Ordinary Love รักเนิบๆ

posted on 06 Jun 2005 21:09 by nut009 in Long

Ordinary Love

.


-คาเมนาชิ คาซึยะ-
เด็กม.ปลาย เหมือนจะธรรมดา ที่ดูจะเยือกเย็น..เงียบๆ ผิดวิสัยเด็กม.ปลาย ลูกชายของเจ้าชองค่ายเทปชื่อดัง ที่มีนักร้องสุดฮอตอย่าง..ยามาชิตะ โทโมฮิสะ..


-อคานิชิ จิน-
เพื่อนสนิทคาเมะ..ที่นิสัยดูจะต่างกันลิบลับ ขี้เล่น..สนุกสาน ลูกชายเจ้าของภัตคารอาหารจีนที่หรูที่สุดในโตเกียวก็ว่าได้ นายตัวแสบ ของ ทางุจิ จุนโนะสุเกะ


-ยามาชิตะ โทโมฮิสะ-
นักร้องที่ดังที่สุดของบริษัทในขณะนี้ ด้วยหน้าตา และน้ำเสียงที่หวานจับใจ..ทำเอาใครหลายๆคนตกหลุมรัก..ซึ่ง 1 ในนั้นคือ คาเมนาชิ คาซึยะ


-ทางุจิ จุนโนะสุเกะ-
ผู้จัดการส่วนตัวและเพื่อนสนิทของ ยามาชิตะ โทโมฮิสะ ใบหน้าสวยหวาน เข้ากับดวงตาเรียวเป็นอย่างดี แต่กลับโหดได้อย่างไม่น่าเชื่อ คู่ปรับตลอดกาลของ อคานิชิ จิน

Part 1 ::First Time::

 


ยามะกำลังวิ่งขึ้นบันไดบริษัทอย่างรีบเร่ง เพราะตอนนี้เค้ากำลังจะเข้าประชุมสาย..เห้อ วันนี้ออกจากบ้านก็เลทแล้ว รถไฟก็ดันมาเลทอีก โดนจุนโนะสวดยับแน่ๆ รู้งี้น่าจะไปเรียนขับรถให้มันรู้แล้วรู้รอดจริงๆ วิ่งไปคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย แล้วก็วิ่งชนคนจนได้ แต่ด้วยความรีบเลยรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งไปอีกครั้งโดยไม่ได้เอ่ยคำขอโทษ ทำเอาคนที่โดยชนฉุนขึ้นมาตะหงิดๆ


ยามะเปิดประตูเข้ามายังห้องประชุมก่อนหอบหนัก มองหน้าบุคคลที่กำลังนั่งอยู่ในห้องประชุม เห้อ ดี ยังมากันไม่ครบ..ไม่งั้นแย่แน่ๆ เดินเข้ามานั่งประจำที่ของตัวเอง แล้วประตูก็เปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับร่างของชายวัยกลางคนและนักเรียนมัธยมปลายอีกคนเดินตามเข้ามา


"เอาหล่ะครับทุกคน..ก่อนจะประชุม ขอแนะนำก่อน นี่ คาเมนาชิ คาซึยะ ลูกชายของผม เค้าอาจจะเข้ามาที่บริษัทบ่อยนิดหน่อย เพราะอยากให้เค้าศึกษางานในบริษัท ยังไงก็ฝากทุกคนดูแลด้วยนะครับ" ท่านประธานกล่าวขึ้น


"ฝากตัวด้วยครับ" ตอบเสียงเรียบ เป็นจุดสนใจของคนทั้งห้องไปแล้ว เด็กผู้ชายตัวสูง ผิวขาวละเอียด กับน้ำเสียงเรียบๆที่เพิ่มความเท่ห์ให้กับคนๆนี้เข้าไปอีก..อะไรมันจะหล่อขนาดนั้น ยามะคิด มองอีกที..คนที่เค้าวิ่งชนเมื่อกี้นิ่ เวรแล้ว มองมาที่เค้าด้วย เหอๆ ลูกท่านประธาน ตายแน่ๆ โทโมะเอ้ยคราวนี้


การประชุมก็ผ่านไป พร้อมกับยามะที่นั่งประชุมด้วยความรู้สึกร้อนๆหนาวๆแปลกๆ ก็ตอนนี้คาเมะเล่นจ้องมาที่เค้าตลอดเลยนิ่..จนร่างบางพยายามหลบสายตาของคาเมะอยู่บ่อยๆ ถึงจะมองจ้องแบบนี้ แต่..ก็ทำเอาใจเต้นแรงชะมัด เป็นอะไรโทโมฮิสะเอ้ย พอการประชุมจบลงยามะกำลังจะเดินออกนอกห้องประชุม แต่มีมือมาดึงข้อมือเค้าไว้ก่อน


"วิ่งชนคนอื่นไม่กะขอโทษหน่อยหรอ" คาเมะถาม เสียงเรียบๆ พร้อมกับสายตาเฉยเมย..แต่ทำเอาใจเต้นไม่เป็นจังหวะอีกแล้ว


"อ่ะ เอ่อ..ขอโทษแล้วกันนะ..คือเมื่อกี้ชั้นรีบ" ค่อยๆช้อนตามองคาเมะตั้งแต่ปลายเท้าเรื่อยขึ้นมาจนถึงใบหน้า หน้าใส ริมฝีปากบาง รับกับดวงตาเรียวเป็นอย่างดี แล้วไหนจะผมที่ย้อมเป็นสีน้ำตาลนั่นอีก พูดคำเดียวเลยว่า หล่อ ยิ่งมาดเท่ห์ๆซึ่งดูจะไม่สมเป็นเด็กม.ปลายซักนิดกลับทำเอาเค้าใจสั่น ลางไม่ดีเริ่มปรากฎ นี่ชั้นกำลังหลงรักลูกท่านประธานเชียวนะ
คาเมะที่ดูเหมือนกำลังจะพูดอะไรต่อซักอย่างแต่ก็มีเสียงขัดขึ้นมา


"อ้าว ยามะจัง มาอยู่นี่เอง กลับบ้านกันดีกว่า พรุ่งนี้มีงานเช้านะ" จุนโนะพูด


"อ่ะ คาเมนาชิคุง ยินดีที่ได้รู้จักนะ ชั้นจุนโนะ เป็นผู้จัดการของยามะจัง..คงรู้จักกันแล้วใช่มั้ย" ก็เห็นจับมือยามะอยู่นิ่..ปกติยามะให้คนไม่รู้จักเตะตัวซะเมื่อไหร่หล่ะ


"ฮะ เรียกผมว่าคาเมะคงดีกว่า" ตอบจุนโนะ พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ยามะจ้องรอยยิ้มนั้นทึ้งๆ เวลายิ้มก็ยิ่งดูดี เห้อ นี่ชั้นกำลังหลงรักเด็กใช่มั้ยเนี้ย จุนโนะที่เห็นยามะจ้องคาเมะอยู่สะกิดร่างบางเล็กน้อยให้รู้สึกตัว ทำเอาร่างบางเขินหน้าแดงไปเลย


"เห้ย คาเมะ รอนานป่ะวะ" เสียงของใครอีกคนที่กำลังเดินมาตะโกนถาม


"มึงมาพรุ่งนี้กูก็ไม่ว่ามึง" หันไปตอบเสียงเรียบๆ แต่ก็พอรู้สึกได้ว่ารอมานานแล้ว


"อ๊า นี่ยามะจังใช่มั้ย ตัวจริงน่ารักกว่าในทีวีอีก" เจ้าของเสียงเมื่อกี้เดินมาหยุดตรงที่พวกคาเมะยืนอยู่

"อ่ะ เอ่อ ใช่" ตอบเอ๋อ นี่ใครอีกอ่ะเนี้ย คงเพื่อนคาเมะมั้ง


"อคานิชิ จิน ครับ ยินดีที่สุดที่ได้รู้จักคนน่ารักๆแบบยามะจัง" ยื่นมาหมายจะจับมือร่างบางตรงหน้า แต่คาเมะตีมือไว้ก่อน
ไรของมึงวะ จินถาม แต่คาเมะไม่ตอบ ลอยหน้าลอยตา แล้วจินก็หันมาเห็นร่างบางอีกคนที่ตอนนี้กำลังหน้ามุ่ย นายคนนี้มาจากไหนเนี้ย ไม่ถูกชะตาเลย


"อ่ะ คนสวยอีกคน..ชื่ออะไรครับ..ผมจินนะ" หันไปคุยกะจุนโนะบ้าง จุนโนะมองตาขวาง เรียกชั้นว่าอะไรนะ

"นี่ ชั้นหน่ะ ผู้ชายนะ แล้วก็ไม่ต้องมาหน้าม่อแถวนี้.." จ้องหน้าจิน..มองดีๆ ไอ้เด็กบ้านี่ก็หล่อนะ..ตัวสูง..ผิวขาว แต่ก็ดูแข็งแรง ใบหน้าอ่อนเยาว์ ดวงตาขี้เล่น ผมที่ถูกดัดเป็นรอนที่เหมือนจะไม่เข้ากับหน้า..แต่ดูไปดูมาก็เท่ห์ไปอีกแบบ รับกับริมฝีปากแดงอิ่ม..แต่มาดกวนๆนี่..ค่อยว่ากัน


"นี่จ้องขนาดนั้นหน่ะ ระวังท้องนะครับ.." พูดกับจุนโนะกวนๆ คนอะไรน่ารักเป็นบ้า ตัวสูงพอๆกับเค้า แต่ใบหน้าสวยหวาน กับดวงตาเรียวสวยนั้นกลับทำเอาใจสั่นเหมือนกัน

"ชั้นไม่ใช่ปลากัดนะ..ไอ้เด็กบ้า" ชิ..มาหาว่าชั้นเป็นปลากัดรึไง ที่จะจ้องหน้านายแล้วท้องอ่ะ

"งั้นก็หลงรักชั้นงั้นสิ.." ยังกวนต่อ..เห็นคนสวยตรงหน้านี้อารมณ์ไม่ดีแล้ว น่ารักชะมัด

"บ้ารึไง..คนอย่างชั้นไม่มารักเด็กกวนๆอย่างนายหรอก.." ว่าเสร็จจินกำลังจะอ้าปากเถียงต่อแต่คาเมะเอามืออุดปากไว้ ขี้เกียจจะฟัง ยามะเลยถือโอกาส ลากจุนโนะออกมาทันที ไม่งั้นคืนนี้คงไม่ได้กลับบ้านแน่ๆ

"ฝากไว้ก่อนเหอะ ไอ้ตัวแสบเอ้ย" จุนโนะตะโกนไล่หลังมา


"อย่าลืมเอาคืนนะครับ..คนสวย" ตะโกนกลับ พร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ ชักสนุกแล้วสิ อย่างงี้ต้องมาบริษัทคาเมะบ่อยๆแล้ว


"ไง เถียงกะเค้าสนุกมั้ย" คาเมะถามขึ้นมา..

"อื้อ..หนุก..ชื่อไรนะ..น่ารักดีหว่ะ" อมยิ้มเล็กน้อยเมื่อคิดถึงใบหน้าของคนสวยที่กำลังโมโหสุดขีด

"ทางุจิ จุนโนะสุเกะ" ตอบเรียบๆ ไอ้จินมันสนใจแน่ๆ ไม่งั้นมันคงไม่แกล้งขนาดนั้นหรอก

"เออ ใช่ ยามะจังแม่งน่ารักหว่ะ..เจอตัวจริงแล้ว..ชอบ" แล้วก็พูดถึงใครอีกคน..ทำเอาคาเมะมองตาขวาง จินมองงงๆ พูดไรผิดวะ ปกติคาเมะมันมองใครแบบนี้ที่ไหน

"ไม่ให้เว้ย" พูดเบาๆแล้วเดินหนีไป..เดี๋ยวจินมันจับได้ว่าเขินที่พูดออกไป แต่จินก็ไม่วายวิ่งตามมา

"เมื่อกี้พูดไรนะ..จะเอาไว้เองงั้นหรอ..ชอบเค้าหล่ะสิ" จินพูดล้อๆ ได้ผลด้วยแฮะ ก็ไอ้เต่าตรงหน้านี่ดันหน้าแดงกระทันหัน จนจินสังเกตได้

"เรื่องของกู.." หันมามาพูดกับจินชัดๆ..แล้วเดินหนีไป..ไอ้บ้าจินดันดูออกอีก..ว่าเค้าชอบยามะ

"แอ๊ะๆ..คุณชายคาเมนาชิ..ชอบนักร้องในสังกัด..แหมๆมาทำเขิน" เดินแกมวิ่งตามคาเมะไปเรื่อยๆ ก่อนจะคล้องแขนคาเมะไว้ แกว่งไปมา..ล้อไม่เลิก จนคนในบริษัมเริ่มซุบซิบกัน..ว่า 2 คนนี้ดูกุ๊กกิ๊กกันแปลกๆ สงสัยจะเป็นแฟนกัน ทำเอาสาวๆคอตกกันเป็นแถบ..หนุ่มหล่อ 2 คน..เป็นแฟนกัน..เสียดายจริงๆ

.

.

.

* บนรถของจุนโนะ *


"นี่จุนจัง..ลูกชายคุณคาเมนาชิ..เท่ห์เนอะ" พูดแล้วทำท่าเคลิ้ม..อะไรนะ..ยามะหลงเด็กงั้นหรอ..เป็นไรได้ไง


"นี่จะบอกว่าชอบเค้าหรอ..นายไม่เคยชอบคนเด็กกว่านิ่" มองหน้า งงๆ


"ก็..นะ..เค้าไม่เห็นเหมือนเด็กทั่วๆไปนิ่..เท่ห์ดีออก" ทำท่าจะเคลิ้มอีกรอบ..แต่เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้

"อ่ะ ใช่..แล้วเพื่อนเค้าอ่ะ..ที่ชื่ออะไรน้า" ทำท่านึกๆ จนจุนโนะพูดขึ้นมา


"อคานิชิ จิน"

"อื้อนั่นแหละ ชั้นว่านะ เค้าชอบนายแน่ๆ" พูดกับจุนโนะล้อๆ จนจุนโนะหน้าแดงไปแล้ว


"บ้าหรอ..ชั้นไม่ชอบเด็กหรอกนะ" แต่ในใจกลับนึกไปถึงรอยยิ้มกวนๆของไอ้ตัวแสบนั่นอีกแล้ว


"เอาเหอะ..แล้วชั้นจะคอยดูว่าจุนจังจะใจแข็งได้นานมั้ย" ยิ้มเหมือนรู้ทัน..จุนโนะเมินหน้าหนี..ใช่สิ..ชั้นจะทนไอ้ตัวแสบนั่นได้นานซักแค่ไหนกัน ถ้าไม่ต่อยหน้าแหกไปก่อน..ซักวันต้องได้หลงรักมาดกวนๆของนายคนนี้แน่ๆ


ต่างคนจ่างคิดไปถึงคนที่เจอกันครั้งแรก..
จะรู้มั้ยว่าอีกฝ่ายหนึ่งก็คิดตัวเองอยู่ไม่ต่างกัน


เช้าวันต่อมา..คาเมะที่กำลังเดินไปยังห้องเรียน..ระหว่างทางมีเสียงซุบซิบตลอดเวลา ก็นะ คนมันหน้าตาดีต้องทำใจ..เดินไปไม่ได้สนใจ ไม่เหมือนอีกคนที่ทักคนนั้นคนนี้ไปทั่ว..ร่าเริงแต่เช้าเลย.. คนนั้น..คือ อคานิชิ จิน เดินมาถึงห้องเรียนเห็นนักเรียนกลุ่มนึงกำลังนั่งวิพากวิจารณ์หนังสือนิตยสารเล่มนึงอยู่ ได้ยินชื่อแว่วๆถึงยามะจัง คาเมะรีบเดินเข้าไปยังกลุ่มนั้นทันที


"ขอยืมหนังสือแป็บได้มั้ย" ถามเสียงเรียบ พร้อมแบมือขอ..

"อ่ะ..ได้สิ" คนในกลุ่มยื่นหนังสือให้งงๆ คาเมะสนใจนักร้องกะเค้าด้วยหรอ..


เดินกลับมายังโต๊ะของตัวเอง เปิดหนังสือไปเจอบทสัมภาษณ์ที่ต้องการอ่าน..หัวข้อ..ความรัก..ของยามาชิตะ โทโมฮิสะ อ่านไปแล้วอมยิ้มเล็กน้อย ทำเอาคนในห้อง งง เป็นไก่ตาแตก..คาเมะ..อ่านหนังสือแล้วยิ้มเนี้ยนะ..มีเรื่องอะไรที่ทำให้คาเมะยิ้มได้มั่งเนี้ย..อยากรู้จริงๆ


..ถ้าให้พูดถึงความรักหรอฮะ..ตอนนี้ก็ยังไม่มี..คนที่เรียกว่าคนรักได้หรอก..แต่ถ้าให้บอกว่าชอบคนแบบไหน..ก็คงเป็น..คนที่ดูเยือกเย็น..เท่ห์ๆหน่ะฮะ..แต่อยู่ด้วยแล้วรู้สึกอบอุ่น แฝงความเป็นเด็กด้วยก็คงดีนะฮะ..


ร่างสูงปิดหนังสือลงพร้อมกับรอยยิ้ม สเป็คที่พูดมาทำเอาเค้าอยากจะกระโดด..อะไรมันจะตรงกับเค้าขนาดนั้น จินหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาดู..มันจะอะไรนักหน้า..ไอ้เต่ามันถึงได้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ได้..เห็นแล้วขนลุก พอเปิดดูก็ค่อยเข้าใจว่า..น้องน้องหน้าหวานคนเมื่อวานนี่เอง..ชอบเค้าหล่ะสิ..เต่าเอ๋ย


"สนใจนักร้องตั้งแต่เมื่อไหร่กันนายหน่ะ" จินถามเสียงเจ้าเล่ห์

"เมื่อวานนี้" แล้วก็นั่งอมยิ้มคนเดียวต่อ..จินมอง..เห้อ..ไอ้นี่ถ้าจะบ้า นั่งอมยิ้มอยู่ได้..แต่สงสัยว่าวันนี้คงต้องเข้าบริษัทเป็นเพื่อนคาเมะซะแล้ว คิดถึงหน้ามุ้ยๆของใครบางคนแล้วก็ยิ้มออกมา..คงต้องไปกวนโมโหซะหน่อย

Part 2 ::Perfect Evening::

 

* เย็นวันนั้น *


ยามะกำลังซ้อมเต้นอย่างเอาเป็นเอาตาย..ซักพักก็มีเสียงเปิดประตู แต่ก็ไม่ได้สนใจ คงเป็นจุนจังมั้ง..ยังมีสมาธิจดจ่ออยู่กับการเต้น จนรู้สึกถึงความเย็นที่ผิวแก้ม ทำเอาการเต้นต้องสะดุด..แต่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้ารับไว้ทัน..ตอนนี้อยู่ในอ้อมกอดของคนที่เข้ามาใหม่..ลมหายใจร้อนๆที่กำลังเป่ารดหน้า..จนต้องเมินหน้าหนี..หน้าแดงไปถึงไหนแล้วก็ไม่รู้


"เอ่อ..ปล่อยได้รึยัง" พูดขึ้นเมื่อรู้สึกว่าอยู่ในอ้อมกอดนี้นานเกินไปแล้ว..เขินจะแย่..คาเมะค่อยๆปล่อยมือที่กำลังโอบเอวของร่างบางเอาไว้ ก่อนจะยื่นขวดน้ำให้..ด้วยสีหน้านิ่งๆตามเคย

"อ่ะ..น้ำ จะได้หายเหนื่อย"


"ขะ..ขอบคุณนะ" เปิดขวดน้ำขึ้นมาดื่ม..ก่อนจะหันมามองหน้าคาเมะ..อยากคุยด้วยอ่ะ..แต่ไม่รู้จะพูดไรดี..พูดไม่ออก

"วันนี้กลับบ้านยังไงหรอ" นั่งลงกับพื้นห้องซ้อม แหงนหน้ารอคำตอบจากยามะ


"ก็..อาจจะกลับกับจุนจัง ทำไมหรอ" ย่อตัวลงมานั่งระดับเดียวกับคาเมะ


"จุนโนะหรอ..วันนี้เค้าคงไปส่งนายไม่ได้หรอก" พูดก่อนเสียงของคนเถียงกันข้างนอกดังเข้ามาข้างใน..เสียงของจินกับจุนโนะ ยามะหัวเราะเบาๆ ไอ้ตัวแสบของจุนโนะมาแน่ๆ


"ไปส่ง..เอามั้ย" พูดขึ้นมาลอยๆ แต่ยามะก็พอรู้ว่าถามเค้า ก็ในห้องมีแค่ เค้ากับคนนิ่


"ส่งไงหล่ะ..มีรถไปส่งชั้นหรอ" ถามกวนๆ เค้ายังขับรถไม่เป็นเลย..แล้วคาเมะจะขับเป็น