Always love

posted on 04 Apr 2007 17:49 by nut009 in Short

 

[SP] Friend or Not ???

Always love.....

.

 

 

ฉันยังไม่รู้จริงๆ ไม่รู้จริงๆว่าจะพูดยังไง
ให้เธอได้รู้สักที และให้เธอหยุดสงสัย

ตอนนี้ผมอยู่ในร้านกาแฟใกล้กับมหาวิยาลัย แสงแดดสีส้มของยามเย็นกำลังโรยตัว ผู้คนมากมายเดินกันขวักไขว่ ส่วนตัวผมก็กำลังนั่งมองโทโมะที่เอาแต่จ้องหน้าผมอยู่นานนับหลายนาที แต่กลับไม่พูดอะไรออกมาซักคำ ราวกับว่าจะเค้นความจริงอะไรบางอย่างออกมาทางสายตาผมให้ได้.....ผมกำลังคิดอยู่ ว่าผมแอบไปทำอะไรให้ไม่พอใจอีกรึเปล่า ไม่น่าจะมีนิ่.......คิดว่าแบบนั้นนะ

"ถ้าเป็นปลากัดชั้นว่าโทโมะท้องไปแล้วหล่ะ"

แล้วผมก็อดปากจะหยอกเค้าตามวิสัยไม่ได้ ก็มันจริงนี่หน่า จ้องผมเอาเป็นเอาตายขนาดนี้ แต่กลับไม่ยอมพูดอะไรซักคำ ใครจะไปรู้ว่าต้องการอะไรหล่ะ

"ประสาท นี่ถามจริงเหอะ ในคณะมันไม่มีใครเก่งเท่านายแล้วรึไง ใครต่อใครถึงได้ให้นายช่วยสอนตลอดหน่ะ"

เสียงที่ถามออกมาดูจะขัดใจอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว อยากจะแกล้งเย้าตอบไปว่าใช่คนเค้าก็จะหมั่นไส้ในความหลงตัวเองเอา แต่ผมก็ไม่ได้ห่วยจนถึงขนาดจะช่วยสอนใครไม่ได้เลยนี่หน่า

"ก็แค่พอทำได้ พอสอนคนอื่นได้นิดหน่อยเท่านั้นแหละ ทำไมหล่ะ........ไม่น่าเชื่อหรอว่าแฟนตัวเองสอนคนอื่นได้หน่ะ"

ผมยังคงตอบคำถามของโทโมะด้วยความสนุกสนานเหมือนเดิม ก็นะ.....เวลาโทโมะฟึดฟัดหงุดหงิดหน่ะ น่ารักจะตายไป..........ไม่เชื่อผมหรอ ลองมีแฟนดูซักคนสิครับแล้วจะรู้ว่าเวลาแฟนตัวเองงอนแต่พองามหน่ะ น่ารักขนาดไหน

"งั้นนายคงเสน่ห์แรงน่าดู ถึงได้มีแต่สาวๆรุมแย่งตัวนายให้ไปช่วยติว"

"ไม่ได้ติวซักหน่อย เค้าก็แค่ให้ช่วยออกความเห็นงานเค้าบ้างก็แค่นั้น"

"นั้นแหละ จะอะไรก็ช่าง ถามคนอื่นไม่ได้รึไง"

นี่ผมอุตส่าห์แก้คำผิดแล้วนะว่าไม่ได้ติว แต่ก็ไม่วายโดนโกรธเข้าอีกจนได้ ให้ตายเถอะ นี่ผมทำความดีนะที่ช่วยดูงานให้คนอื่นหน่ะ แต่ไหงถึงได้กลายมาเป็นผู้ต้องหาไปได้ก็ไม่รู้.......โปรดสัตว์ได้บาปแท้ๆเลย

"พูดเหมือนหึงเลยนะโทโมะ"

ผมแอบอมยิ้ม มุขนี้ได้ผลชะงักทุกทีเลยสิน่า อย่างน้อยมันก็ทำให้โทโมะหยุดชะงักเพื่อจูนความคิดได้ระยะหนึ่ง ก่อนจะรีบหาข้อแก้ตัวพัลวัน

"ใครว่า....อิจฉาที่มีแต่สาวๆมารุมต่างหาก"

"อย่าคิดมากน่า แค่เพื่อนทั้งนั้นแหละ...........ถ้ามากกว่าเพื่อนหน่ะมีอยู่คนเดียว โทโมะก็รู้"

"ก็บอกว่าไม่ได้คิดไง.......พูดไม่เข้าใจหรอ"

ว่าเสร็จก็รีบเดินบึงบังออกไปนอกร้านจนผมควักเงินค่ากาแฟขึ้นมาจ่ายแทบไม่ทัน รีบวางเงินไว้บนโต๊ะโดยไม่ต้องรอเงินทอนก่อนจะรีบวิ่งตามคนขี้งอนออกไปอย่างรวดเร็ว

 

.

.

.

 

ว่าที่เธอพูดถึงเรื่องของชั้นกับเค้า
แต่เรื่องของเรากลับไม่เคยเข้าใจ ... ว่าตัวชั้นเองคิดกับเธออย่างไร

 

 

ตั้งแต่เดินออกมาจากร้านโทโมะไม่มีท่าทีว่าจะลดความเร็วฝีเท้าของตัวเองแม้แต้น้อย ผมเลยได้แต่เดิมตามพร้อมกับทิ้งระยะเอาไว้ เพราะดูท่าว่าเจ้าตัวคงไม่อยากให้ผมเข้าไปใกล้ซักเท่าไหร่ จนโทโมะเดินมาหยุดรอที่รถ กอดอกรอให้ผมปลดล็อคประตูก่อนจะขึ้นรถพร้อมกับผิดประตูดังโครม ผมแอบเบ้ปากนิดๆ ถ้าเกิดประตูหลุดออกมาจะทำยังไงหล่ะนั่น รถผมทั้งคันนะเหอะ

ระหว่างทางโทโมะเอาแต่นั่งกอดอกนิ่ง ดวงตากลมโตจ้องตรงไปยังถนนด้านหน้า จนผมอดสงสัยไม่ได้ว่ามันมีอะไรน่าสนใจนักหนากันบนถนนนั่น แต่ไม่อยากจะเอ่ยปากถาม เพราะอาจจะทำให้อารมณ์คุกรุ่นของโทโมะระเบิดมาโดนที่ผมได้

"ทานากะ เรนะ ดาวคณะนายก็น่ารักดีนะ นายคิดว่าไง"

เอาแล้วไง......พออ้าปากพูดก็เจอประโยคคาดไม่ถึงอีกแล้ว แล้วจะตอบยังไงให้เข้าหูดีหล่ะงานนี้ ผมเสมองไปนอกหน้าต่างเมื่อรถติดไฟแดง พยายามหาคำตอบที่ถูกใจให้โทโมะอยู่นาน จนดูเหมือนว่าคนถามจะรอไม่ไหว

"ว่าไงหล่ะ หรือว่าจะเป็นมิจิชิเงะ หรือไม่ก็คาเมอิ เอ๊ะ ทาคาฮาชิก็ดีนะ........นายว่าไง"

"โทโมะรู้จักผู้หญิงสวยๆในคณะชั้นเยอะขนาดนี้ได้ยังไงกัน หรือว่าสนใจ ไม่ได้นะ.....ชั้นหึง"

ต้องทำใจดีสู้เสือ ทั้งๆที่ในใจผมอดหวั่นไม่ได้ เพราะดูเหมือนรายนามที่กล่าวมาทั้งหมดจะมาขอให้ผมช่วยงานอยู่บ่อยครั้งจนโทโมะจำได้......แต่ผมไม่ได้คิดอะไรด้วยซักหน่อย

"เฉไฉชะมัด"

"โทโมะจะสนผู้หญิงพวกนั้นทำไมกัน บอกแล้วไงว่าชั้นไม่สนใจหรอก คนที่ชั้นสนใจก็มีอยู่แค่คนเดียว โทโมะไม่รู้จริงๆหรอ"

แล้วผมก็ไม่ได้คำตอบ โทโมะเสมองออกไปนอกหน้าต่างแทบจะทันทีที่ผมพูดจบ แต่ใกล้ขนาดนี้คิดว่าผมจะไม่เห็นรึไง.....ผิวแก้มที่เปลี่ยนสีระเรื่อนั่นหน่ะ คิดว่าผมไม่รู้ความหมายหรอ

 

.

.

.

 

ไม่มีอะไรจริงๆ ไม่มีจริงๆ ไม่ว่าใครๆ
ชั้นไม่สนใจใครเลย ได้โปรดหยุดความสงสัย

 

พอรถจอดสนิทอยู่ที่หน้าคอนโด ร่างที่นั่งอยู่ด้านข้างผมก็แทบจะกระโจนออกจากรถไปทันที ไม่รอให้ผมเอารถไปจอดเหมือนอย่างทุกวันที่เคยเป็น แต่ผมไม่คิดอะไรอยู่แล้ว ยังไงเราก็ต้องขึ้นมาไปกันอยู่ดี ไม่ต้องรีบก็ได้นี่หน่า มีแต่โทโมะนั่นแหละที่เขินจนทนเห็นหน้าผมไม่ไหว.....คุณคิดเหมือนกันมั้ย?

ผมเปิดประตูเข้าห้องมา กวาดสายตาหาร่างของโทโมะ ที่กำลังยืนดื่มน้ำอยู่ที่หน้าตู้เย็น ไม่รอช้า ผมรีบสาวเท้าเช้าไปประชิดทันที เลื่อนมือไปโอบรอบเอวโทโมะจากด้านหลัง เจ้าตัวเริ่มดิ้นขลุกขลักเผื่อให้หลุดจากวงแขนของผม......แต่ฝันไปเหอะว่าจะปล่อย

"มากอดทำไมเล่า น่ารำคาญชะมัด"

"แล้วจะดิ้นทำไมหล่ะ น่ารำคาญเหมือนกันนั่นแหละ"

"อย่ามาย้อนได้มั้ย"

"เปล่า แต่พูดกันดีๆได้มั้ย"

ผมเอยถามเสียงอ่อน เผื่อว่ามันจะทำให้คนขี้งอนอารมณ์เย็นลง แล้วก็ได้ผล แม้จะยังบ่นงุบงิบอยู่ในลำคอ แต่อย่างน้อยโทโมะก็หยุดดิ้น ยืนนิ่งให้กอดแต่โดยดี

ในทุกๆวันของชั้นมีแค่เธอ
จะตื่นจะนอนนั่งหรือยืนก็คิดถึงเธอ

 

"ชั้นไม่เคยสนใจคนอื่น......โทมะก็รู้"

.

.

.

"ตลอดเวลา ชั้นไม่เคยมองใคร......นอกจากโทโมะ"

.

.

.

"ชั้นรักแค่โทโมะ........แค่โทโมะคนเดียว"

.


.


.

 

อย่าพยายามจะคิดว่าชั้นนั้นไม่ได้รักเธอ...เพราะมันไม่มีวันอยู่แล้ว

 

"ต่อให้มีคนน่ารักอีกเป็นร้อยๆ ชั้นก็รักแต่โทโมะ..........ไม่รักคนอื่นหรอกนะ"

โทโมะพยักหน้าช้าๆ ก่อนจะหมุนตัวหันหน้าเข้ามาหาผม ซุกหน้าลงกับแผ่นอก กอดผมเอาไว้แน่นราวกับว่าผมจะหายไปไหน ผมลอบอมยิ้มน้อยๆ.............น่ารักเกินไปแล้ว

"ก็ชั้นไม่ได้น่ารักเท่าผู้หญิงพวกนั้นนิ่......มันก็เสียความมั่นใจเป็นธรรมดา"

"ไม่หรอก ไม่มีใครน่า......รัก......เท่าโทโมะแล้วน่า เชื่อเถอะ"

 

อย่าพยายามจะคิดว่าชั้นนั้นไม่ได้รักเธอ...เพราะมันไม่ทางอยู่แล้ว
เพราะชั้นรักเธออยู่แล้ว

 

Fin

 

edit @ 12 Oct 2007 14:23:13 by *-NuT-*

Comment

Comment:

Tweet

เราชอบทุกเรื่องเลยแหละสนุกมากๆๆๆๆๆๆๆๆ
อ่านแล้วยิ้มได้ ชอบจังเลย

#2 By wicth on 2007-05-30 07:09

โหมด ยิ้มแก้มปริ ฮี่ๆๆ

น่ารัก น่าหยิก เชียวโทโมะเนี่ย

คาเมะก็ปากหวานซะ..เค้าเขินนะตัว (เห้ย..ไม่เกี่ยว)

#1 By nanz (203.113.17.167) on 2007-05-04 20:37