Les Meilleurs Ennemis

posted on 15 Sep 2005 21:51 by nut009 in Long

Les meilleurs ennemis  

.

Part1

Les meilleurs ennemis du monde

Voilà ce que nous sommes

The best enemy of the wold

That what we are

 

"จิน~~~~~~~ไปดูบอร์ดกันเหอะ ผลโหวตติดเรียบร้อยแล้วน้า~~~~~~" ร่างเล็กกระชากแขนเพื่อนสนิทไปในทันที จินก็ไม่เข้าใจเท่าไหร่หรอกว่าตัวแค่นี้เอาแรงมากจากไหนตั้งเยอะแยะ

 

ร่างเล็กหายเข้าไปในหมู่ฝูงชนที่มุงดูบอร์ดอยู่ โดยมีจินยืนกอดอกรออยู่ด้านหน้า ก็ไอ้ผลโหวตที่เพื่อนตัวเล็กว่ามันไร้สาระสิ้นดี แต่ไม่รู้ว่าทำไมคนอื่นถึงได้สนใจนัก รวมถึงเพื่อนตัวเล็กของตัวเองอีกคน

ไม่นานร่างเล็กก็โผล่ออกมาพร้อมกับสีหน้าเรียบเฉย จินมองอย่าง งงๆ ตอนก่อนเข้าไปดูบอร์ดยังอารมณ์ดีอยู่เลย ตอนนี้เป็นอะไรไปแล้วหล่ะ

 

"เป็นอะไรของนายหล่ะพี" ถามด้วยความเป็นห่วง แต่เท่านั้นแหละ เพื่อนตัวเล็กของจินก็ระเบิดเสียงตัวเองออกมาอย่างไม่อายใคร

"คาเมนาชิ คาซึยะ นายเป็นใคร บังอาจมาแย่งตำแหน่งหนุ่มหน้าสวยแห่งปีของชั้นไปได้" เล่นเอาจินแทบจะเอามือปิดปากเพื่อนตัวเองไม่ทัน คนแถวนี้น้อยซะที่ไหน ยิ้มแหยๆให้คนอื่นพร้อมกับลากเพื่อนหายไปจากเขตฝูงชน

 

พ้นจากแหล่งชุมชนจินถึงได้ปล่อยมือออกจากปากของยามะ ร่างเล็กหอบน้อยๆ มองเพื่อนตัวสูงค้อนๆ

 

"จะอุดปากชั้นไว้ทำไม ชั้นยังพูดไม่จบเลย"

 

"ก็ไอ้ที่โวยวายเมื่อกี้มันหน้าอายน้อยซะที่ไหน ตะโกนว่าคนอื่นได้ปาวๆ รู้จักเค้ารึก็เปล่า" ก็นายคาเมนาชิที่ยามะพูดถึงอยู่คนละคณะกันนิ่ แล้วยามะจะเอาเวลาที่ไหนไปรู้จัก

"ก็ไม่รู้จักหน่ะสิ ถึงได้อยากรู้ จะหน้าสวยซักแค่ไหน ชั้นถึงได้แพ้นายนั่นอ่ะ" พอพูดจบก็เบ้ปากทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

"แล้วนายไปโกรธเค้าเรื่องอะไรเนี่ย" ไม่เห็นเข้าใจเลย จินหล่ะเหนื่อยใจกับเพื่อนคนนี้ซะจริงๆ ไอ้เวลาจะดีก็ดีจนใจหาย แต่พอจะงี่เง่านะ ไอ้หน้าสวยๆนี่ก็ช่วยอะไรไม่ได้

"ก็นายนั่นได้รับโหวตให้เป็นหนุ่มหน้าสวยประจำปี 2 นิ่ ชั้นไม่ยอมนะจิน ทำไมชั้นถึงไม่ได้ที่ 1 เหมือนปีที่แล้วหล่ะ" เขย่าแขนเพื่อนร่างสูง งอแง ใครมันจะสวยเกินยามะพีคนนี้ได้อีก ไม่มีทาง

"ยอมรับเหอะพี พัฒนาความสวยของนายซะ" ลูบผมยามะอย่างเอ็นดู ยามะสะบัดตัวออก มองจินอย่างเคืองๆ

"อย่าบอกนะว่านายจะบอกว่านายเต่าอะไรนั่นสวยกว่าชั้นหน่ะ" เริ่มพาลไปเรื่อย ก็คนมันไม่พอใจนิ่

"ชั้นรู้จักเค้าซะที่ไหน แต่ถ้าชนะนายนี่ก็น่าคิด...คงสวยน่าดู" ทำท่าครุ่นคิด ไม่ได้สนใจเท่าไหร่หรอก แค่เวลาเห็นยามะโวยวายตลกดีจะตายไป

"ชั้นโกรธนายแล้ว ชั้นเป็นเพื่อนนายนะจิน ไปชมคนอื่นได้ไง" ว่าแล้วก็เดินหนีไป ตอนนี้ใครอย่าได้พูดชื่อนายคนนั้นขึ้นมาเชียวนะ ยามะคนนี้จะสวดให้ยับเลย

 

"คอยดูนะนายเต่า ชาตินี้ชั้นจะไม่ญาติดีกับนายเลย" นึกไปถึงผลโหวตที่แปะอยู่คนบอร์ด คิดแล้วยังเคืองไม่หาย ดูสิยังดูไม่ครบทุกอันเลย เพราะนายคนเดียวคาเมนาชิ

 

 

หนุ่มหน้าสวยประจำปี 2

1. คาเมนาชิ คาซึยะ

2. ยามาชิตะ โทโมฮิสะ

3. ทางุจิ จุนโนะสุเกะ

แล้วอันที่ยามะไม่ได้ดูหล่ะ???

 

หนุ่มหล่อประจำปี 2

1. คาเมนาชิ คาซึยะ

2. อคานิชิ จิน

3. นิชิกิโด เรียว

 

................................................................

.................................................

............................................

 

 

"ว่าไงหนุ่มหน้าสวยประจำปี 2 เห็นผลโหวตรึยังคาเมะ" เสียงทักทายดังขึ้น ทำให้คนที่ถูกทักละสายตาออกจากหนังสือในมือ

"มีเรื่องน่ายินดีกว่าเรื่องนี้มั้ยจุนโนะ" คาเมะพูดขึ้นอย่างหน่ายๆ ตั้งแต่เหยียบเข้ามาในมหาลัยก็มีแต่คนพูดเรื่องนี้

"เรื่องน่ายินดีกว่านี้หรอ นายได้เป็นหนุ่มหล่อประจำปีด้วยนะ ชนะอคานิชิสุดหล่ออีกต่างหาก" คาเมะยิ้มแหยๆ ก็ยังดีกว่าเป็นหนุ่มหน้าสวยอย่างเดียว.........

"น่าภูมิใจเนอะคาเมะมีทั้งคนคิดว่านายทั้งหล่อแล้วก็สวยในเวลาเดียวกัน" รู้หรอกว่าคาเมะไม่ชอบให้ใครมาชมว่าสวยซักเท่าไหร่ ก็เจ้าตัวแมนเต็มร้อยอยู่แล้วนิ่

"ตรงไหน ชั้นออกจะแมนขนาดนี้ ยังมีคนคิดว่าสวยเนี่ยนะ ประสาทแล้ว ถ้าบอกว่าหล่อก็ว่าไปอย่าง" ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงชอบบอกว่าคาเมะสวย บอบบาง น่าทะนุถนอม ทั้งๆที่ตัวคาเมะเองไม่ได้อยากให้ใครมาถนอมด้วยซ้ำ

"เอาน่า ยอมรับเหอะ แต่ปีนี้นายชนะยามาชิตะด้วยนะ หนุ่มหน้าสวยหน่ะ" เหมือนคาเมะจะฉุกคิดอะไรได้ รั้งข้อมือจุนโนะไว้

 

"ยามาชิตะที่ว่า ชื่อจริงชื่อโทโมะรึเปล่า" ถามจุนโนะอย่างร้อนรน จนจุนโนะงง

"ไม่แน่ใจนะ เหมือนจะชื่อ......โทโม.....ฮิสะ นาริ อะไรซักอย่าง จำชื่อไม่ค่อยได้" แต่คาเมะจะสนใจไปทำไมกัน

 

"สนใจหรอคาเมะ" คาเมะยักไหล่เล็กน้อย พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก

 

"เจอจนได้ โทโมะจัง"

 

 

........................................................................

...........................................

..........................

 

 

"กลับมาแล้วครับ"

 

ร่างเล็กเปิดประตูเข้าบ้านอย่างหน่ายๆ เพราะเรื่องนายเต่านั่นคนเดียวเลยทำให้วันนี้ของยามะกลายเป็นวันสุดเห่ย หมดอารมณ์จะเรียนไปทั้งวัน ยามะทรุดลงนั่งกับโซฟา วางกระเป๋าไว้ข้างตัว

 

"กลับมาแล้วหรอโทโมะจัง" เสียงของผู้เป็นแม่ดังมาจากในครัว

"แม่ครับ ข้างบ้านมีคนย้ายมาอยู่ใหม่หรอ" เมื่อตอนที่เข้าบ้านมาเห็นมีรถส่งของจอดอยู่ที่หน้าบ้านที่ไม่มีคนอยู่มาหลายปีแล้ว

"ใช่จ๊ะ แต่ไม่เชิงว่าเป็นเพื่อนบ้านใหม่หรอก" ร่างของแม่เดินออกมาจากในครัวพร้อมกับจานของว่างในมือ วางลงที่โต๊ะด้านหน้าของลูกชาย

"ยังไงที่ว่าไม่เชิงฮะ" ไม่เข้าใจคำพูดของแม่ซักเท่าไหร่ ไม่เชิงว่าเพื่อนบ้านใหม่คืออะไร

"ก็เค้าเคยเป็นเพื่อนบ้านเรามาก่อนไงลูก จำคาซึจังได้รึเปล่า เพื่อนเล่นลูกสมัยเด็กๆหน่ะ" คุณแม่เริ่มท้าวความ แต่ยามะกลับส่ายหน้า ตั้งนานมาแล้วใครจะไปจำได้กันหล่ะ

"เรานี่น้า ถ้าคาซึจังเค้าจำเราได้คงน้อยใจแย่เลย อ่าใช่ โทโมะจังพออาบน้ำเสร็จแล้วเอาขนมไปฝากให้ที่บ้านข้างๆด้วยนะลูก" ยามะพยักหน้ารับ ก่อนเดินขึ้นไปอาบน้ำ

 

 

..............................................................

..............................................

..................................

 

 

ร่างเล็กหยุดอยู่ที่ประตูหน้าบ้านของเพื่อนบ้านไม่เชิงใหม่ของแม่ กดกริ่งไปซักพักประตูก็ถูกเปิดออกมา พร้อมกับร่างของหญิงวัยกลางคนสีหน้ายิ้มแย้ม

 

"ผมเป็นเพื่อนบ้านหน่ะครับ คุณแม่ฝากขนมมาให้" ยามะยิ้มตอบกับท่าทางใจดีของเข้าของบ้าน

"ใช่หนูโทโมะรึเปล่าจ๊ะ โตขึ้นเป็นกองเลย แถมยังสวยด้วย" ยามะพยักหน้าตอบเล็กน้อย รู้สึกผิดนิดๆที่ตัวเองกลับจำอะไรเกี่ยวกับครอบครัวเพื่อนบ้านคนนี้ไม่ได้เลย

"เดี๋ยวรอแป็บนึงนะจ๊ะ น้าเรียกเจ้าคาซึมาให้ คาซึอยากบ่นอยากเจอหนูโทโมะตลอดเลย" ว่าแล้งร่างของหญิงผู้นั้นก็หายไป

 

ประตูถูกเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับร่างของชายหนุ่มอีกคน ที่ยามะต้องยอมรับว่าหน้าตาดีไม่หยอก แม้ส่วนสูงจะน้อยไปหน่อยก็ตาม แต่ดวงตาเรียวภายใต้กรอบแว่นก็ทำให้ยามะละสายตาไปจากดวงตาของอีกฝ่ายไม่ได้

 

"โทโมะจัง" เสียงของอีกฝ่ายทำเอายามะสะดุ้งเล็กน้อย เอาแล้วไง...จะให้บอกยังไงว่ายามะคนนี้ลืมคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าไปหมดแล้ว

"เอ่อ......เราขอโทษนายก่อนนะ แต่เราจำเรื่องเกี่ยวกับนายไม่ได้เลย ช่วยแนะนำตัวอีกทีได้มั้ย" ก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด ไม่ทันได้เห็นสายตาเศร้าๆของอีกฝ่าย

"ได้สิ ชั้นคาเมนาชิ คาซึยะ ยินดีที่ได้รู้จักนายอีกครั้ง" แนะนำตัวเสียงอ่อนโยน ยามะกำลังจะอ้าปากแนะนำตัวเองเช่นกัน แต่เหมือนฉุกคิดขึ้นมาได้ นิ้วเรียวยกขึ้นชี้หน้าคาเมะ

 

"นาย คาเมนาชิ ที่เอาตำแหน่งหนุ่มหน้าสวยของชั้นไป" แผดเสียงออกมาอย่างลืมตัว คาเมะขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ไม่พูดอะไร

 

"ชั้นยามาชิตะ โทโมฮิสะ ไม่ยินดีที่จะรู้จักกับนายในฐานะเพื่อน แต่ยินดีที่ได้รู้จักในฐานะศัตรูเบอร์ 1 ของชั้น"

 

"แล้วแต่นายเหอะโทโมะ" หันหลังกลับเข้าบ้านไปในทันที ความประทับใจแว่บแรกหลังจากที่ไม่เจอกันมานานนับ 10 ปี................เป็นศูนย์.................

 

 

Part 2

 

 

 

เช้าวันใหม่อากาศแจ่มใส แต่ยามะกลับไม่ได้รู้สึกดีไปตามสภาพอากาศแม้แต่น้อย ความไม่เข้าใจก่อตัวขึ้นเล็กน้อยในจิตใจ หลังจากที่เมื่อวานเปิดฉากทำสงครามกับนายหน้าสวย(?)ข้างบ้าน แทนที่จะรู้สึกดีขึ้น แต่เปล่าเลย การที่เห็นว่าคาเมะมีท่าทีเศร้าลงทันทีที่ยามะเปิดศึกทำสงครามทำให้ยามะรู้สึกไม่ดีชอบกล.......ว่าแต่.......จะแคร์ความรู้สึกของนายคนนั้นทำไม นี่แหละที่ยามะไม่เข้าใจมากกว่า

คาเมะลงบันไดมาด้วยสีหน้าห่อเหี่ยวจนผู้เป็นแม่สังเกตได้ ตั้งแต่เมื่อเย็นวานที่เจอกับยามะ แทนที่เจ้าลูกชายจะดีใจแต่กลายเป็นกลับเข้ามาหมกตัวอยู่แต่ในห้องอย่างเดียว เด็ก 2 คนนี้อาจจะมีเรื่องผิดใจกันก็ได้ ถึงมันจะเป็นเรื่องของเด็กแต่คนเป็นแม่ก็อดห่วงไม่ได้

 

"ไม่ทานข้าวเช้าหรอคาซึ" ถามขึ้นอย่างเป็นห่วง คาเมะส่ายหัวตอบกรายๆ

"ผมไปเรียนแล้วนะครับ" กล่าวลาเบาๆ ก่อนจะเดินออกจากบ้านไป

 

......................................................

...........................................

..............................

 

ประตูของทั้ง 2 บ้านถูกเปิดออกพร้อมๆกัน พร้อมกับเด็กหนุ่มในชุดนักศึกษาสถาบันเดียวกัน ยามะปรายตามองผู้ที่ได้ชื่อว่าศัตรูหมายเลข 1 เล็กน้อย ทำไมใครต่อใครถึงได้โหวตให้นายคนนั้นเป็นหนุ่มหน้าสวยได้นะ ทั้งๆที่จริงแล้ว...........นายนั่นหล่อมากกว่าสวยอีก........เห้ย !!! โทโมฮิสะนายคิดอะไรอยู่ นายนั่นศัตรูนายต่างหาก สะบัดหัวไล่ความคิดของตัวเองก่อนจะเดินจ่ำเดินออกจากบ้านไป

 

คาเมะลอบมองร่างเล็กที่เดินออกไปก่อน ยามะน่ารักที่เค้าเคยรู้จักหายไปไหนกัน ทำไมอะไรๆมันถึงกลับกลายมาเป็นแบบนี้ สรุปแล้วว่ายามะจะคิดว่าเค้าเป็นศัตรูใช่มั้ย ได้เลย........ไหนๆยามะก็จำอะไรเกี่ยวกับตัวคาเมะไม่ได้อยู่แล้วนิ่ อยากให้เป็นแบบไหนคาเมะก็ทำให้ยามะได้ทั้งนั้นแหละ ออกจากบ้านเดินตามไปจนทันยามะ

 

ร่างเล็กหันกลับมามองคนที่เดินตามหลังอยู่แล้วรีบสะบัดหน้าหนี แววตาเศร้าๆของคนที่เดิมตามมาข้างหลังนั้นเลือนหายไปเหลือก็เพียงแต่สายตาสงบนิ่ง ที่ยามะก็เดาไม่ออกว่ารู้สึกอะไรอยู่ ได้แต่รีบเดินให้เร็วกว่าเดิม อยู่ใกล้ๆนายคาเมนาชิบ่อยๆจะยามะจะต้องสับสนในชีวิตไปอีกนานแน่ๆ แต่ไหงพอยามะเริ่มเร่งฝีเท้า คาเมะก็เร่งฝีเท้าขึ้นไม่ยอมทิ้งระยะจากคนข้างหน้าเหมือนกัน

 

"นายจะตามชั้นไปอีกนานแค่ไหน" หยุดเดินมันซะดื้อๆ หันกลับมาเท้าเอวถามคนที่เดินตามมา

"อยากเดินตามตายแล้วแหละ ลืมอะไรไปรึเปล่า เราเรียนที่เดียวกัน" กระตุกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย

"ก็ไปเดินทางอื่นซิ ชั้นไม่อยากเดินร่วมทางไปกับนาย" ขมวดคิ้วมากขึ้น ที่คาเมะพูดมันก็ถูก

"พ่อนายเป็นกรมทางหลวงรึไง ถึงมาเที่ยวห้ามคนอื่นเค้าเดินหน่ะ นี่มันถนนสาธารณะนะ" เอาสิ เดี๋ยวก็ได้รู้ว่าใครจะเถียงชนะ

"หึ่ย นายนี่มัน...............จะไปไหนก็ไปเลย" สะบัดหน้าหนีแล้วรีบเดินจากไป เถียงไม่ออกเลย จำไว้นะนายเต่า ชั้นไม่มีทางแพ้นายอีกเด็ดขาด

 

คาเมะเดินตามไปห่างๆ มองตามแผ่นหลังบางแล้วก็ต้องอมยิ้ม จะว่าไป.......เวลายามะโกรธก็น่ารักไปอีกแบบนึง สงสัยต้องทำให้โกรธบ่อยกว่านี้ซะแล้ว

 

....................................................

.................................

.....................

 

 

แล้วนายเอกของเราก็มาถึงมหาลัยโดยสวัสดิภาพ แม้จะหมดพลังงานไปกับการต่อล้อต่อเถียงกับคาเมะมาตลอดทาง แต่ยามะกลับไม่รู้สึกเบื่อ ......เพราะอะไรกัน......

 

นั่งลงที่ม้าหินด้านตรงข้ามกับจินที่ฟุบหลับอยู่ จะมีครั้งไหนมั่งที่มาแล้วไม่เจอจินหลับเนี่ย.......จะปลุกก็เกรงใจ เดี๋ยวจินตื่นมาอาละวาดใครจะเอาอยู่หล่ะ....

 

นักศึกษาในคณะเดียวกันเดินผ่านเข้ามาทักทาย