Warm Hand

posted on 12 Feb 2007 19:52 by nut009 in Short

[SP] Friend or Not ???

Warm Hand

.

ท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน แสงไฟด้านจากภายนอกอาคารยังคงสว่างไสว ดวงตากลมแหงนหน้าขึ้นมองนาฬิกาอีกครั้ง ครั้งที่เท่าไหร่ของชั่วโมงแล้วก็นับไม่ถูก รู้เพียงแต่เวลามันผ่านไปอย่างเชื่องช้าเหลือเกินเมื่อต้องอยู่คนเดียว ถอนหายใจแผ่วๆ มันถึงเวลาที่ยามะควรจะเข้านอนได้แล้ว แต่ที่ยังคงเอาแต่นั่งมองนาฬิกาอยู่นั้นสาเหตุก็มีอยู่คนเดียว

.....กริ๊ก....

"กลับมาแล้วครับ"

น้ำเสียงของคนที่เพิ่งกลับติดจะเหนื่อยล้าอยู่ไม่น้อย แต่เมื่อเห็นว่าใครอีกคนยังคงรออยู่ก็อดวาดรอยยิ้มออกมาไม่ได้ คาเมะเดินเข้าไปหาร่างที่นั่งอยู่ที่โซฟา แตะจมูกเย็นเฉียบลงเบาๆที่แก้มอุ่นของยามะ

"กลับช้า"

เพียงแค่แววตาและน้ำเสียงตัดพ้อเพียงเล็กน้อยของยามะก็เรียกรอยยิ้มกว้างกว่าเดิมจากคาเมะได้
.....งอน......อย่างนั้นหรอ

"ทำงานอยู่หน่ะ ตาช้ำๆแล้วนะ ง่วงแล้วทำไมไม่นอนหล่ะ"

"นอนไม่หลับ"

"ห่วงหรอ หรือว่าไม่มีคนกล่อมเลยนอนไม่หลับ"

"กล่อมบ้าอะไร.....ชั้นโตแล้วนะ"

สิ้นเสียงแว้ดของยามะ คนขี้แกล้งก็เลยหัวเราะโพล่งออกมา เหมือนที่คิดไว้ไม่มีผิด จะมีใครรู้บ้างว่าคาเมะหน่ะชอบแกล้งยามะเป็นชีวิตจิตใจ

"โอเค.....โตแล้วก็ได้ ว่าแต่พรุ่งนี้มีเรียนไม่ใช่หรอ ไปนอนได้แล้วเดี๋ยวตื่นสายหรอก"

"พรุ่งนี้งด....อาจารย์ไม่อยู่"

"แต่ก็ง่วงแล้วไม่ใช่หรอ ไปนอนก่อนนะ....ขอทำงานให้เสร็จก่อน"

ยามะยู่ปากขัดใจเล็กน้อย แต่ก็ยอมเดินไปนอนแต่โดยดี หากแต่เสียงเรียกของคาเมะจึงทำให้ต้องหันกลับมา คาเมะเดินมาประชิดร่างของอีกฝ่าย แขนเรียวโอบกระชับเอวของคนตรงหน้าให้ชิดร่างของตัวเองมากขึ้น ยามะช้อนตามองการกระทำของคาเมะอยู่ได้เพียงไม่นาน ดวงตากลมก็ต้องหลับลงเพราะรสจูบหอมหวานที่คาเมะมอบให้

"นอนนะ...เดี๋ยวงานเสร็จจะตามไป"

ถึงคำพูดออกจะดูเหมือนสั่งไปซักนิด หากแต่น้ำเสียงอ่อนๆนั้นทำให้ยามะทำตามคำพูดนั้นแต่โดยง่าย จะว่าไปเวลานี้ก็ง่วงจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้นอยู่แล้ว

 

.....................................................
.......................................
.........................

 

ยามะกวาดเรียวแขนไปบนเตียงกว้างแต่ก็ยังคงไร้วี่แววของคนด้านข้าง เหลือบมองนาฬิกาที่หัวเตียงแล้วดูเหมือนว่าจะเลยวันใหม่ไปได้เกือบสามชั่วโมงแล้ว.......หมอนั่นทำบ้าอะไรอยู่ หรือว่ากลายเป็นนกฮูกไปแล้ว?

.

.

.

ร่างเพรียวยืนพิงขอบประตู มองคาเมะที่กำลังง่วนอยู่กับการทำงานแบบไม่มีท่าทีที่จะหยุดแต่อย่างใด ดูเหมือนคาเมะจะไม่รู้ตัวเลยซักนิดว่ายามะกำลังเดินเข้าใกล้ตนเองเข้าไปทุกทีๆ จนยามะคว้าเอาพู่กันออกจากมือตัวเองคาเมะจึงได้เงยหน้ามองคนที่คิดว่าหลับไปแล้ว ก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ

"งานเร่งมากรึไง ทำจนไม่ยอมหลับยอมนอน"

คาเมะส่ายหัวตอบ หยิบเอาพู่กันในมือยามะจุ่มลงในแก้วน้ำตรงหน้าเพื่อล้างสีออก ก่อนจะหยิบอุปกรณ์ตรงหน้าไปล้างที่อ่างล่างมือ

ยามะยืนพิจารณาแผ่นกระดาษที่ติดอยู่บนกระดานตรงหน้า ภาพตัวการ์ตูนสีสันสดในที่ตัดกราฟฟิคเสร็จเรียบร้อย จะว่าไปคงเหลือเพียงแค่เติมรายละเอียดเพียงเล็กน้อยงานนี้ก็คงจะสมบูรณ์

แล้วจังหวะความคิดก็ถูกขัดเมื่อวงแขนอีกคาเมะสอดเข้าสวมกอดเอาไว้จากด้านหลัง ใบหน้าเรียวเกยอยู่บนไหล่บาง แตะริมฝีปากเย็นเฉียบลงบนซอกคอเบาๆ

"อย่ามากอด ไอ้ซกมก ไม่ยอมอาบน้ำ"

"หมายความว่าถ้าอาบน้ำแล้วจะให้กอด?"

"งั้นมั้ง"

"แต่ตอนนี้ก็ไม่เห็นจะขัดขืนอะไรนิ่"

"เสียเวลาจะสู้กับคนหน้าด้าน"

"ไม่ด่าซักวันไม่ได้เลยนะ"

"ทำตัวไม่ให้โดนด่าซักวันไม่ได้รึไงนะ"

"ไปอาบน้ำก็ได้"

อ้อมกอดอุ่นคลายออกด้วยความเสียดาย ยามะหัวเราะออกมาเบาๆกับท่าทีฟึดฟัดเล็กน้อยของคาเมะ ถ้าเป็นเด็กทำก็คงน่ารักดี แต่พอเป็นคาเมะทำแล้วมันออกจะพิลึกไปหน่อย...ไม่สิ พิลึกมากๆ

 

...................................................
.........................................
.............................

 

คาเมะสอดกายนอนลงบนเตียงใต้ผ้านวมผืนนุ่ม แขนเรียวรั้งร่างของคนข้างๆให้ชิดกับตัวเองมากขึ้น ยามะพลิกตัวหันหน้าตัวเองเข้าหาคาเมะ ดึงมือที่โอบอยู่ที่เอวของตัวเองมาแทรกปลายนิ้วของตัวเองกับมือของคาเมะ กุมมือของคาเมะเอาไว้แล้วบีบเบาๆ

"มือนายเย็นเฉียบเลย.....หนาวหรอ"

"ไม่นิ่ ไม่หนาว.....มือโทโมะอุ่นจัง"

"จะไม่สบายรึเปล่า"

"ทำไม.....ห่วงหรอ"

"ไม่มั้ง ไอ้ซื่อบื้อ"

ฟังคำถามแล้วอยากจะเปลี่ยนอยากจับมือเป็นเขกกะโหลกซักที โทษฐานชอบทำเป็นไม่รู้ ทั้งๆที่ก็รู้อยู่แก่ใจ....ถ้าไม่ห่วงแล้วจะถามหาพระแสงอะไรกัน แต่ยามะก็ข่มความขัดเคืองใจเอาไว้ มืออีกข้างไล้ไปตามแก้มของอีกฝ่าย ที่กำลังยิ้มออกมา

"แก้มก็เย็น...."

คาเมะยกมืออีกข้างของตัวเองไล้ไปตามใบหน้าของยามะ เหมือนกับเมื่อครู่ที่ยามะสัมผัสผิวแก้มของตนเอง รู้สึกไปเองรึเปล่าว่าแก้มเนียนๆของยามะร้อนวูบขึ้นมา

"แก้มโทโมะอุ่นจัง"

"ล้อเลียนชั้นรึไงคาเมะ"

"เปล่า.....ก็แค่บอกว่าโทโมะหน่ะ มือก็อุ่น แก้มก็อุ่น.....อุ่นไปทั้งตัว"

"แล้วไงกัน ใครจะไปตัวเย็นชืดอย่างกับศพเหมือนนาย"

"ก็ตัวอุ่นๆหน่ะ น่ากอดจะตายไป"

ไม่พูดเปล่า คาเมะเบียดร่างของตัวเองเข้าใกล้ยามะ กระชับกอดแน่นขึ้นอีกนิด แต่ก็ไม่มากพอจะทำให้อีกฝ่ายอึดอัด

"เมื่อกี้ทำงานอะไรอยู่หรอ"

"ปกนิทานเด็ก"

"หืม? Nigthmare before Christmas นี่มันเหมาะกับเด็กตรงไหน"

"สนุกดีออก โทโมะไม่ชอบหรอ"

"สนุกหน่ะใช่ แต่ถ้าเด็กอ่านนิทานเรื่องนี้มีหวังสยองแน่ๆ"

"คิดมาก.....ถ้าทำพวกนิทานธรรมดามันก็ซ้ำกับคนอื่นสิ อันนี้แหละดีแล้ว"

"ตามใจ ว่าแต่ทำไมต้องรีบทำด้วยหล่ะ พรุ่งนี้ไม่มีเรียนซักหน่อย"

"ตอนแรกก็กะจะทำพรุ่งนี้ แต่เห็นโทโมะบอกว่าพรุ่งนี้โทโมะไม่มีเรียนเหมือนกัน ก็เลยทำคืนนี้ดีกว่า"

"ทำไมหล่ะ....."

"พรุ่งนี้จะได้มีเวลาอยู่กับโทโมะทั้งวันไง"

"เบื่อหน้าตายเลย"

"ถ้าเบื่อจริงๆโทโมะไม่นอนอยู่ตรงนี้หรอก"

"ทำมาเป็นรู้มากนะนายหน่ะ"

"ถ้าชั้นไม่รู้เรื่องโทโมะแล้วใครหน้าไหนมันจะรู้จริงมั้ย"

"อื้ม...พ่อคนรู้มาก"

.

.

.

"โทโมะ"

"หืม?"

"โทโมะว่าปากชั้นจะเย็นรึเปล่า"

ยามะเลิกคิ้วสงสัย ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อเข้าใจความหมายของคำถามนั้นเป็นอย่างดี ยามะยกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะแนบริมฝีปากอุ่นจัดของตัวเองลงกับเรียวปากบางของคาเมะ เพียงแค่สัมผัสเบาๆแล้วผละออกมา

"อย่างน้อยปากนายก็ไม่เย็นเท่ามือนายนะ"

"แต่ชั้นยังไม่แน่ใจแล้วว่าปากโทโมะจะอุ่นเท่ามือโทโมะรึเปล่า"

ไร้สรรพเสียงใดๆ เหลือเพียงแต่ความอบอุ่นจากกลีบปากอิ่มสวยที่คาเมะได้สัมผัส เนินนานจนความอุ่นซ่านนั้นเริ่มร้อนผ่าว จนยามะต้องเป็นฝ่ายผละออกมาเสียเอง หากแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงแค่ช้อนตามองคาเมะที่ยกยิ้มตรงมุมปากด้วยความสงสัย

"ปากโทโมะอุ่นกว่ามือโทโมะตั้งเยอะ...........อุ่นจนร้อนเลย"

คำพูดสุดท้ายเป็นเพียงเสียงกระซิบแหบพร่าที่ข้างหู ก่อนจะจบลงด้วยสัมผัสเย็นวูบที่ข้างแก้ม พร้อมกับเสียงหัวเราะร่าเริงของคาเมะ

ยามะได้แต่หลับตาลงพร้อมกับความร้อนวูบวาบบริเวณผิวแก้มที่คาเมะได้สัมผัส ทั้งๆที่ในใจอยากจะอาละวาดให้คนฉวยโอกาสหูชาอีกซักที แต่เมื่อคิดอีกทีว่าจะต้องเก็บแรงไว้สู้รบตบมือกับคาเมะต่ออีกในวันพรุ่งนี้ก็ต้องข่มตาหลับลงให้ได้....ไม่อย่างนั้นวันรุ่งขึ้นต้องตกเป็นเหยื่อแบบที่เป็นอยู่ตอนนี้อย่างแน่นอน

มันน่าแปลกที่แม้ว่าร่างกายคาเมะจะเย็นเฉียบเพียงแต่ หากแต่เมื่อสัมผัสลงตรงที่ใดบนร่างกายของยามะ ที่ตรงนั้นก็กลับร้อนวาบขึ้นมาได้ทุกที

 

แล้วคุณว่ามันแปลกมั้ยหล่ะ?

 

 

 

 

Fin

 

 

 

 

edit @ 19 Oct 2007 02:34:19 by *-NuT-*

Comment

Comment:

Tweet

อ๊า!!!
แผนสูงน้าเต่า...
อย่างงี้ล่ะซิ..ปลาทองถึงไปไหนไม่รอด...หุหุ

#1 By babe (202.5.82.17) on 2007-02-27 22:03