Long Night...Hold You Tight

posted on 11 Sep 2006 21:29 by nut009 in Short

[SP] Friend or Not ??? 

Long Night ...Hold You Tight

.

 

 

 

มันยากที่จะข่มตานอนหลับทั้งที่ใจเต้นแรงขนาดนี้ ใบหน้าที่หลงใหลนั้นกำลังซุกเข้าหาอ้อมกอดด้วยความหนาว แขนขาทั้งสองข้างกอดรั้งเค้าเอาไว้แน่นจนไม่กล้าขยับตัวด้วยกลัวว่าร่างนั้นจะตื่น ลมหายใจอุ่นรดอยู่ที่ต้นคอตลอดเวลา นิ้วเรียวที่เกลี่ยไล้ไปตามลำคอยิ่งทำให้ข่มตาหลับไม่ลง ......คาเมะไม่แน่ใจว่าเจ้าตัวจงใจจะแกล้ง กำลังละเมอ หรือว่าฝันดีอยู่กันแน่ รู้แต่ว่าการกระทำเหล่านั้นกำลังทำให้ใจเค้าปั่นป่วน

ทั้งที่อยู่ใกล้ขนาดนี้แต่กลับทำอะไรไม่ได้ อย่าทำอะไรเกินเลย คาเมะบอกกับตัวเองแบบนั้น เค้าไม่อยากเป็นเพื่อนทรยศที่ฉวยโอกาสในเวลาที่ยามะไม่รู้ตัว แต่อีกใจนึงก็อยากให้รู้ว่ารัก.........รักมากจริงๆ

ดวงตาเรียวจับอยู่แต่ที่ใบหน้าของยามะ ทุกอย่างนั้นสวยงามราวกับจับวาง
หน้าผากมนนั้นคาเมะอยากจะสัมผัส
แก้มเนียนทั้งสองข้างนั้นคาเมะอยากสัมผัส
ริมฝีปากอิ่มสวยนั้นคาเมะอยากสัมผัส......
อยากจะแตะต้องไปทุกอย่าง อยากจะครอบครองทั้งร่างกายและหัวใจ แต่ที่ทำได้ก็เพียงแค่มองเท่านั้น ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านั้น เพราะมันไม่ใช่วิสัยของคนที่เป็นเพื่อนกันเค้าพึงกระทำ

แต่สุดท้ายหลังจากตีอกชกหัวกับความคิดของตัวเองอยู่นานสองนาน คาเมะก็ตัดสินใจจะลอง....แค่ลองเท่านั้น ริมฝีปากเย็นเฉียบแนบลงบนหน้าผากมนเพียงแผ่วด้วยกลัวว่ายามะจะรู้สึกตัว เมื่อเห็นว่าคนหลับไม่ได้รู้สึกตัวแต่อย่างไร คาเมะก็ยิ่งได้ใจ เลื่อนริมฝีปากแตะที่แก้มทั้งสองข้าง คนหลับก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะตื่นอยู่ดี คาเมะนิ่งไปซักครู่ จ้องอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มแดงตรงหน้า ใกล้อีกนิด.........อีกนิดเดียว

"อื้อออ...." เสียงงึมงำในลำคอของยามะทำเอาคาเมะสะดุ้งไปเล็กน้อย เกือบตายแล้วคาเมนาชิ!!! ยามะขยับตัวซุกเข้าเข้ากับแผ่นอกของคนข้างๆ

"เบียดรึเปล่าคาเมะ" ยามะเอ่ยถามแผ่วเบา ทั้งที่ถามแบบนั้นแต่ร่างของตัวเองก็ยิ่งกอดคาเมะเอาไว้แน่นขึ้น คาเมะยิ้มแหยๆ ไม่ได้รู้สึกตัวเลยใช่มั้ย.......ดีแล้วหล่ะมั้ง

ว่าแต่.....จะถามทำไมว่าเบียดหรือว่าไม่เบียด ในเมื่อยิ่งถามก็ยิ่งกอดแน่นมากกว่าเดิม คาเมะส่ายหัวน้อยๆ ก่อนจะยกมือไล้ไปตามเส้นผมนุ่มของยามะ หลับสบายจังเลยนะ ถ้าตื่นมารู้ว่าโดนทำอะไรไปบ้างจะยังกล้านอนกับเค้าอยู่อีกรึเปล่าก็ไม่รู้.......

 

..........................................................
.............................................
..................................

 

กลับมาสู่ปัจจุบัน ยามะนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ มือข้างนึงถือรีโมทกดเปลี่ยนช่องไปเรื่อยๆ มีแต่รายการน่าเบื่อๆเต็มไปหมด แล้วยิ่งคาเมะไม่สนใจก็ยิ่งน่าเบื่อเข้าไปใหญ่ ใช่สิ.....เค้ามันไม่ใช่คอมพิวเตอร์ที่คาเมะรักแทบขาดใจ.....ชิชะ!!! ไอ้บ้า ขอให้ไวรัสเข้าเครื่องมันซักวัน!!!

ยามะกดปิดโทรทัศน์ไปในที่สุด โยนรีโมทในมือไว้ที่เก้าอี้นวมด้านข้าง จะเดินไปหาคาเมะก็ไม่รู้ว่าเจ้าตัวทำงานอะไรอยู่รึเปล่าไม่อยากจะกวน แล้วก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ยามะเดินเข้าไปในห้องนอน หยิบสมุดริมลวดเล่มหนาออกมาอ่านที่โซฟาตัวเดิม.....

 

......ถ้าลักหลับ จะโกรธรึเปล่า ???

 

ยามะสะดุดกับประโยคแรกของหน้าที่กำลังอ่านอยู่.......เค้าเคยโดนลักหลับด้วยงั้นหรอ??? ยามะรีบอ่านต่อจนจบในทันที เนื้อความที่อ่านนั้นไม่รู้ว่าโกรธหรือว่าจะอายดี มันน่าโกรธที่ถูกลักหลับ....แต่มันน่าอายมากกว่ากับการกระทำของตัวเอง หายใจรดคอบ้างหล่ะ ลูบคออีกหล่ะ ทั้งกอดทั้งก่ายบ้างหล่ะ.....โอ้ย ทำไปได้!!! แต่เค้าไม่รู้สึกตัวซักหน่อย แต่ก็.......ง่า!!! มันน่าอายจะตายไป

"อ่านอะไร หน้าแดงเชียว" เสียงเรียกทำเอายามะสะดุ้งไปเล็กน้อย คาเมะมานั่งอยู่ตรงหน้าตั้งแต่เมื่อไหร่ ยามะก็ยังไม่รู้เพราะมัวแต่สนใจสมุดในมือนั่นแหละ

"นายลักหลับชั้นตอนม.ต้น!!!" ยามะโวยวายขึ้นมา หากแต่คนฟังกลับหัวเราะลั่น จะมาเอาผิดอะไรตอนนี้นะ ช้าไปหน่อยรึเปล่า......

"ขอโทษเถอะ กี่ปีแล้วอย่าให้นับ ตัวเองผิดเองต่างหากที่ไม่รู้ตัว แถมยังทำชั้นนอนไม่หลับอีกต่างหาก" คาเมะเอื้อมมือไปหยิกแก้มนิ่มด้วยความหมั่นไส้

"ถ้ารู้ว่าชั้นทำแบบนั้นแล้วนอนไม่หลับทำไมไม่ปลุกหล่ะ" ยามะเถียงข้างๆคูๆ

"ก็เห็นหลับสบายซะขนาดนั้นใครจะกล้าปลุกหล่ะ จริงมั้ย" คาเมะออกแรงดึงตัวยามะลงมาจากโซฟาจนร่างนั้นร่วงลงมานั่งอยู่บนตัก กดจมูกลงกับแก้มแรงๆ

"นี่.......ตอนนี้ชั้นยังทำแบบนั้นอยู่รึเปล่า" ยามะถามเบาๆ นึกกังวลขึ้นมาซะแล้ว คนฟังได้แต่หัวเราะสนุกสนาน ท่าทางยามะตอนนี้น่าแกล้งเป็นที่สุด

"ถ้าบอกว่ายังทำอยู่หล่ะ" ยามะเบิกตากว้างเมื่อฟังคำตอบ.....จริงดิ่!!!

"พูดเป็นเล่นเหอะ" ถ้าทำแบบนั้นจริงๆแล้วคาเมะนอนหลับได้ไง ถ้าเป็นงั้นจริงๆเค้าไม่โดนลักหลับจนไม่เหลืออะไรไปแล้วหรอเนี่ย???

"ก็พูดเล่นหน่ะสิ........แต่ถึงจะยังทำอยู่ ชั้นก็จะไม่ลักหลับโทโมะอีก" คาเมะยื้มกว้าง ก่อนจะพูดต่อ

"เพราะว่าชั้นจะปลุกนายขึ้นมา....รัก....กันเลย" พูดจบก็จูบปากคนตรงหน้าเร็วๆไปอีกที ยามะเหวอไปครู่หนึ่งก่อนจะเตรียมยกมือฟาดคาเมะตามวิสัย แต่ช้ากว่าคาเมะไปนิด เพราะคาเมะคว้ามือนั้นเอาไว้ซะก่อน

"ทำไมชอบทำร้ายร่างกายชั้นจัง หืม?" ยามะเบ้ปากไม่พอใจ โดนเทะโลมไม่พอ ยังโดนว่าอีก.......

"เถียงกับคาเมะแล้วน่าโมโหชะมัด ไปนอนดีกว่า" เมื่อเห็นว่าใช้กำลังไม่ได้ผลก็กะจะหนีมันซะดื้อๆ แต่มีหรอที่คาเมะจะปล่อยไปง่ายๆ คาเมะรั้งข้อมือของยามะเอาไว้ไม่ให้เดินไปไหน

"นี่มันบ่ายสามแล้วนะ ยังจะนอนอีก เดี๋ยวคืนนี้นอนไม่หลับนะ"

"นอนไม่หลับก็ช่างชั้น" ยังพาลไม่เลิก คาเมะหัวเราะเบาๆ ไม่ถูกใจก็พาล สงสัยว่ายามะจะโดนตามใจจนเหลิงไปแล้วแน่ๆ.........แต่ที่ไม่เห็นต้องสงสัยว่าใครทำยามะเหลิง ก็ตัวเองนั่นแหละ

"งั้นไปนอนด้วย ง่วงเหมือนกันอยู่หน้าคอมทั้งวัน" ว่าแล้วเจ้าตัวก็ลุกขึ้น จูงมือยามะเดินไปที่ห้องนอน

"นายอยู่กับคอมของนายมากกว่าอยู่กับชั้นอีก.......ไม่แต่งงานกับมันไปเลยหล่ะ" ยามะประชดประชัน แต่คนฟังกลับอมยิ้มขึ้นมาซะอย่างนั้น

"น้อยใจรึไง" ยามะส่ายหัวตอบ ทั้งที่ในใจมันกลับอยากจะตะโกนว่า.....ใช่.....ออกไปดังๆ

"ก็ต้องทำงานนี่หน่า......อย่าน้อยใจเลยนะ" คาเมะนั่งลงกับเตียง ดึงตัวยามะให้นั่งลงข้างๆ ยกมือลูบแก้มเบาๆเอาใจ

ก็บอกว่าไม่ได้น้อยใจไง คาเมะเพียงแค่ยิ้มเมื่อได้ฟัง ไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงอีก คาเมะดึงตัวยามะเข้ามาใกล้ แตะริมฝีปากลงเบาๆที่แก้ม ก่อนจะเลื่อนไปปิดเรียวปากอิ่ม ตั้งใจปลุกเร้าด้วยรสจูบร้อนแรง เรียวลิ้นที่สัมผัสกันไม่ห่าง แขนเรียวทั้งสองข้างของยามะโอบไว้ที่รอบคอของอีกฝ่าย ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งโดนรุกเร้าด้วยรสจูบ แล้วเมื่อโดนรุกหนักขึ้นเรื่อยๆยามะก็เลือกที่จะเป็นฝ่ายถอนริมฝีปากออก

"ตั้งใจจะทำตั้งแต่บ่ายเลยรึไง" ยามะถามเคล้าเสียงหอบแผ่วๆ จะคึกอะไรขนาดนั้น

"ไม่ได้หรอ........ห้ามปฏิเสธนะ" ยามะอยากจะอ้าปากต่อว่า...แล้วจะถามไปหาอะไร??? แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรริมฝีปากของยามะถูกลิบไปด้วยจูบที่แสนจะคุ้นเคย แต่ก็ต้านทานไม่ได้เลยซักครั้ง.......

.

.

.

หลังจากผ่านกิจกรรมเรียกเหงื่ออย่างหนักหน่วง เป็นผลให้ยามะหลับไปก่อน คาเมะขยับตัวเล็กน้อย เท้าแขนกับเตียง มองใบหน้าคนรักยามหลับใหล ไม่ว่าจะกลับหรือว่าตื่นยามะก็ยังคงน่ารักในสายตาเค้าอยู่เสมอ แต่จะว่าไปแล้ว นอนหลับแบบนี้คงดีกว่ายามะที่ชอบใช้กำลังกับแฟนตัวเองเป็นแน่ คาเมะอดจะขำกับท่าทีเขินแบบแปลกๆของยามะไม่ได้ จะมีใครบ้างนะที่เขินเป็นตี เขินเป็นทุบ หรือว่าเขินเป็นด่า แบบยามะบ้าง แต่เอาเถอะ เค้าชอบยามะที่เป็นแบบนั้น......ถ้าว่าคาเมะจะเป็นพวกมาโซแน่ๆ

 

.............................................................
.............................................
.................................

 

แสงสีส้มของดวงอาทิตย์ยามจะลับขอบฟ้าสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาต้องกับดวงตาเรียวที่ปิดสนิท คาเมะลืมตาตื่นด้วยความรำคาญเล็กน้อย กวาดมือไปรอบเตียงหมายจะคว้าเอาร่างของคนรักมากอด แต่กลับว่างเปล่า.....เสียงเปียโนที่ดังเข้ามาถึงในห้องทำให้คาเมะรีบหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาใส่ลวกๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องนอนไป

คาเมะพาร่างของตัวเองไปที่ห้องรับแขก ภาพที่เห็นคือยามะที่นั่งอยู่นั่งอยู่ที่เปียโนหลังใหญ่ มือเรียวยังคงบรรเลงอยู่บนคีย์สีดำขาว ไม่ได้ใส่ใจซักเท่าไหร่ว่าคาเมะเดินมาประชิดตัว หรือแม้แต่คาเมะจะนั่งลงมาที่พื้นที่ว่างข้างตัวซะแล้ว

"หิวข้าวรึยัง" ยามะถามทั้งที่ยังไม่ได้ละมือจากเครื่องดนตรีตรงหน้า

"อื้ม....หิวแล้ว....." คาเมะนั่งมองคนด้านข้างที่ไม่มีวี่แววจะหยุดเล่นแต่อย่างไร...แล้วจะถามทำไมว่าหิวรึยัง

"รออีกแป็บนึงนะ...." ไม่พูดเปล่า หันมายิ้มกว้างให้คาเมะอีกหนึ่งที คาเมะแอบจิ๊ปากเบาๆ สุดท้ายก็สนใจแต่เปียโน

"ไม่อยากรอก็ไม่ต้องกิน....." นั่น........อะไรฟะเนี่ย ขนาดแค่เบาๆยังจะได้ยินอีก คาเมะยู่ปากเซง ก่อนจะลุกไปนั่งแหม่ะที่โซฟา ........รอก็ได้(วะ!!!).......

ยามะลอบยิ้มเล็กน้อยหลังจากคาเมะลุกออกไป ละออกจากเปียโนตรงหน้าแล้วเดินไปนั่งลงตรงที่ว่างด้านข้างตัวคาเมะ ขยับเข้าใกล้อีกนิด แตะปลายจมูกตัวเองลงกับแก้มของคนด้านข้างเอาใจ ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากไปแตะกับเรียวปากบางของคาเมะเพียงบางเบา แล้วละออกมา

"หายหิวรึยัง??" ยามะถามพร้อมรอยยิ้ม คนตอบส่ายหัวเบาๆ เลื่อนหน้าเข้าหาจนปากแทบจะชิดกันขยับริมฝีปากเพียงเล็กน้อย เรียวปากทั้งสองก็สัมผัสกันแล้ว

"ยังไม่หายหิวเลย ต้องมากกว่านี้อีก" คนตอบยิ้มกรุ่มกริ่ม

"ระวังเถอะ ตระกละมากท้องอืดไม่รู้ด้วย" ว่าแล้วก็ยกมือดีดหน้าผากคนตรงหน้า ทะลึ่งนัก!!!

"กลัวที่ไหนหล่ะ" ไม่รอให้ยามะได้พูดอะไรต่อ คาเมะจัดการปิดริมฝีปากอิ่มตรงหน้า กอดรัดกันแน่นๆเหมือนครั้งที่นอนในถุงนอนเดียวกัน แต่ครั้งนี้มันใกล้กว่า แนบชิดกว่า แล้วก็อุ่นกว่ามากนัก.......ก็ไม่ใช่เพื่อนกันแล้วนิ่!!! มากกว่าครั้งนั้นมันจะเป็นไรไป.........

 


 

ลืมอะไรไปรึเปล่า???
ข้าวเย็นไม่คิดจะกินกันเลยใช่มั้ยเนี่ย???

 

หรือว่าอิ่ม.....รัก......

 

 

 

 

Fin

 

 

edit @ 19 Oct 2007 02:41:30 by *-NuT-*

Comment

Comment:

Tweet

น่ารักอ่ะ เมะแกแมนได้เท่มากเลย ฉันชอบแก 5555+ ขอเมะพีอีกนะ ขาดแคลนและอยากอ่านมาก ของจองไว้แต่งเมะพีอย่างเดียวเลยละกัน 5555+

#6 By ppp (124.121.135.27) on 2006-11-11 18:25

น่ารักอ่ะ แต่ง เมะพี ต่อไปนะ ถ้ารวมเล่มจะซื้ออ่ะ ไม่ชอบเมะรับอ่ะนะ

#5 By pere (124.121.135.251) on 2006-11-10 22:33

อิๆๆๆน่ารักจางชอบมากๆเลยค่า ชอบเมพีๆๆๆๆ

#4 By ruktomo (124.120.176.30) on 2006-10-12 16:19

เเหมมมมม...ไอ้เมะพอเป็นแฟนกันเเล้วไม่หยุดไม่หย่อนเลยนะเเก เเต่จะโทษเเกก็ไม่ถูกซิเนอะ ต้องโทษคนเเต่งต่ะหาก..อิ..อิ
ปล.เเล้วเเต่งเมะพีอีกนะคะตอนนี้ขาด
เเคลนมากกกกกกกก มีเเต่พีเมะ=_= " ไม่มีฟิกอ่านจะลงเเดงตายอยู่เเล้วเนี่ย

#3 By p (203.113.67.37) on 2006-09-24 06:53

คาเมะแมน? ตอนนี้จิ้นไม่ค่อยออกง่ะ

อยากให้ยามะแมนมากกว่า

อยากให้ยามะหลักหลับคาเมะ (เอาคืนๆ)

#2 By nanz (203.151.24.16) on 2006-09-21 18:51

น่ารักอ่ะ...ชอบๆๆ
เมะหื่น...

ขอบคุณค่ะ

#1 By babe (202.5.82.27) on 2006-09-20 07:30