Childhood

posted on 07 Apr 2006 18:04 by nut009 in Long

Childhood

The story before "Friend or Not???"

 

 

เรื่องราวของเรามันเริ่มจากตรงไหนกันนะ......
แค่ครั้งแรกที่สบตากันใจชั้นก็สั่นแล้ว เธอเป็นเหมือนกันใช่มั้ย......
แต่ทำไมเรื่องของเราถึงลงท้ายที่คำว่าเพื่อนได้........ทำไมกันนะ

 

++++++++++++++++++++++++

 

ก้าวแรกยองยามาชิตะ โทโมฮิสะ กับการอยู่โรงเรียนชายล้วนช่างไม่มีอะไรน่าภิรมณ์เลยซักนิด มองไปทางไปนก็มีแต่....ผู้ชาย....ผู้ชาย....แล้วก็ผู้ชาย นี่คุณป๋ากับแม่คิดอะไรอยู่ถึงได้ให้เค้าย้ายเข้ามาอยู่โรงเรียนชายล้วนกันแน่นะ ชีวิตการอยู่มัธยมที่ยามะเคยฝันไว้ มันพังสลายไม่เป็นท่าในพริบตาที่รู้ว่าต้องย้ายเข้ามาอยู่ที่โรงเรียนแห่งนี้แล้ว.......ลาก่อนรักในวัยเรียนของโทโมฮิสะ

ยามะเดินตามอาจารย์มาจนถึงหน้าห้อง เดินตามเข้าไปต้อยๆด้วยความหมดอาลัย เสียงของนักเรียนในห้องตะโกนกันโหวกเหวกน่ารำคาญ อาจารย์เพี้ยงแค่กระแทกหนังสือลงกับโต๊ะหน้าห้อง พร้อมกับแสยะยิ้มให้เล็กน้อยทุกคนก็ประจำที่ของตัวเองพร้อมกับปิดปาดเงียบโดยใช้เวลาเพียงแค่ไม่กี่วินาที

อาจารย์แนะนำนักเรียนใหม่ด้านหน้าห้อง ยามะค้อมศีรษะลงเล็กน้อย เพี้ยงแค่เสี้ยววินาทีที่เงยหน้าขึ้นเสียงของเพื่อนร่วมห้องก็กระหึ่มขึ้นอีกครั้งจนยามะก็งงไปเช่นกัน จนอาจารย์ต้องกระแทกสันมือลงกับหนังสืออีกทีเสียงนั้นถึงจะเงียบลงได้......แต่......

"โรงเรียนเราเค้ารับผู้หญิงตั้งแต่เมื่อไหร่ครับอาจารย์" เสียงหนึ่งแว่วมาจากหลังห้อง พร้อมกับเสียงเป่าปากของเพื่อนในห้องอีกหลายครั้ง ยามะเริ่มขมวดคิ้ว.......ปากดีจริงนะ

"เสียใจด้วยนะที่ยามาชิตะก็ขั้วเดียวกับพวกเธอ....." สิ้นเสียงอาจารย์เสียงโห่ก็ดังกระหึ่มห้องอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงในห้องที่ดังกังวานนั้น ยามะเหลือบไปเห็นร่างหนึ่งยังคงฟุบหน้าลงกับโต๊ะตั้งแต่ก้าวแรกที่เค้าเข้ามาจนถึงวินาทีนี้ก็ยังไม่มีท่าทีจนสนใจสิ่งแวดล้อมรอบข้าง อดหลับอดนอนมาจากไหนกัน เสียงก็ออกจะดังขนาดนี้หลับลงได้ยังไงนะ

"เอาหล่ะ เสียดายไปก็เท่านั้น ยามะชิตะไปนั่งตรงที่ว่างข้างๆคาเมนาชินะ เอ้าคาเมนาชิยกมือหน่อย" ..............ไร้การตอบรับใดๆจากคนชื่อคาเมนาชิที่อาจารย์เรียก

"คาเมนาชิ........" เสียงของอาจารย์เข้มขึ้นจนเพื่อนบางคนเริ่มแอบขำ แต่ก็ยังไร้วี่แววของคาเมนาชิอยู่ดี

"คาเมนาชิ๊........เธอหลับตั้งแต่ชั้นสอนเธอตอน ป. 6 นี่ขึ้นมามัธยมก็ไม่เปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นเลยรึไงห๊ะ" เสียงของอาจารย์แว๊ดดังลั่น แต่เจ้าของชื่อคาเมนาชิเพียงแค่ค่อยๆเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะพร้อมบิดขี้เกียจไปมา หาวหวอดๆอีกทีสองที ก่อนจะยกมือขึ้นตามที่อาจารยสั่ง

"คาเมนาชิ.........นายคนที่หลับจนไม่สนใจคนรอบข้างนี่เอง" ยามะแอบด่างึมงำมอยู่ในใจระหว่างที่เดินไปยังที่นั่งของตัวเอง ท่าทางแบบนั้นเรียนก็คงจะไม่ใส่ใจ คงจะเฉื่อยแฉะน่าดู ขนาดว่าเค้าเดินไปถึงโต๊ะแล้วหมอนั่นยังเอามือท้าวคางหลับอยู่เลย ให้ตายเหอะ.......นี่เค้าจะทนนั่งกับเต่าขี้เซานี่ได้ซักกี่วันกันเนี่ย

คาบแรกผ่านไปโดยไม่มีการเรียนการสอน เป็นคาบโฮมรูมแสนน่าเบื่อเมื่อใครต่อใครต่างพากันพุ่งความสนใจมายังยามะ แต่ไหงคนที่นั่งข้างๆดันไม่ยักจะหันมาทำความรู้จักกับเค้าก็ไม่รู้ ทั้งๆที่นั่งข้างกันแท้ๆ ไร้มนุษย์สัมพันธ์สิ้นดี ยามะได้แต่นั่งมองกลุ่มผมที่ปรกใบหน้าด้านข้างของคนขี้เซาอยู่อย่างนั้น ตั้งแต่เค้าเดินมานั่งยังไม่ได้เห็นหน้าหมอนี่ชัดๆเลย...จะหันมาให้เห็นหน่อยก็ไม่ได้

แต่เหมือนคนหลับจะรู้ว่าเค้าคิดอะไรซะอย่างนั้น คาเมะค่อยๆหันหน้ามามองทั้งที่หัวยังติดอยู่กับโต๊ะ ตาเรียวลืมขึ้นสบตากับยามะ........นิ่งนาน.......จนคาเมะปริปากออกมาก่อน

"จ้องแล้วไม่พูดอะไรหมายความว่าไง" คาเมะถามเสียงเรียบ ติดจะหาเรื่องหน่อยๆด้วยซ้ำ จนยามะถึงกับสะดุ้งนิดๆ พร้อมกับในใจที่เต้นระรัว ตาเรียวที่มองตาตรงๆนั่นเหมือนกับมีแรงดึงดูดอะไรซักอย่างจนเค้าไม่อยากจะละลายตาไปไหน......ให้ตายเหอะ นี่มันอะไรกันเนี่ย

"ก็ไม่เห็นมีความหมายอะไร ก็แค่อยากรู้ว่านายจะรู้สึกรู้สาอะไรกับเค้าบ้างรึเปล่า" ยามะเชิดหน้าตอบ คิดว่าตัวเองกวนประสาทได้คนเดียวรึไงกัน....อย่าคิดนะว่าแค่ทำให้ใจสั่นแล้วจะกลัวหน่ะ

"จ้องนานขนาดนั้นไม่รู้สึกก็ตายด้านแล้ว ว่าแต่นาย จ้องชั้นตั้งแต่นั่งจนถึงเมื่อกี้เนี่ย.........สนใจชั้นรึไง โทโมะจัง" คาเมะยักคิ้วพร้อมกับเหยียดยิ้มที่มุมปาก ยามะเลิกคิ้วสงสัย เมื่อกี้นายคนนี้ไม่ได้สนใจเค้าตอนแนะนำตัวด้วยซ้ำ.....แล้วรู้ชื่อได้ยังไง ฟังอยู่เหมือนกันงั้นหรอ

"ใครให้นายเรียกชั้นแบบนั้นกันไม่ทราบ" ยามะถามน้ำเสียงติดจะไม่พอใจเล็กน้อย ความจริงแล้วเค้าก็ไม่ได้สนใจอะไรคนขี้เซานี่ซักหน่อย ก็แค่อยากรู้ว่าคนที่ดูไม่สนใจโลกแบบนั้นจะมีอะไรมาทำให้อดหลับอดนอนจนต้องมาหลับในห้องได้ต่างหาก

"แล้วจะให้เรียกอะไร ที่รัก สุดสวาท หวานใจ ฮันนี่ ดาร์ลิ้ง" .......... ก่อนที่คาเมะจะร่ายชื่อแสนหวานออกมาหมดยามะก็หมดความอดทนเสียก่อนแล้ว

"นี่นายจะบ้าหรอ มาเรียกแบบนั้นไม่กระดากปากรึไง...........ผู้ชายเหมือนกันเนี่ยนะ" ยามะลูบแขนตัวเองเหมือนกับขยะแขยงเล็กน้อย แต่จริงๆแล้วเตรียมใจมาแล้วต่างหากว่าในโรงเรียนชายล้วนแบบนี้มันก็ต้องมีอะไรแบบนี้กันบ้างกันแหละ

"ไม่เห็นจะแคร์" คาเมะยักไหล่ทำท่าราวกับว่ามันเป็นเรื่องแสนจะธรรมดา

"ก็ชั้นแคร์นิ่............เห้ เดี๋ยวๆ จะพาชั้นไปไหน ปล่อยสิ" จู่ๆคาเมะก็ดึงข้อมือยามะลุกไปจากที่นั่งซะเฉยๆ จนเจ้าตัวก็เริ่มตามไม่ทัน

ผ่านทางเดินที่นักเรียนเริ่มออกมาเดินขวักไขว เสียงทักท้ายคาเมะดังขึ้นเป็นระยะๆ ยามะเดินตามมาจนถึงโต๊ะตัวหนึ่งในโรงอาหารที่มีคนนั่งอยู่ก่อนแล้ว เด็กผู้ชายผมดำขลับที่ดูยังไงก็หน้าอ่อนกว่าเค้ากับคาเมะเป็นแน่กำลังส่งยิ้มมาทางคาเมะ

"คาเมะ..........พาใครมาเนี่ย" เสียงใสถามขึ้นเมื่อคาเมะนั่งลงพร้อมกับกระตุกมือยามะเบาๆเป็นสัญญาณให้นั่งลงเช่นกัน

"นักเรียนใหม่ นี่เรียวเพื่อนชั้น....อยู่ห้อง B ส่วนนี่ ยามาชิตะ โทโมฮิสะ" ยามะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ไอ้เด็กหน้าอ่อนนี่อายุเท่าเค้าหรอเนี่ย........เสียงยังไม่แตกด้วยซ้ำ แล้วเพื่อนคาเมะก็ดูกวนประสาทพอกัน

"นิชิกิโด เรียว เรียกเรียวก็ได้ ว่าแต่.......นายนี่หน้าหวานชะมัด" นั่นไง......คำทักท้ายประโยคแรกก็เรียกความประทับใจชองยามะให้ติดลบซะแล้ว....เลิกพูดเรื่องนี้ซักทีได้มั้ยหล่ะ

"ดึงดูดดีออก" คาเมะเปรยขึ้นมาเฉยๆ แต่ยามะถึงกับหันไปค้อนขวับ ยิ่งเห็นแบบนั้นเรียวยิ่งแซวหนักไปมากกว่าเดิม

"ยิ่งท่านายหันไปค้อนเมื่อกี้เหมือนผู้หญิงไม่มีผิด" เรียวพูดติดจะหัวเราะนิดๆ แต่เส้นความอดทนของยามะถึงกับจาดผึ่ง

"พวกนายทักทายเพื่อนใหม่แบบนี้หรอ" ยามะถามเสียงแข็ง แต่ดูเหมือนคนฟังทั้งสองจะไม่สะทกสะท้านอะไร

"อยากให้ชั้นทำแบบไหนหล่ะ .......ยามาชิตะน่ารักจัง ยามาชิตะมาจาโรงเรียนไหนหรอ ยามาชิตะบลาบลาบลา ไม่เบื่อรึไงฟังแบบนี้มาทั้งชั่วโมงแล้วหน่ะ" คาเมะถามพร้อมกับเลียนเสียงเพื่อนในห้องไปด้วย เค้าไม่ได้หลับสนิทเสียจนไม่รู้ว่ารอบข้างเป็นแบบไหน แค่ไม่อยากจะเงยหน้าขึ้นมาเจอความวุ่นวายต่างหาก

ยามะฉุกคิดขึ้นมา.....ใช่สิ เค้าเบื่อจะแย่ แล้วที่คาเมะรีบพาเค้าออกจากห้องมาก็คงเพราะหนีพวกในห้องอีกนั่นแหละ......ยามะหันไปมองเรียวที่ยักไหล่เล็กน้อย ก่อนจะหันไปเจอสายตาของคาเมะอีกที ........เชื่อเถอะว่าอีกครั้งที่สบตากับคาเมะเค้าก็ยังคงใจเต้นแรงอยู่........แล้วมันก็กลายเป็นเรื่องบ้าที่สุดแห่งปีไปแล้วสำหรับยามะ

"ขอบคุณ....แล้วก็......ขอโทษ" ยามะพูดเสียงแผ่ว ให้ตายสิ.......ชาตินี้เกิดมาเค้าเคยขอโทษใครง่ายๆแบบนี้รึไงกันนะ คาเมนาชิ......นายเป็นใคร ชั้นเพิ่งรู้จักนายกี่ชั่วโมงกันถึงได้คำขอโทษจากชั้นเนี่ย

"ทำตัวน่ารักก็เป็นนิ่ ไปหาอะไรกินดีกว่า อีกเดี๋ยวก็หมดเวลาพักแล้ว" คาเมะพูดพร้อมกับดึงตัวยามะเดินออกไปอย่างรวดเร็ว แต่ครั้งนี้เปลี่ยนจากจับข้อมือเลื่อนมาจับเอาไว้ที่มือแทน ยามะได้แต่มองที่มือของตัวเองที่ถูกกุมเอาไว้ นึกกลัวใจตัวเองขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ที่รู้สึกอุ่นที่มือเรื่อยมาจนถึง.....อุ่นใจ....ที่ถูกมือของคาเมะจับจูงเอาไว้......แบบนี้มันน่ากลัวเกินไปแล้ว

"โทโมะจังชอบกินอะไร" คาเมะถามแต่ไม่ได้หันกลับมามองคนตอบคำถามแม้แต่น้อย ตาเรียวยังคงมองไปที่สองข้างทางที่เรียงรายไปด้วยอาหาร

"อยากกินโค้ก" ยามะเพียงแค่ตอบเบาๆ ท่ามกลางเสียงจอแจของนักเรียนภายในโรงอาหาร คาเมะหันมามองอย่างสงสัย

"ยังไม่ทันมีอะไรรองท้องเลยแล้วจะกินโค้กเนี่ยนะ กัดกระเพาะพอดี" ว่าแล้วคาเมะก็ปล่อยมือไปเสียเฉยๆพร้อมหายเข้าไปในแถวของร้านขนมปัง กลับมาพร้อมกับขนมปังในมือสองชิ้น ส่งให้ยามะชิ้นนึงส่วนอีกชิ้นก็ถือไว้เอง คาเมะใช้มืออีกข้างจับมือยามะเอาไว้เหมือนเดิม ไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าใครต่อใครเริ่มให้ความสนใจมายังตัวเองแล้ว คาเมะปล่อยมืออีกครั้งก่อนะจะหายเข้าไปในร้านน้ำและออกมาพร้อมกับโค้ก 1 กระป๋อง........

"ซื้อได้แค่กระป๋องเดียว........เงินหมด" แบ่งกันกินแล้วกัน คาเมะพูดเปรยพร้อมยักไหล่เล็กน้อย

"ชั้นคืนเงินให้อ่ะ" ยามะเตรียมตัวจะหยิบกระเป๋าตัวเองออกมาแต่คาเมะห้ามไว้ก่อน

"ไม่ต้องหรอก ถือว่าหายกันที่ชั้นกวนประสาท โอเค๊" คาเมะหันมายิ้มจนตาหยี ก่อนจะหันกลับไปเดินนำหน้าเหมือนเดิม

ยามะมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย......รอยยิ้มแบบนั้น ท่าทางแบบนั้น แววตาแบบนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างของคนๆนั้นเริ่มทำให้เค้ารู้สึกไม่เหมือนเดิม.......นี่มันคืออะไรกัน ยามะส่ายหัวไล่ความคิดนั้นออกไป เค้าไม่อยากจะยอมรับว่าเข้าใจความรู้สึกนี้.....ไม่อยากรับรู้ว่ามันคืออะไร ไม่อยากรู้เลยซักนิด

 

...........................................................
................................................
....................................

 

คาเมะนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เพื่อนยาก พยายามสู้รบตบมือกับเกมส์ที่ซื้อมาใหม่เมื่อไม่กี่วันก่อนอยู่นานสองนาน แต่พยายามเท่าไหร่มันก็ไม่มีท่าทีว่าจะเคลียได้แม้แต่น้อย จนสุดท้ายก็ต้องถอดในเลิกไปเสียเอง คาเมะถอนหายใจเฮือกก่อนจะหันไปค้นอะไรบ้างอย่างออกมาจากกระเป๋านักเรียน

......หลอดดูดน้ำแสนจะธรรมดา.....

คาเมะนั่งจ้องมันอยู่นานพร้อมกับความสงสัยที่ก่อตัวในจิตใจ ก่อนจะเสียบมันอาไว้ในสมุดเล่มใหม่เอี่ยม ไดอารี่เล่มใหม่ที่เค้ากำลังจะเขียนคงมีแต่เรื่องเพื่อนใหม่คนนี้เป็นแน่ นี่เค้าเก็บหลอดบ้านี่เอาไว้ทำไมในเมื่อมันก็ไม่มีความหมายอะไร มันก็แค่หลอดที่ใช้ร่วมกับเพื่อนใหม่คนนั้นเท่านั้น........

เพื่อนใหม่คนนั้นที่ทำให้เค้าหัวใจเต้นผิดจังหวะตั้งแต่ครั้งแรกที่สบตา เพียงแค่เงยหน้าขึ้นสบตาเพียงไม่นาน คาเมะรู้สึกหน้าร้อนวาบขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ หัวใจที่เต้นระรั่วอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ใจเต้นแรงยิ่งกว่าเวลาที่กลัวเวลาแม่จะจับโกหกได้ แรงกว่าตอนที่กำลังจะเคลียบอสใหญ่ในเกมส์ได้

เพียงไม่กี่วินาทียามะก็เข้ามามีอิทธิพลในจิตใจคาเมะได้อย่างประหลาด ต่อให้คิดเท่าไหร่ก็หาจุดบรรจบของความรู้สึกนี้ไม่ได้ มันคืออะไรกัน......อะไรกันแน่ที่ทำให้คนอย่างคาเมนาชิคนนี้ คนที่ไม่เคยสนใจอะไรนอกจากคอมพิวเตอร์ที่บ้าน ละความสนใจจากทุกสิ่งทุกอย่างได้.....ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกัน.......ให้คิดอีกกี่ตลบก็คิดไม่ออก

คนหนึ่งทำเป็นไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเอง
อีกคนหนึ่งอยากเข้าใจความรู้สึกของตัวเอง
จุดบรรจบของความรู้สึกของทั้งคู่จะจบลงที่ตรงไหนกัน

 

.................................................................
.......................................................
............................................

 

วันต่อมาเมื่อเวลาพักมาถึง ยามะได้แต่นั่งอยู่กับเรียวเพียงสองคน ใจจริงก็อยากจะเดินไปกับคาเมะด้วยแต่เจ้าตัวบอกว่าไม่ต้อง ให้อยู่คุยกับเรียวซะนั่น จะว่าไปแล้วยามะรู้สึกคุ้นหน้าเรียวบอกไม่ถูก เหมือนว่าเคยเจอกันมาก่อนที่แต่ไหนนั้นก็จำไม่ได้

"ยามะเรียนเปียโนใช่มั้ย" จู่ๆเรียวก็ถามขึ้นมาเฉย