My Baby Boy

posted on 04 Apr 2007 17:56 by nut009 in Short

 

 

My Baby Boy

 

 

 

 

"โว้ย!!! ไม่เอาแล้วอ่ะโทโมะ มันยาก!!!"

เสียงโวยวายดังขึ้นโหวกเหวก ยามะเงยหน้าจากหนังสือตรงหน้า มองไปยังร่างที่ล้มตัวลงไปนอนแผ่หลากับพื้นห้อง ส่ายหน้าด้วยความระอาใจ ก็เจ้าเด็กที่ตั้งถ้าโวยวายอยู่ตรงหน้านั่นเพิ่งจะก้มหน้าลงมือทำโจทย์ได้ไม่ถึงห้านาทีก็ออกอาการโยเยซะแล้ว

"ถ้ามัวแต่บอกว่ามันยากแล้วเวลาไปสอบจะทำได้มั้ยเล่า ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้ อย่ามางอแงกับชั้นนะ"

เด็กหนุ่มลุกขึ้นนั่งอย่างอิดออด ก่อนจะซบหน้าลงกับโต๊ะญี่ปุ่นตรงหน้า ปรายสายตาน่าสงสารไปยังร่างที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามหมายจะเรียกคะแนนสงสาร แต่สิ่งที่ได้กลับมากลับเป็นสายตานิ่งเรียบที่ทำให้รู้สึกเย็นวาบสันหลังเสียแทน

"โทโมะ~~~~~มันยากเกินไปกว่าที่ผมจะทำได้นะ"

"อื้ม ชั้นก็คิดว่าอย่างนั้น"

ยามะแย้มยิ้มบางๆให้ก่อนจะปิดสมุดที่อยู่ตรงหน้าคาเมะ หยิบมารวมกับหนังสือของตัวเอง ทำท่าจะลุกออกจากห้องไปในทันที หากแต่มือของคาเมะไวกว่า คว้าเอาข้อมือของคนที่กำลังจะเดินหนีเอาไว้ได้ทัน

"โทโมะครับ......อย่างอนสิ ผมทำไม่ได้จริงๆนะ"

"ถ้าคิดจะพูดแต่ว่ายาก หรือว่าทำไม่ได้ ก็ไม่ต้องคิดจะเข้ามหาลัยหรอกคาเมะ ชั้นไม่บังคับนายแล้ว"

"ช่วยสอนผมอีกทีได้มั้ยครับคุณติวเตอร์ แล้วถ้าหายงอนผมจะไปพาเลี้ยงกาแฟ โอเคมั้ย"

"คิดว่าชั้นเห็นแกกินรึไง"

"เปล่าซักหน่อย แค่อยากพาไปดื่มด่ำกับบรรยากาศอบอุ่นในร้านกาแฟต่างหาก"

คาเมะยิ้มกว้างพร้อมกับออกแรงดึงมือของยามะเบาๆเป็นสัญญาณให้นั่งลงเหมือนเดิม ยามะจิ๊ปากเบาๆ แต่ก็ยอมนั่งลงแต่โดยดี แล้วก็เริ่มบทเรียนใหม่อีกครั้ง

หลังจากคาเมะเริ่มลงมือทำโจทย์ที่ให้ไว้อีกครั้ง ยามะที่ดูเหมือนว่าจะกำลังอ่านหนังสืออยู่ กลับแอบปรายตามองร่างโปร่งตรงหน้าที่กำลังทำโจทย์อย่างขะมักเขม้นแล้วลอบอมยิ้มออกมา......

 

 

.......................................................
...........................................
................................

 

 

คาเมะกับยามะได้เจอกันโดยบังเอิญด้วยเหตุเพราะคาเมะเกิดอยากจะสอบเข้ามหาลัยด้วยมันสมองอันน้อยนิดของตัวเอง จึงต้องการความช่วยเหลือเป็นอย่างสูงจากติวเตอร์ที่ไว้ใจได้ แล้วยูยะเพื่อนที่แสนดีของคาเมะก็แนะนำพี่ชายของตัวเองให้คาเมะได้รู้จัก แล้วยามะก็กลายมาเป็นครูสอนพิเศษส่วนตัวของคาเมะมาจนถึงทุกวันนี้

ยามะอมยิ้มน้อยๆ ดวงตากลมสวยมองออกไปนอกหน้าต่าง ปล่อยอารมณ์ไปกับบรรยากาศอบอุ่นสบายภายในร้าน มองดูผู้คนมากมายที่เดินกันขวักไขว่ ยกแก้วกาแฟขึ้นมาดื่มพร้อมกับยิ้มกว้างมากกว่าเดิม

"กาแฟอร่อยขนาดนั้นเลย"

"อื้ม มีคนเลี้ยง อะไรก็อร่อยทั้งนั้นแหละ"

คนตอบยักคิ้วให้เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ความจริงมันกาแฟก็ไม่ได้อร่อยถึงขนาดจะทำให้ยิ้มออกมาได้กว้างขนาดนั้นหรอก แต่เพราะคนตรงหน้าต่างหาก.......เพราะเวลานี้มีเพียงแค่คาเมะกับเค้าอยู่ด้วยกัน นั่นต่างหากที่ทำให้เค้ายิ้มออก

"อื้ม......โทโมะ ผมมีเรื่องอยากจะขอให้ช่วย"

"ขอฟังก่อนว่าช่วยได้รึเปล่า....."

"รับรองว่าต้องช่วยได้"

"มั่นใจขนาดนั้นเลย งั้นบอกมาสิว่าอะไร"

"ผมชอบยูยะ ผมชอบน้องชายโทโมะ.......ช่วยผมได้มั้ย"

 

 

.......................................................
.........................................
...........................

 

 

ยามะเดินลากเท้ามาจนถึงบ้าน บรรยากาศรอบตัวถูกโอบล้อมด้วยความมืดสนิท มีเพียงแสงไฟที่คอยส่องนำทางให้เดินไปถึงจุดหมาย ยามะแทบจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเหตุการณ์หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นต่อ......หลังจากที่คาเมะบอกให้เค้าช่วย ช่วยเรื่องความรักของตัวเองกับน้องชายของเค้า

 

"ผมชอบยูยะ ผมชอบน้องชายโทโมะ.......ช่วยผมได้มั้ย"
"........ได้สิ แต่ถ้านายทำน้องชายชั้นเสียใจ ชั้นจะเอามีดมาจิ้มนาย"

 

"โทโมะ!!!"

ยามะสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงเรียกให้ตื่นจากภวังค์ ร่างของน้องชายมายืนอยู่ตรงหน้าเค้าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน.....น้องชายงั้นหรอ แค่เห็นก็เจ็บซะแล้ว

"ทำไมไม่เข้าบ้านหล่ะ ยืนอยู่นานแค่ไหนแล้วเนี่ย ดูสิมือเย็นเฉียบเลย"

ยูยะยกมือพี่ชายตัวเองขึ้นมาจับ รับรู้ได้ถึงความเย็นที่จับอยู่ที่มือของยามะ ดึงตัวยามะให้รีบเข้าบ้านโดยเร็ว ก่อนที่จะได้หวัดกินไปเสียก่อน

"รีบอาบน้ำ แล้วก็กินยานอนซะรู้รึเปล่า เดี๋ยวเป็นไข้.......นี่โทโมะ ฟังอยู่รึเปล่า"

"ห๊ะ....ห๋า? ฟังอยู่......อื้ม ยูยะ.......คาเมะฝากนี่มาให้"

"หือ......อะไรเนี่ย?"

"จะรู้หรอ อยากรู้ก็อ่านสิ ชั้นขึ้นห้องแล้วนะ"

ว่าแล้วยามะก็รีบเดินขึ้นห้องไปทันที ทิ้งให้ยูยะยืนงงอยู่เหมือนเคย ผู้เป็นน้องคลี่กระดาษแผ่นเล็กในมือออกมาอ่าน ก่อนจะขมวดคิ้วหนักไปกว่าเดิมกับข้อความที่ได้อ่าน

 

 

*วันเสาร์นี้ไปดูหนังกันนะ*

 

 

"ไม่ต้องเรียนกับพี่โทโมะรึไงกัน......"

ยูยะพูดออกมาเสียงแผ่วด้วยความสงสัย ปกติพี่ชายเค้าแทบจะไม่ยอมให้คาเมะกระดิกตัวไปไหนเวลาที่เรียน แล้วนี่มันอะไรกัน.........

 

 

.................................................
..............................
...................

 

 

ยามะขยับตัวหนีลูกศิษย์ตัวโข่งที่นั่งกระแซะเค้าไม่เลิกซักที ทั้งที่ขยับตัวหนีมาจนเกือบจะวนรอบโต๊ะได้อยู่แล้ว แล้วก่อนที่ยามะจะขยับหนีไปไกลกว่านี้ แขนเรียวยาวของคาเมะก็โอบเข้าที่เอวของอีกฝ่าย เบียดตัวเข้าใกล้ยามะมากขึ้น

"โทโมะจะหนีผมไปไหน.....ตอบเรื่องยูยะมาก่อนสิ ยูยะว่าไงบ้าง"

"นายไม่เจอน้องชายชั้นที่โรงเรียนรึไง ทำไมไม่ถามเค้าเองหล่ะ"

ยามะเมินหน้าหนี พยายามไม่สบตาเรียวที่กำลังจ้องหาคำตอบจากเค้าอยู่ หากแต่สายตากลับหยุดที่วงแขนที่โอบรอบตัวเองเอาไว้ก็ทำให้หน้าร้อนวาบขึ้นมาซะดื้อๆ........จะใกล้ไปถึงไหน ใจเต้นแรงจนจะระเบิดอยู่แล้ว

"ก็คนมันไม่กล้านิ่ ยูยะไม่ได้บอกอะไรโทโมะจริงๆหรอ.........โทโมะครับ~~~~~"

"หยุด.......หยุดเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่เริ่มเรียนตอนนี้ชั้นจะกลับบ้านแล้ว"

"โธ่~~~~~~"

"ถอยออกไปเลย"

ถึงจะหน้ายู่บอกอาการไม่พอใจแต่คาเมะก็ยอมกลับไปนั่งที่ของตัวเองแต่โดยดี ไม่ลืมจะเปิดหนังสือเตรียมตัวเรียนเอาไว้ด้วย

หลังจากนั่งทำโจทย์มานานร่วมชั่วโมง คาเมะก็เงยหน้าขึ้น บิดขี้เกียจเล็กน้อยคลายอาการเมื่อยล้า กำลังจะอ้าปากเรียกให้ยามะตรวจคำตอบ หากแต่ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าทำให้เค้าหยุดเอาไว้ ก่อนจะยิ้มออกมา

ภาพที่ยามะฟุบหน้าลงกับโต๊ะทั้งที่หนังสือตรงหน้ายังคงเปิดคาอยู่นั้นน่ามองจนคาเมะไม่อยากจะละลายตา เปลือกตาบางที่ปิดสนิท แก้มเนียนสีระเรื่อน่ามอง ริมฝีปากอิ่มสวยน่าสัมผัส.........ใช่ น่าสัมผัส

คาเมะขยับตัวเข้าใกล้คนหลับอย่างเงียบๆ ยามะยังคงหลับสนิทไม่มีวี่แววว่าจะรู้สึกตัว ขนาดคาเมะขยับมานั่งประชิดตัวแล้วดวงตากลมนั้นก็ยังคงปิดสนิท คาเมะอมยิ้มน้อยๆ ก้มหน้าลงใกล้เข้าไปเรื่อยๆ........เรื่อยๆ ใกล้จนเรียวปากบางเกือบจะแตะกับริมฝีปากของอีกฝ่าย หากแต่สติทั้งหมดก็ถูกกู้กลับมาได้ว่า คนที่เค้าสมควรจะจูบหน่ะมันน้องชายยามะต่างหาก ไม่ใช่ยามะ..........ต้องเป็นแบบนั้นสิ

ถึงจะคิดได้อย่างนั้นแต่คาเมะก็ยังไม่ได้ขยับตัวออกห่างจากยามะ มือเรียวยกขึ้นสัมผัสผิวแก้มเนียน แล้วก็ต้องชะงักเมื่อรับรู้ถึงอุณหภูมิที่สูงเกิดปกติของยามะ......ไม่สบายซะแล้วคุณติวเตอร์

"โทโมะครับ"

คาเมะเรียกพร้อมกับเขย่าแขนคนป่วยเบาๆแค่พอให้รู้สึกตัว ยามะลืมตาขึ้นช้าๆ คิ้วเรียวขมวดมุ่น แต่เมื่อเห็นว่าใครเป็นคนปลุกก็พยายามฝืนยิ้มออกมา ทั้งๆที่ปวดหัวจะแย่

"ว่าไง ทำเสร็จแล้วหรอ"

"เสร็จแล้ว ว่าแต่......โทโมะไม่สบายนิ่ กินยาหน่อยดีมั้ย"

"ไม่ ไม่เป็นไรมากหรอก"

"ได้ไงกัน นั่งอยู่นี่แหละ เดี๋ยวผมไปเอายามาให้"

ว่าแล้วคาเมะก็รีบลุกออกจากห้องไปทันที ยามะเบ้ปากนิดๆ อดคิดไม่ได้ว่าตกลงใครอายุมากกว่าใครกันแน่ๆ จู่ๆก็โดนดุเอาๆ......เค้าก็เป็นไข้นะ ไม่ได้ไปฆ่าคนตายมาซักหน่อย

คาเมะกลับเข้าห้องมาอีกครั้ง พร้อมกับยาและแก้วน้ำเปล่าในมือ ยื่นเม็ดยาให้แก่ยามะ พร้อมกับส่งแก้วน้ำให้ หากแต่คนป่วยกลับยังไม่ยอมทานยาแต่อย่างใด ได้แต่จ้องน้ำและยาในมือสลับกันไปมา

"ทำไมไม่กินยาหล่ะ หรือว่าต้องให้ป้อน"

ยามะเขวี้ยงค้อนใส่คนถามเข้าให้ซักที โทษฐานถามไม่เข้าเรื่อง มันจะป้อนได้ยังไงกันเล่า ยามะหย่อนยาเข้าปาก พร้อมกลับรีบดื่มน้ำตาม หลับตาปี๋เมื่อยาเม็ดนั้นไหลผ่านลำคอไป

"ผมโทรบอกยูยะไปว่าโทโมะจะนอนค้างที่นี่ เพราะงั้นก็.......ขึ้นไปนอนบนเตียงซะ"

"ห๋า? บนเตียง แล้วนายอ่ะ"

"เดี๋ยวอาบน้ำแล้วจะนอนเหมือนกัน"

"บนเตียงเดียวกันเนี่ยนะ"

"อื้ม.......เตียงออกจะใหญ่ ทำไมจะนอนไม่ได้.......หรือว่าโทโมะกลัวอะไร"

"ไม่นิ่....ต้องกลัวอะไรกัน"

"ดี...เพราะงั้นนอนซะ เดี๋ยวผมอาบน้ำก่อน"

กล่าวเสร็จก็ฉวยผ้าเช็ดตัวเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ยามะได้แต่มองตามแผ่นหลังนั้นไปด้วยความรู้สึกประหลาด นอนเตียงเดียวกันอย่างนั้นหรือ ใกล้กันขนาดนั้นคาเมะจะได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรงขึ้นทุกทีของเค้ารึเปล่า......

 

 

.................................................................
....................................................
........................................

 

 

ร่างที่ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาเบียดตัวเข้าหาร่างด้านข้างหมายจะช่วยให้คลายหนาว แต่จู่ๆก็สำนึกขึ้นมาได้ว่าปกตินอนอยู่คนเดียวแล้วคนข้างๆ......มาจากไหนกัน ยามะสะดุ้งตื่นขึ้น ดวงตากลมจ้องมองเด็กหนุ่มด้านข้างที่ยังคงหลับสนิท แขนเรียวของคาเมะยังคงรั้งอยู่ที่เอวของตัวเองอย่างแน่นหนาราวกับกลัวว่ายามะจะหายไปไหน

ยามะขยับตัวหนีห่างจากเด็กหนุ่มได้เพียงเล็กน้อย ดวงตาเรียวที่ปิดสนิทก็ลืมขึ้น ยิ่งทำให้ยามะประหม่ามากขึ้นกว่าเดิม เมื่อดวงตาเรียวคู่นั้นมองเค้าตาไม่วาง

"ดีขึ้นมั้ยครับ"

"อะ........อื้ม"

"งั้นก็ดีแล้ว รอผมอาบน้ำก่อน เดี๋ยวไปส่งที่บ้าน"

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวกลับเองก็ได้....."

"ได้ไงกัน.....เดี๋ยวเป็นอะไรขึ้นมาอีกทำยังไง"

"ก็บอกว่าไม่เป็นไรแล้วไงเล่า"

"ดื้อชะมัด บอกว่าไปส่งก็ไปส่งสิ ผมจะได้ถือโอกาสไปรับยูยะที่บ้านแล้วไปโรงเรียนพร้อมกัน....."

"..................งั้นก็ตามใจ"

"ค่อยน่ารักหน่อย"

คาเมะยิ้มกว้าง ไม่ได้สังเกตแววตาวูบไหวของอีกฝ่ายแต่อย่างใด เมื่อคาเมะหายเข้าไปในห้องน้ำ ยามะก็ซบหน้าลงกับหมอนอีกครั้งด้วยความเหนื่อยล้า ทั้งที่ยังไม่ทันทำอะไรมากมายเลยแท้ๆ แต่ทำไมถึงได้ล้าไปทั้งใจแบบนี้นะ......สำคัญตัวผิดไปแล้ว ที่คิดว่าเค้าห่วงหน่ะ ผิดไปแล้วจริงๆ

 

 

............................................................
............................................
.............................

 

 

ระหว่างทางไปโรงเรียนคาเมะได้แต่อมยิ้มกับเสียงเจื้อยแจ้วของคนด้านข้างที่ยังบ่นพี่ชายตัวเองไม่หยุด เป็นพี่น้องที่รักกันดีจริงๆ

"โทโมะเนี่ย ไม่รู้จักดูแลตัวเองบ้างเลย เมื่อวันก่อนก็มั่วแต่ยืนเหม่ออยู่นอกบ้านจนตัวเย็นเฉียบ สงสัยเป็นเพราะวันนั้นแหงๆเลยไม่สบาย ทำท่าอย่างกับคนมีความรักอย่างนั้นแหละ"

คาเมะชะงักฝีเท้า หันมองคนน่ารักด้านข้างราวกับไม่เชื่อหู ยามะมีความรักอย่างนั้นหรือ ทำไมเค้าไม่เคยเอะใจมาก่อนหน้านี้เลยนะ ทั้งๆที่ยามะเองก็น่ารักมากเสียจนคนมากมายน่าจะมาหมายปอง แต่ยามะกลับไม่เคยพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องพวกนั้นเลย.........แต่ที่น่าแปลกใจกว่านั้น ทำไมเค้าเองถึงได้รู้สึกวืดแบบนี้นะ

"โทโมะไม่ได้บอกอะไรคาเมะบ้างเลยหรอ"

"อะ......อื้ม ไม่....ไม่เคยบอก"

"ทำตัวลับๆล่อๆชะมัดพี่ขายคนนี้"

.

.

.

"อ่าใช่....วันเสาร์นี้หน่ะ............"

".....ห๊ะ......เอ่อ วันเสาร์นี้"

"ชั้นไปด้วยก็ได้ ว่าแต่ไม่ต้องเรียนกับโทโมะหรอ"

"อื้ม โทโมะเว้นให้วันนึง"

ยูยะขมวดคิ้วสงสัยกับคำตอบที่ได้รับ อย่างพี่ชายเค้าเนี่ยนะจะยอมงดชั่วโมงเรียนให้คาเมะได้ง่ายๆ แถมยังเว้นให้เพราะมาเที่ยวอีกต่างหาก คนที่ห่วงเรื่องการเรียนคาเมะขนาดนี้จะยอมให้คาเมะโดดเรียนมาดูหนังง่ายๆอย่างนั้นหรอ..........หรือว่า

"สงสัยโทโมะจะมีความรักจริงๆแหงเลย"

ยูยะพูดเสียงแผ่วราวกับเสียงกระซิบด้วยกลัวว่าคนที่เดินอยู่ข้างกายจะได้ยิน ปรายตามองคนด้านข้างก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ ยูยะคิดว่าตัวเองรู้แล้วว่าใครกันที่เป็นผู้โชคดีที่พี่ชายตัวเองตกหลุมรักเข้าเต็มเปา......เรื่องมันวุ่นวายก็เพราะคนที่ไม่รู้หัวใจตัวเองนั่นแหละ

 

 

............................................................
....................................................
.............................................

 

 

คาเมะยกมือขึ้นมองนาฬิกาขึ้นเป็นครั้งที่แปด อีกสิบห้านาทีจะถึงเวลานัด แต่จริงๆแล้วเค้ามายืนรออยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว เพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองจะมาถึงก่อนอย่างแน่นอนเค้ายอมรอนานหน่อย เพราะรู้ดีว่ายูยะหน่ะชอบมาก่อนเวลาประมาณสิบห้านานที เหมือนพี่ชายตัวเองไม่มีผิด...........นั่นไง มาแล้ว

"รอนานมั้ยคาเมะ เราว่าเรามาก่อนเวลาแล้วนะเนี่ย คาเมะมาก่อนเราอีก"

"ไม่นานหรอก......เป็นคนชวนยูยะออกมา ถ้าให้ยูยะรอก็น่าเกลียดสิ"


คาเมะยกมือขึ้นสัมผัสแก้มของคนตรงหน้าเบาๆ ยูยะกระแอมออกมาเมื่อเห็นว่าคาเมะไม่ยอมชักมือออกจากแก้มตัวเองซักที คาเมะสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มเก้อเมื่อเห็นว่าสายตาของยูยะนั้นดูจะเยาะเค้าอยู่เล็กน้อย........เค้าแค่เผลอคิดว่าแก้มนุ่มๆนั่นเหมือนกับพี่ชายไม่มีผิด

"ไปซื้อตั๋วหนังกันดีกว่า"

"อื้ม เอาสิ"

 

 

.....................................................
.............................................
....................................

 

 

เด็กหนุ่มทั้งสองนั่งอยู่ในร้านกาแฟที่แสนคุ้นเคย คาเมะมองคนตรงหน้าที่ดูจะมีความสุขกับการทานเค้กตรงหน้าเสียเหลือเกิน ภาพซ้อนทับของผู้เป็นพี่ชายปรากฏขึ้น ทั้งยูยะและยามะนั้นมีอะไรเหมือนกันจนคาเมะอดจะยิ้มไม่ได้ ท่าทางน่ารักน่ามองแบบนั้น มันเหมือนกันทั้งพี่ทั้งน้องเลย

"คาเมะยิ้มอีกแล้ว"

"กำลังคิดว่ายูยะกับโทโมะหน่ะ......เวลาได้ของที่ถูกใจก็จะทำท่าทางเหมือนๆกัน น่ารักดี"

"ใครน่ารักกว่ากัน ชั้นหรือว่าโทโมะ"

"อ่ะ.....เอ่อ........"

เมื่อเห็นคาเมะชะงักกับคำถามยูยะจึงได้หัวเราะคิกออกมา ถามโดนใจหล่ะสิ ท่าทางแบบนั้นกำลังครุ่นคิดอยู่ใช่มั้ยหล่ะ........คิดออกเร็วๆสิตาทึ่ม เค้าไม่อยากให้พี่ชายตัวเองรอเก้อหรอกนะ

"ถึงชั้นกับโทโมะจะมีอะไรคล้ายๆกันเยอะ แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าชั้นจะเหมือนโทโมะไปทุกอย่างหรอกนะ ชั้นก็คือชั้น โทโมะก็คือโทโมะ"

"อื้ม.....ชั้นรู้"

"บางทีคนที่นายอยากจะชวนมาวันนี้อาจจะเป็นโทโมะก็ได้ อาจจะไม่ใช่ชั้นหรอก"

"ไม่.......ไม่ใช่นะ คนที่ชั้นอยากมาด้วยก็คือยูยะ แล้วชั้นก็........ชอบยูยะ"

"แน่ใจแล้วหรอที่พูดออกมาแบบนั้นหน่ะ ลองคิดดูดีๆสิ ว่าใครกันแน่ที่นายชอบ......ชั้นหรือว่าโทโมะ"

"ชั้น............."

"เป็นเพื่อนกันมาตั้งนาน ทำไมเพิ่งมาบอกว่าชอบชั้นหล่ะ.........ที่บอกว่าชอบชั้น มันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"

คาเมะเงียบไป ก้มหน้าลงแล้วใช้ความคิด นั่นสินะ....ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เค้าคิดว่ายูยะน่ารักเสียจนไม่อยากจะละสายตา ทั้งที่ก่อนหน้านี้เค้ากับยูยะเองก็ต่างเป็นเพื่อนกันธรรมดา อาจจะตั้งแต่ได้รู้จักกับยามะก็ได้..........ก็สองพี่น้องนั่นน่ารักเหมือนกันนี่หน่า ใช่!!! ตั้งแต่รู้จักยามะ!!!

"ยูยะ.......ขอโทษนะ แต่.............ตอนนี้โทโมะอยู่ไหนหรอ"

"เมื่อเช้าอยู่บ้าน แต่ตอนนี้ไม่แน่ใจอาจจะมีคนมาขอเดทด้วยก็ได้ ถ้านายรีบไปอาจจะทันนะ"

"ขอโทษนะยูยะที่ทำให้เป็นแบบนี้ แต่.....ขอตัวก่อน"

ว่าแล้วก็รีบวิ่งออกจากร้านไปด้วยความร้อนใจ ทิ้งให้ยูยะนั่งหัวเราะคิกอยู่คนเดียวกับท่าทางกระวนกระวายของคาเมะ เค้าแค่ใส่ไข่เรื่องจะมีคนพาพี่ชายไปเดทนิดเดียวถึงกับวิ่งหน้าตั้งออกไปเลย คนอย่างยามะหน่ะไม่คิดจะออกไปเดทกับใครง่ายๆหรอก นอกจากว่าคนนั้นๆจะเป็น......คาเมะ

 

 

.............................................................
...............................................
..................................

 

 

คาเมะยืนหอบอยู่หน้าประตูบ้านยามาชิตะ ตั้งสติก่อนจะกดกริ่งหน้าบ้าน รอเพียงครู่ประตูก็ถูกเปิดออก เมื่อประตูเปิดออกคนที่เปิดประตูกลับไม่ใช่คนที่อยากพบ หากแต่เป็นคนแปลกหน้าที่คาเมะไม่เคยเจอมาก่อน

"ใครมาหรอเรียวจัง"

เสียงหวานถามขึ้นก่อนที่ร่างของยามะจะเดินมาประชิดที่ข้างตัวเรียว ดวงตากลมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อพบว่าใครที่กำลังยืนอยู่หน้าบ้าน เด็กคนนี้สมควรจะอยู่กับน้องชายเค้าในเวลานี้ไม่ใช่หรือ แล้วทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ได้หล่ะ

"คาเมะ.........."

เมื่อได้ยินว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าคือใครเรียวอดจะปรายตามองเพื่อนที่ยืนอยู่ข้างตัวไม่ได้ ลอบยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะรั้งเอวของยามะเข้ามาใกล้ตัวมากกว่าเดิม คาเมะมองภาพนั้นด้วยความขัดใจ คิ้วขมวดมุ่นเข้าหากันอย่างลืมตัว และนั่นก็ยิ่งทำให้เรียวได้ใจยิ่งขึ้น

"จะยืนอยู่ตรงนี้กันอีกนานมั้ยเนี่ย......."

"เอ่อ....คาเมะเข้ามาก่อนสิ"

คาเมะพยักหน้ารับคำเชิญของเจ้าของบ้าน เดินแทรกตัวผ่านหน้าเรียวไปโดยไม่ลืมจะเหลือมองเรียวด้วยแววตากร้าว ลับหลังคาเมะ เรียวอยากจะหัวเราะให้ฟันร่วงกับอาการของเจ้าเด็กไม่รู้จักโต ท่าทางอย่างกับเด็กหวงของเล่นอย่างนั้นแหละ

 

.

 

.

.

 

บรรยากาศภายในห้องรับแขกเวลานี้นั้นแสนจะมาคุ คาเมะที่เอาแต่จ้องหน้าเรียวตาไม่วาง ในขณะที่เรียวเองก็ไม่ได้ใส่ใจสายตาอาฆาตจากเด็กหนุ่ม แถมยังยกยิ้มที่มุมปากด้วยความสะใจ ในขณะที่ยามะได้แต่ถอนหายใจกับอาการของสองคนดังกล่าว

"เบื่อแล้ว กลับบ้านดีกว่า"

เรียวเอ่ยขึ้นพร้อมกับลุกจากโซฟา ยามะพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินไปส่งที่หน้าประตูบ้าน คาเมะเหลียวมองร่างทั้งสองที่เดินไปพร้อมกัน เรียวปรายสายตามองคาเมะด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ เมื่อถึงหน้าประตูบ้าน เรียวยื่นหน้าเข้าไปกระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหูของยามะ ก่อนจะหัวเราะคิก ในขณะที่ยามะยกมือตีเพื่อนสนิทแก้เขิน ผิวแก้มนั้นแดงปลั่ง ภาพนั้นทำเอาคาเมะแทบจะไปฉุดตัวยามะกลับมานั่งที่เดิมในทันที แต่มันจะแลดูไร้มารยาทไปซักหน่อย เลยได้แต่นั่งรอให้ยามะเดินกลับเข้ามาให้ห้องรับแขก ข่มอารมณ์ร้อนลุ่มของตัวเอง

"สนิทกันน่าดูเลยนะ ผมไม่เห็นจะรู้จัก"

"คาเมะก็ไม่รู้เห็นจะสนใจรู้จักเพื่อนชั้นซักคนนิ่ แล้วยูยะไปไหนหล่ะ ทิ้งน้องชายชั้นไว้ที่ไหน"

คนโตกว่าเปลี่ยนเรื่องซะดื้อๆ ยิ่งทำให้คาเมะขัดใจ ไม่อยากให้เค้าได้รับรู้เรื่องส่วนตัวของยามะหรือไง หรือว่ามีเรื่องอะไรที่ต้องปิดบัง

"อย่าเปลี่ยนเรื่องได้รึเปล่า คนเมื่อกี้เพื่อนรึไง"

"ใช่สิ ไม่ใช่เพื่อนแล้วจะใครกัน"

"เห็นท่าทางสนิทสนม นึกว่าจะเป็นผู้ชายของโทโมะซะอีก"

"นายไม่เคยรู้อะไรซักอย่าง เพราะงั้นอย่ามาเดามั่วได้มั้ย"

ยามะชักจะอารมณ์เสียขึ้นมาบ้าง ก็จู่ๆคาเมะก็มาหัวเสียใส่เค้าทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไรผิดซักอย่าง ทั้งๆที่เป็นเค้าเองต่างหากที่สมควรจะโกรธ เด็กอะไรกันเอาแต่ใจไม่มีใครเกิน เดี๋ยวก็ขอให้เค้าช่วยเรื่องไปเดทกับน้องชายบ้างหล่ะ จะเอานู่นนี่นั่นบ้างหล่ะ..........มีแต่คนซื่อบื้อเท่านั้นแหละที่ไม่รู้ว่าเค้าทำแบบนั้นไปทำไม

"รู้สิ ทำไมจะไม่รู้ ถ้าไม่รู้จะมานั่งอยู่ตรงนี้ทำไม ป่านนี้ก็คงยังโง่เดทกับยูยะอยู่ แล้วก็ไม่รู้ความจริงว่าที่ยอมให้ผมไปเดทก็เพราะตัวเองนัดคนมาที่บ้าน"

 

 

*เพี๊ยะ*

 

 

ฝ่ามือของยามะฝาดเข้าที่แก้มของเด็กหนุ่มเข้าเต็มรัก คาเมะยกมือขึ้นลูบแก้มตัวเอง เหลือบมองยามะที่หอบเบาๆ ดวงตากลมสวยนั้นฉายแววไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

"งี่เง่า......บ้าบอ บอกแล้วใช่มั้ยว่าถ้าไม่รู้อะไรก็อย่ามาพูด"

คาเมะก้มหน้านิ่ง ในขณะที่ยามะเมินหน้าหนีเด็กหนุ่มตรงหน้า จำไม่ได้ว่านานเท่าไหร่ที่ความเงียบปกคลุมอยู่อย่างนั้น รู้แต่ว่ามันอึดอัดจนทนไม่ได้........ในขณะที่ยามะกำลังจะลุกเดินหนีไปที่อื่น คาเมะก็เอ่ยขัดขึ้นมาก่อน

"ผมโง่ ผมงี่เง่า ที่ไม่รู้อะไรซักอย่าง แต่ตอนนี้ผมรู้แล้ว แล้วผมก็มั่นใจ..............คนที่ผมชอบ คือ..........โทโมะ โทโมะจะไม่ตอบรับมันก็ได้ เพราะยังไงผมก็เป็นแค่............"

เสียงของเด็กหนุ่มถูกกลืนหายไป ดวงตาเรียวเบิกกว้าง เมื่อริมฝีปากของตัวเองถูกปิดด้วยเรียวปากอิ่มที่ตัวเองใฝ่ฝัน ก่อนจะหลับตาลงช้าๆเพราะสัมผัสอ่อนหวาน แล้วกลายมาเป็นฝ่ายรุกไล่เสียเอง แตะชิมรสจูบหวานซึ้งจากคนตรงหน้าไม่รู้เบื่อ ริมฝีปากนั้นหวานกว่าที่เคยคิดฝันเอาไว้มากมายนัก

"นอกจากจะซื่อบื้อแล้วนายยังฉวยโอกาสอีก"

"ใครฉวยโอกาสกันแน่.......โทโมะเป็นคนจูบผมก่อนนะ"

"ชั้นแค่จะทำให้นายหยุดพูด"

"บอกดีๆก็ได้........อยากจูบผมอยู่แล้วใช่มั้ยหล่ะ"

"ไม่จริงอ่ะ นายมันขี้ตู่"

"งั้นก็บอกว่ามาสิโทโมะไม่ได้ชอบผม..........."

"ทำไมต้องทำแบบนั้นหล่ะ"

"ผมจะได้เข้าใจซักทีว่าตัวเองอกหัก"

"งั้นก็ทำใจเถอะ"

คาเมะขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อยามะแย้มยิ้มเบียดตัวเข้าใกล้ตัวเองจนแทบจะขึ้นมาเกยอยู่บนตัก ริมฝีปากอิ่มสวยนั้นแย้มยิ้มหวานหยดจนคาเมะกลืนน้ำลายฝืดคอ ริมฝีปากอิ่มจูบลงเบาๆที่แก้ม ก่อนจะกระซิบที่ข้างหู

"........ชั้นจะไม่ปล่อยให้นายไปบอกรักคนอื่นอีกตลอดชีวิต........"

 

 

..............................................................
...................................................
......................................

 

 

*แถม*

 

 

หลังจากเดินออกจากบ้านยามะได้เพียงไม่นาน เรียวเหลือบไปเห็นร่างเล็กที่กำลังจะเดินสวนมา เด็กหนุ่มยิ้มกว้างเมื่อเห็นร่างของเพื่อนพี่ชาย ยูยะวิ่งเข้ามาหาเรียวในทันที

"เรียวจัง กำลังจะกลับหรอครับ"

"อื้ม ก็ดูเหมือนว่าพี่ชายนายจะไม่อยากให้ชั้นอยู่ต่อ.....เด็กเค้ามาถึงบ้านนิ่"

"ยูยะหัวเราะคิก ถือโอกาสเกี่ยวแขนเรียวมาควง ก่อนจะหันตัวเดินกลับไปตามทางเดิมที่เพิ่งเดินมา"

"จะไปไหนกัน เราหน่ะ"

"พาผมไปเลี้ยงข้าวเย็นหน่อยสิเรียวจัง กลับบ้านโดนนี้ต้องโดนโทโมะกินหัวแหงเลย"

"เด็กน้อยที่น่าสงสาร.......ไม่รู้ป่านนี้พี่ชายนายจับเพื่อนนายกินไปรึยังก็ไม่รู้"

"บ้า.......โทโมะนะไม่ใช่เรียวจัง ถึงได้ทำแบบนั้นหน่ะ"

"ใครจะไปรู้.....ชั้นแนะนำพี่ชายนายไปแบบนั้น แล้วก็โดนฟาดเอาๆ"

"สมน้ำหน้า......ลามกนัก"

เสียงหัวเราะคิกคักดังก้องไปตามทางเดิน สงสัยคงต้องให้เวลาสองคนที่บ้านจัดการปัญหาหัวใจกันนานซักหน่อย เพราะดูเหมือนว่าคำแนะนำของเรียวจะสัมฤทธิ์ผลเข้าให้แล้ว......

 

 

Fin

 

 

 

edit @ 12 Oct 2007 13:58:26 by *-NuT-*

Comment

Comment:

Tweet

คาเมะน่ารักมาก

#4 By นินจา (118.175.62.115) on 2007-12-14 12:46

ชอบจังเลยค่ะ สนุกมากๆ

เก่งจังเลยค่ะ

#3 By pop (125.26.162.3) on 2007-05-07 01:52

อ๊ากกกกกกก เรียวจังแนะนำอะไรไปน่ะ

ยามะถึงกล้าจูบก่อน 555+

น่าจะมีคู่เรียวยูยะต่อนะเนี่ย

#2 By nanz (203.113.17.167) on 2007-05-04 20:30

โอ้ คู่นี่เคยอ่าน แต่ไม่เคยอ่านเจอน้องเมะเป็นเมะจริงๆ O___O

แต่น่ารักมากเลยค่ะ ภาษาดี๊ดี อ่านไปยิ้มไป เรื่องก็ลื่นไหลตลอดเลย ชอบบบ ^^

ชิโอะขอแอดเก็บไว้...นะคะ ^^

#1 By S h i o r i i z on 2007-04-09 16:48