Friend or Not

posted on 23 Dec 2005 12:00 by nut009 in Long

 

 

Friend or Not ??? [Rewrite]

.

เพื่อน............เราเป็นเพื่อนกัน แค่นั้นใช่มั้ย

++++++++++++++++++++++++++++++++

 

3 ปีก่อน


"คบกับชั้นได้มั้ยยามะพี"
"ขอโทษนะ แต่ว่าเราเป็นเพื่อนกันคงดีกว่า"

 

++++++++++++++++++++++++++++++++

ยามะหยุดยินอยู่ที่หน้าประตูไม้สีเข้มที่แสนจะคุ้นเคย เอื้อมไปหมุนลูกบิดเบาๆ เดินเข้าไปหมายจะปลุกเจ้าของห้องที่ยังคงซุกตัวนอนอยู่บนเตียงอุ่นสบาย มองร่างบนเตียงด้วยความหมั่นไส้เล็กน้อย ต้องให้เพื่อนมาลำบากส่วนตัวเองหลับสบายเขียว นี่มันปีที่ 5 แล้วนะที่ยามะต้องรีบตื่นแต่เช้าเพื่อนมาปลุกเพื่อนขี้เซาคนนี้ไปเรียนพร้อมกัน

"คาเมะ เช้าแล้ว เรียกด้วยน้ำเสียงปกติ" มือเรียวเอื้อมไปสะกิดร่างบนเตียงหวังจะให้รู้สักตัวแต่ก็ไร้ผล


"คาเมะ ตื่นซะทีสิ เดี๋ยวไปโรงเรียนสาย" เพิ่มเสียงให้ดังขึ้น พร้อมกับออกแรกเขย่ามากกว่าเดิม


"........................" นิ่งสนิทเหมือนเดิม

"ดี ไม่ยอมตื่นไม่มั้ย" ยกเท้าชึ้นเตรียมจะออกแรงถีบให้คาเมะรู้สึกตัวได้ซักที แต่ยังไม่ทันที่ยามะจะได้ออกแรง คาเมะก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาเสียก่อน

"เห้ย ไม่ต้องออกแรงมากขนาดนั้นก็ได้ นายเป็นพวกซาดิสรึไง" โบกมือห้ามแทบไม่ทัน ลองถ้าตื่นช้ากว่านี้อีกซักวินาทีคงได้ไปนอนจูบพื้นเรียบร้อยแล้วมั้ง

"ก็คาเมะอยากไม่ตื่นก่อนทำไมหล่ะ ถ้าพรุ่งนี้ยังจะตื่นยากแบบนี้นะจะไม่มาปลุกแล้ว" กอดออกกระแทกก้นลงนั่งกับเตียงของคาเมะ คาเมะลอบยิ้มน้อยๆแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา ถ้าจำไม่ผิดคาเมะได้ยินยามะพูดประโยคนี้มา 5 ปีแล้ว แต่ก็ไม่มีวันไหนที่ยามะจะไม่ยอมมาปลุกเลยซักหน

"นายอมยิ้มอะไรของนายคาเมะ" หันไปเห็นตอนที่คาเมะกำลังอมยิ้มอยู่พอดี โดนบ่นแล้วยังจะมีหน้ามายิ้มอยู่ได้อีก

"เปล่า ไม่มีอะไร แค่อารมณ์ดีที่ตื่นมาเจอหน้าโทโมะทุกเช้าแค่นั้นเอง" พูดจบก็รีบฉวยเอาผ้าเช็ดตัวหายเข้าไปในห้องน้ำทันที ทิ้งให้ยามะนั่งครุ่นคิดกับคำพูดนั้นอยู่ จะสื่ออะไรมากกว่านี้รึเปล่าคาเมะ

 

............................................................
....................................................
................................................

 

บทสนทนาระหว่างที่ไปโรงเรียนยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ไม่แปลกอะไรที่ยามะกับคาเมะจะคอยพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวให้กันและกันฟังอยู่เสมอ แต่ก็ยังคงที่ต้องจำใจเก็บความรู้สึกนี้เอาไว้ ทั้งที่ใจจริงก็อยากจะพูดออกมาอีกครั้ง ที่เงียบอยู่แบบนี้เพื่อแลกกับสิ่งเดียว.......เพื่อน.......

"วันนี้เรียวไปไหนหล่ะ" คาเมะถามขึ้นมาเมื่อเห็นว่าเพื่อนร่วมทางอีกคนไม่ได้เดินไปโรงเรียนด้วยกันเหมือนอย่างเคย

"เรียวจังเข้าชมรมตอนเช้าหน่ะ อื้มใช่ พูดถึงชมรม วันนี้จะรับสมาชิกใหม่ด้วยหล่ะ คาเมะไปดูด้วยมั้ย" นึกขึ้นมาได้เรื่องที่ชมรมของตัวเองจะรับสมาชิกใหม่ จะเป็นยังไงบ้างนะอยากรู้จัง

"ไว้ถ้าว่างจะไปนะ" แต่สำหรับคาเมะแล้ว จะมีคำว่าไม่ว่างให้ยามะด้วยหรอ

"คาเมะอยู่ม.ปลายปี 2 แล้วนะ ไม่คิดจะคบใครจริงจังบ้างหรอ รู้จักกันมาก็ตั้งนาน ไม่เห็นคาเมะมีท่าทีจะถูกใจใครซักคน"

"ก็คบนายอยู่ไง จริงจังด้วย" ยิ้มตาหยี ที่ตอบหน่ะจริงทั้งนั้นเลยนะ

"บ้ารึไง หมายถึงไม่คิดจะมีแฟนบ้างรึไง" ยามะเมินหน้าหนี พอพูดเรื่องแฟนทีไรคาเมะก็ได้แต่บ่ายเบี่ยงทุกทีสิน่า

"ยังไม่อยากมีหรอก มีเพื่อนอย่างนายแค่คนเดียวก็พอแล้ว" แค่มียามะอยู่ข้างๆไม่ว่าจะในฐานะอะไร คาเมะก็รับได้ทั้งนั้นแหละ

"คาเมะก็อย่างนี้ทุกที เรียวจังอีกคน ไม่คิดจะมีแฟนกับเค้าบ้างรึไง อยู่ตัวคนเดียวตลอดเหงาตายพอดี" ในเมื่อทั้งคาเมะแล้วก็เรียวมีคนมาชอบตั้งมากมาย แต่ก็เห็นว่าตอบปฏิเสธไปเสียทุกราย

"ไม่มีใครเค้าขี้เหงาเท่านายหรอก ถึงได้หนีเพื่อนไปมีแฟนก่อนใครแบบนี้หน่ะ" ยิ้มขืนๆ นี่เป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่คาเมะยอมเก็บเรื่องราวเก่าๆเอาไว้เพียงคนเดียว ในเมื่อยามะคบกับคนอื่นอยู่ก็เปล่าประโยชน์ที่จะยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดกันอีก

"คนน่ารักก็อย่างงี้แหละ ต้องการคนดูแลเป็นอย่างดี" พูดพลางหัวเราะเบาๆ

"ดูแลให้ดีก็แล้วกัน" พูดเสียงแผ่ว ราวกับว่าพูดกับสายลม ปล่อยให้คำพูดนี้ลอยไปไกลๆ ไกลพ้นหูยามะก็ยิ่งดี

 

..........................................................
...............................................
......................................

 

คาเมะค่อยๆเลือนประตูห้องดนตรีให้เปิดออกช้าๆ ไม่อยากให้เกิดเสียงรบกวนคนที่อยู่ในห้อง ยืนพิงอยู่ที่ขอบประตู มองไปยังร่างที่นั่งอยู่ด้านหลังของเปียโนหลังใหญ่ นิ้วเรียวที่บรรจงกดลงไปตามคีย์เปียโนอย่างชำนาญ เสียงดนตรีที่บรรเลงยังคงอ่อนหวานเหมือนทุกครั้งที่เคยได้ฟัง รอยยิ้มบางๆที่มุมปากของยามะยิ่งทำให้ร่างเล็กดูน่ามองมากขึ้น ถึงในห้องนั้นจะยังมีคนอื่นอยู่อีก แต่สายตาของคาเมะก็ยังคงหยุดอยู่ที่ยามะเพียงคนเดียว

"อ้าวคาเมะ มาแล้วก็มัวแต่ยืนเงียบอยู่ได้" ละจากเปียโนเดินไปหาคาเมะที่หน้าประตู

"มีคนจะแนะนำให้รู้จักด้วย คนนี้ อุจิ ฮิโรกิ เป็นรุ่นน้องในชมรม แล้วนี่ก็คาเมะ เพื่อนพี่เอง" ดึงตัวคาเมะเข้ามาในห้อง พร้อมกับแนะนำคนที่อยากให้รู้จักด้วยจิตใจแจ่มใส

"คาเมนาชิ คาซึยะ เรียก คาเมะก็ได้" ยิ้มบางๆให้อย่างเป็นมิตร

"อุจิ ฮิโรกิครับ เรียก ฮิโรกิ ก็ได้ครับ" แนะนำตัวด้วยน้ำเสียงขลาดเขิน คาเมะจะรู้ตัวมั้ยว่าตัวเองเป็นที่หมายปองคนของคนมากมาย รวมถึงตัวอุจิเองด้วย

"คาเมะช่วยไปส่งอุจิที่บ้านหน่อยสิ เดี๋ยวชั้นต้องกลับกับยูจังหน่ะ" คาเมะพยักหน้ารับอย่างเซงๆ ใครจะไม่เข้าใจเจตนาของยามะบ้าง ตั้งใจจะจับคู่อยู่ใช่มั้ยหล่ะ

"เอางั้นก็ได้ เก็บของสิฮิโรกิเดี๋ยวไปส่งที่บ้าน" พูดเสียงเรียบเฉยก่อนจะเดินออกไปรอด้านนอก

เพียงแค่คาเมะก้าวออกไปพร้อมกับประตูห้องที่ถูกปิดลง เสียงแซวก็ดังขึ้นเกรียวกราว ท่าทางแบบนั้นของอุจิมันตีความหมายไปได้อย่างเดียวเท่านั้นแหละว่ารุ่นน้องน่ารักคนนี้หลงเสน่ห์คาเมะเข้าไปเต็มเปา จะมีก็เพียงยามะที่ได้แต่เงียบไป ถ้าคาเมะกับอุจิลงเอยกันได้ก็คงดี แต่ความรู้สึกแคว้งควางในจิตใจที่เป็นอยู่ตอนนี้ยามะก็อธิบายไม่ได้เหมือนกันว่ามันเกิดขึ้นเพราะอะไร

 

 

Part 1

บรรยากาศยามเช้าในห้องเรียนก็ยังคงเหมือนเคย เสียงนักเรียนคุยกันจอแจก่อนครูจะเข้าสอน บ้างก็ยังคงนั่งปั่นการบ้าน บ้างก็ฟุบหน้าหลับลงกับโต๊ะ

"คาเมะเมื่อวานเป็นยังไงบ้าง"

"เมื่อวานซ้อม กลับบ้าน ทานข้าว ทำการบ้าน แล้วก็นอน" ตอบเสียงเรียบเฉย ไม่ใช่ไม่รู้ว่าจะถามเรื่องอะไร แต่มันไม่มีอะไรสำคัญที่จะต้องบอก

"คาเมะอย่ามากวนประสาท ถามถึงอุจิต่างหาก" ตอกกลับเสียงขุ่น ตั้งใจจะกวนประสาทกันชัดๆ ก็น่าจะรู้อยู่ว่าที่เค้าถามมันเรื่องอะไรกันแน่

"เดี๋ยวๆ หยุดเถียงกันแป็บนึง อุจิที่พูดถึงนี่มันใคร" เรียวพูดแทรกขึ้นมาก่อน พูดถึงใครกันอยู่เนี่ย

"อุจิ เด็กคาเมะ" ยามะเหล่มองคาเมะเล็กน้อย ถึงอย่างนั้นก็ยังก็รู้สึกโล่งใจอยู่ลึกๆที่คาเมะรีปฏิเสธ

"เด็กที่ไหน ไม่มีหรอก น้องที่ชมรมดนตรีหน่ะ" รีบปฏิเสธแทบไม่ทัน ทำไมชอบขับไสเค้าให้คนอื่นจัง

"คนไหน ไม่เห็นเคยเห็นเลย" ยิ่งพูดถึงน้องที่ชมรมยิ่งงงเข้าไปใหญ่ เมื่อวานตอนเช้าไปที่ชมรมยังไม่เห็นจะมีน้องใหม่ที่ไหนเลย กลายเป็นคนตกข่าวไปแล้วหรอเนี่ย

"เพิ่งเข้าใหม่เมื่อวานนี้ วันนี้ก็เข้าชมรมสิ เดี๋ยวก็เห็นเอง"

ตามคำบอกเล่าของยามะ หลังเลิกเรียนเรียวเลยรีบบึ่งไปห้องชมรมเพื่อดูหน้ารุ่นน้องสุดน่ารักที่ยามะบอก อะไรจะเพอร์เฟ็คขนาดนั้น หน้าตาดี นิสัยดี ร้องเพลงดี.....มีคนแบบนี้อยู่บนโลกด้วยรึไง

เสียงหวานใสดังรอดออกมานอกห้องชมรม เรียวหยุดฟังอยู่ด้านหน้าอย่างนั้น ตั้งแต่อยู่ชมรมดนตรีมายังไม่เคยได้ยินใครร้องเพลงเสียงหวานขนาดนี้มาก่อนเลย....ผู้ชายแน่หรอ เลื่อนบานประตูออกอย่างเบามือ ด้วยกลัวว่าคนในห้องจะรู้สึกตัว ยิ่งได้เห็นหน้าเรียวก็ยิ่งแน่ใจว่านี่คงเป็นอุจิที่ยามะพูดถึงเป็นแน่ เรียวได้แต่ยืนมองอยู่อย่างนั้น เด็กที่ยามะพูดถึงคนนี้ทำเอาเค้าไม่อาจจะละสายตาได้ กระทั่งว่าไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าร่างของเจ้าตัวที่เรียวจ้องมองอยู่มาหยุดยืนอยู่ข้างหน้าแล้วก็ยังไม่รู้ตัวอยู่ดี

จะว่ากันจริงๆอุจิรู้ตัวตั้งแต่บานประตูถูกเลื่อนออกแล้ว แต่ก็อดแปลกใจไม่ได้ว่าชายที่ยืนอยู่หน้าประตูนั้นไม่ยอมเข้ามาในห้องเสียที หนำซ้ำยังมองมาทางเค้าแบบไม่วางตาอีกต่างหาก เลยตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้ โบกมือไหวๆอยู่ข้างหน้า นายคนนั้นก็ยังไม่รู้เรื่องเลย....อะไรของเค้านะนายคนนี้.....

"ขอโทษครับ มาหาใครหรอ"

"................." เรียวยังคงเงียบอยู่ ไม่ได้รู้ตัวเลย ว่าคนที่มองอยู่มายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว

"ขอโทษครับ มาพบใครครับ" ถามเสียงดังขึ้น เรียวสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะตกใจมากกว่าเดิม เมื่อกี้ยังอยู่กลางห้องอยู่เลย มายืนอยู่ที่หน้าประตูตั้งแต่เมื่อไหร่

"เอ่อ.....ไม่ได้มาพบใคร บังเอิญอยู่ชมรมนี้" ว่าแล้วก็เดินแทรกตัวเข้ามาในห้องชมรมหน้าตาเฉย

"นายคงเป็นเด็กใหม่ที่ชื่ออุจิ ฮิโรกิ ใช่มั้ยหล่ะ"

"ใช่ครับ.....มีธุระอะไรกับผมรึเปล่า" อุจิแอบเบ้ปากนิดๆ คนอะไรวางมาดชะมัด

"ชอบคาเมะ......งั้นสิ" คนตอบชักฉุนขึ้นมานิดๆ ไม่ได้รู้จักอะไรกันซักหน่อย มาเล่นยี่สิบคำถามอยู่ได้

"นั่นมันเรื่องส่วนตัวครับ"

"นั่นสิเนอะ.....กวนนายนายแล้ว ไปดีกว่า แล้วเจอกันใหม่นะ อุจิ ฮิโรกิ"

หลังจากที่ประตูปิดลงเพียงเสี้ยวนาที....อุจิได้แต่แลบลิ้นให้นายฟอร์มจัดที่เพิ่งเดินออกไปด้วยความหมั่นไส้ แต่แย่หน่อยที่ประตูถูกเปิดออกพร้อมกับชายคนเดิมที่เพิ่งเดินออกไป

"อ๋อ ลืมบอกไป ชั้นเป็นเพื่อนสนิทคาเมะหน่ะ" ยิ้มเย็นๆให้อุจิก่อนจะเดินออกไปจริงๆ

อุจิได้แต่ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น เมื่อกี้นายคนนั้นว่าอะไรนะ.....เพื่อนสนิทพี่คาเมะ.....ตายแล้ว!!! อย่างงี้นายคนนั้นไม่เอาเรื่องที่เค้าทำอะไรแย่ๆไว้ไปบอกพี่คาเมะหมดหรอ......ชีวิตฮิโรกิ ทำไมต้องมาเจอคนแบบนี้ด้วยนะ

 

..........................................
................................
......................

 

ยามเย็นช่วงเวลาที่นักเรียนกำลังเดินออกนอกโรงเรียนกันขวักไขว่ ยามะชะเง้อคอมองไปยักด้านนอกของประตู รอคอยการมาของใครบ้างคน ดูเอาเถอะเห็นมารับกันอยู่ได้ทุกวัน แต่เพื่อนตัวเล็กคนนี้ก็อดที่จะมีท่าทางตื่นเต้นอยู่ได้ทุกวันเช่นกัน

"อ๊ะ ยูจังมาแล้ว" เมื่อเห็นรถของคนที่รออยู่จอดสนิทอยู่ที่หน้าประตูโรงเรียนร่างเล็กก็วิ่งไปโดยไม่มีหันมาร่ำลาเพื่อนๆแม้แต่น้อย

ชายหนุ่มใส่แว่นตาดำลงจากรถพร้อมกางแขนออกกว้างรับร่างที่โถมเข้ามากอดเอาไว้ เพื่อนทั้งสองคนได้แต่มองอยู่ห่างๆ คาเมะมองดูด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่บอกความรู้สึกใดๆ ได้แต่มองอยู่อย่างนั้นจนรถคันหรูขับเคลื่อนออกไป เรียวจึงได้สะกิดเพื่อนที่ยืนเงียบอยู่ข้างๆ

"เห้ย!!! ไหนว่าไม่ชอบแล้วไง"

"ไม่ได้อะไรซักหน่อย"

"ปากแข็งไปเหอะ ใครดูก็รู้ทั้งนั้นแหละ"

"เรียว ไม่พูดซักเรื่องจะได้มั้ย"

 

...........................................................
..............................................
....................................

 

คาเมะกับเรียวเดินลากเท้าออกจากโรงเรียนอย่างเอื่อยเฉื่อย เรียวชะงักฝีเท้าเมื่อเหลือบไปเห็นร่างของใครบ้างคนที่เจอกันเมื่อเช้า อุจิ ฮิโรกิ ......เมื่อรู้สึกว่าเรียวชักจะหยุดสนใจกับอะไรบ้างอย่างนานเกินไป คาเมะก็ได้แต่หยุดเดินมองตามไปยังจุดสนใจของเพื่อนร่วมทาง

"อ๋อ อุจิ.......สนใจรึไง"

"บ้าน่า! เค้าชอบนาย รู้ๆกันอยู่" แก้ตัวเหมือนกันไม่ใส่ใจ หรือว่าย้ำกับตัวเองกันแน่ว่าอุจิหน่ะ ชอบคาเมะ

"รู้ๆกันอยู่ ชั้นไม่ได้ชอบเค้า"

"ไม่ลองทำความรู้จักกันมากกว่านี้ไปก่อนหรอ"

"ไม่หรอก มีแต่เสียใจไปเปล่าๆ"

 

...........................................................
...........................................
..............................

 

ยามะเดินเข้ามาในห้องคาเมะอย่างคุ้นเคยเหมือนทุกวัน ภาพเดิมๆที่คาเมะยังคงไม่มีท่าทีจะตื่นทำเอาร่างเล็กถอดถอนใจ เคยคิดจะลืมตาตื่นมาเจอแสงอาทิตย์ยามเข้าเหมือนคนอื่นบ้างมั้ยนะเพื่อนคนนี้

"คาเมะ เช้าแล้วนะ ตื่นไปเที่ยวกัน" เหมือนเคยที่คาเมะยังคงไม่รู้สึกตัว ไม่มีท่าทีจะตื่นซักนิด

"วันเสาร์ทั้งที ไปเที่ยวเป็นเพื่อนหน่อยสิ" เริ่มรุกหนักขึ้นด้วยการเขย่าแขนแรงๆให้รู้สึกตัว ได้ยินเสียงคาเมะจิ๊ปากเบาๆ แต่ก็ยังไม่ยอมตื่น

ยามะเบ้ปากไม่พอใจ ก่อนจะปีนขึ้นบนเตียง นั่งคร่อมบนร่างของเพื่อนสนิทก่อนจะขย่มตัวแรงๆ....คราวนี้ไม่ตื่นก็ให้มันรู้ไป

"โอ้ย วันนี้วันหยุดนะโทโมะ จะมาปลุกอะไรแต่เช้า" คาเมะหรี่ตามองยามะเล็กน้อย ท่าทางตอนนี้ล่อแหลมชะมัด