No More Tears

posted on 06 Jun 2005 21:47 by nut009 in Long

No More Tears

.

 

Part 1

ภาพของชายร่างสูงผู้เป็นที่รัก กำลังทาบทับลงบนร่างกายของตนเอง แววตาที่ถ่ายทอดคำว่ารักออกมาอย่างมากล้น สัมผัสแสนอ่อนโยนที่ทำเอาแทบละลายอยู่ในอ้อมกอด ความรักมากมายที่ถูกถ่ายทอดซึ่งกันและกัน แต่เพียงแค่หลับตาลง ทุกสายตาและสัมผัสกลับหายไปในชั่วพริบตา เหลือแต่เพียงความว่างเปล่า


ยามะสะดุ้งตื่นขึ้นจากเตียงนอน น้ำตาที่ไหลพรั่งพรูออกมา ไม่ต่างจากทุกคราวที่ลืมตาตื่น ภาพอดีตที่ถูกฉายซ้ำครั้งแล้วครั้งเล่าไม่จบสิ้น ภาพของชายคนหนึ่งที่เค้ารักเสียมากมาย แต่ตอนนี้ ไม่มีแล้ว ความรักที่เคยถ่ายทอดซึ่งกันและกัน มีแค่เพียงตัวเค้ากับการรอคอยให้ความรักกลับมา พร้อมกับคนรักที่หายไปโดยไม่รู้สาเหตุ

"จิน.......อยู่ที่ไหน กลับมาหาฉันซักทีสิ" ใช้หลังมือปาดน้ำตาออกช้าๆ จะต้องเสียน้ำตาอีกนานแค่ไหน จะต้องรอไปถึงเมื่อไหร่ เพื่อให้ได้ความรักคืนมา

 

.......................................
...............................
.....................

 

ร่างเล็กเดินเข้าโรงเรียนมาอย่างเบื่อหน่าย ถึงแม้วันนี้จะดูตื่นเต้นสำหรับใครหลายๆคน แต่สำหรับเค้าแล้วก็ไม่ได้มีอะไรแปลกไป เวลาทุกวินาทีผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ละวันที่ผ่านไปไม่ได้มีความหมาย ตั้งแต่ที่คนที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักจากไป


.....แต่ยามะคงไม่รู้ว่า ตั้งแต่วันนี้ จะไม่เหมือนทุกวันที่ผ่านไป.....

"ยามะจัง............คิดถึงจังเลย" เสียงหนึ่งทุกขึ้นพร้อมกับโถมตัวเข้ามากอดตั้งแต่ก้าวแรกที่ยามะเดินถึงที่ห้อง


"เราจองที่ไว้ให้แล้วนะ.......ปิดเทอมไปเที่ยวไหนรึเปล่า" ถามพลางจูงมือยามะไปยังที่นั่ง หลังสุด ริมหน้าต่าง ที่นั่งประจำของเค้า


"ไม่ได้ไป จุนโนะหล่ะ เที่ยวไหน" ยิ้มไปกับความร่าเริงของจุนโนะ ถ้าตอนนี้เค้าร่าเริงได้ซักครึ่งหนึ่งของจุนโนะก็คงดี


"ก็ไม่ได้ไปไหนหรอก เล่นเกมส์อยู่ที่บ้าน มีความสุขจังเลย" ยิ้มจนตาเป็นขีด จุนโนะที่มีความสุขร่าเริงเสมอ กับตัวเค้าเองที่ไม่ได้พบกับคำว่าความสุขมาเป็นปี กลับสนิทกันได้อย่างเหลือเชื่อ พอจะเติมเต็มได้บ้างมั้ย กับความรักที่ขาดหายไป.........คำตอบคือ........ไม่ได้.......ใครๆก็รู้ดี


"นี่ยามะจัง รู้เปล่ามีเด็กปี 2 เข้ามาใหม่คนนึงแหละ เค้าบอกว่าหน้าตาดีมากเลยนะ ชื่ออะไรน้า.......คาเมะ........อะไรซักอย่าง จำไม่ได้แล้ว" ยังคงครุ่นคิดถึงชื่อของคนที่พูดถึงอยู่ ยามะได้แต่ยิ้มบางๆ จุนโนะนี่ทำอะไรก็ดูน่ารักไปซะทุกอย่างจริงๆเลย


"เรื่องของปี 2 ยังรู้อีกหรอจุนโนะ" จุนโนะขมวดคิ้ว..นี่ชมหรือว่ากันแน่เนี่ย


"เรื่องของคนอื่นคือเรื่องของจุนโนะอยู่แล้ว ยามะจังก็รู้นิ่" ยืดอกอย่างภาคภูมิ ที่บอกเมื่อกี้ถือเป็นคำชมแล้วกัน


"ไปดูหน้ากันมั้ย อยากเห็นอ่ะว่าจะหล่อจริงอย่างที่เค้าบอกรึเปล่า" ยามะฟุบหน้าลงกับโต๊ะ ไม่เห็นจะมีอะไรน่าสนใจ กับแค่เด็กเข้าใหม่คนเดียว


"ไปด้วยกันหน่อยนะยามะจัง นายเป็นสภานักเรียนก็ไปทำความรู้จักเค้าหน่อยไง" เริ่มหาเหตุผลต่างๆนานามาอ้าง ไม่อยากไปคนเดียวนิ่


"ไม่ไปได้มั้ยจุนโนะ ไม่อยากไปเลย" เห็นสีหน้าไม่ดีของเพื่อนแล้วจุนโนะเลยเลิกตื้อ แอบไปดูคนเดียวก็ได้

"ยามะจังหน้าซีดๆนะ ไปห้องพยาบาลดีมั้ย" ใบหน้าของร่างเล็กที่ซีดเซียวจนจุนโนะเป็นห่วง


"ก็ดีเหมือนกัน รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่" ถ้าให้นั่งเรียนก็ฝืนตัวเองเปล่าๆ นอนพักซักงีบคงดีขึ้น

 


.........................................
..............................
...................

 


ภายในห้องพยาบาลไม่มีอาจารย์อยู่ แต่มีนักเรียนอีกคนนอนอยู่ก่อนแล้ว ร่างบางล้มตัวลงนอนที่เตียงริมสุด ส่วนจุนโนะกำลังลงชื่อผู้ที่เข้ามาใช้ห้องพยาบาลอยู่ ก่อนจะเดินมาบอกว่าพักเที่ยงจะมาปลุก แล้วเดินจากไป ยามะพยายามจะปิดเปลือกตาลง แต่มันไม่ง่ายเอาซะเลย ภาพอดีตที่เมื่อยามหลับตาลงก็มักจะเข้ามาวนเวียนจิตใจอยู่เสมอ ทั้งที่ไม่อยากจะคิด ไม่อยากจะจดจำ กลับล้างภาพและความรู้สึกเหล่านี้ออกจากใจได้ซักที แต่สภาพร่างกายที่อ่อนเพลียจนเกินรับไหวทำให้ยามะหลับไปในไม่ช้า


"นี่ รุ่นพี่เตียงริมสุดอ่ะ หลับไปแล้วหรอ" เสียงจากนักเรียนอีกคนพยายามเรียกยามะให้ตื่น แล้วก็ได้ผล ยามะลืมตาขึ้นช้าๆเพราะเสียงเรียกจากชายคนนั้น

"นายมีอะไร" ถามเสียงเรียบ คิดในว่าคนอะไรไม่มีมารยาทเอาซะเลย

"ไม่มีอะไร แค่อยากเห็นหน้ารุ่นพี่ชัดๆ" ส่งยิ้มมาหวังจะหว่านเสน่ห์ให้ยามะเต็มที่

"รู้ได้ไงว่าเป็นรุ่นพี่" นี่หน้าเค้าแก่ขนาดให้ตาคนนี้เรียกพี่เลยหรอ

"ก็เข็มสภานักเรียนหน่ะ ของปี 3 ไม่ใช่หรอ" พูดพรางชี้มือไปที่เข็มกลัดสีเงินอันเล็กที่ติดอยู่ตรงกระเป๋าเสื้อ ยามะไม่ได้ตอบอะไร แค่แอบคิดว่าถูกของนายคนนี้

"ผมคาเมนาชิ คาซึยะ เพิ่งเข้ามาใหม่ อยู่ปี 2 ยังไงรุ่นพี่ช่วยแนะนำด้วยนะครับ" ส่งยิ้มให้อีกทีอย่างเป็นมิตร ยามะพยักหน้ารับคำ พอดีกับช่วงเวลาที่จุนโนะเข้ามาในห้องพยาบาลพอดี

"ยามะจัง ไปกันเถอะ พักแล้ว" ฉุดตัวเพื่อนร่างเล็กขึ้นจากเตียงอย่างเบามือ จูงมือกันออกจากห้องพยาบาลไป

คาเมะลุกขึ้นจากเตียงแถบจะทันทีที่ยามะกับจุนโนะออกไป จริงๆแล้วตัวเค้าก็ไม่ได้ป่วยอะไรหรอก แค่รู้สึกเบื่อกับการย้ายเข้าอยู่โรงเรียนชายล้วนเลยมานอนแก้เซ็ง


แต่ตอนนี้เริ่มคิดว่า โรงเรียนใหม่แห่งนี้ไม่ได้น่าเบื่ออย่างที่คิดซะแล้ว

"เราต้องได้รู้จักกันมากกว่านี้แน่...........ยามาชิตะ โทโมฮิสะ" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าเรียวใส จ้องมองอยู่ที่ชื่อสุดท้ายที่เข้ามาใช้ห้องพยาบาล คิดไปถึงใบหน้าสวยหวาน ริมฝีปากสีชมพูอวบอิ่มนั้นช่างน่าสัมผัส แววตาเศร้าที่ทำให้เค้าสนใจร่างเล็กตั้งแต่ก้าวเข้ามายังห้องพยาบาลแห่งนี้

 

...........................................
...........................
.................

 


เพื่อนทั้ง 2 คนกำลังทานอาหารอยู่ที่โรงอาหารตามปกติ แล้วก็ยังมีสายตาอีกหลายคู่ที่จับจ้องมายังทั้งคู่เป็นปกติอีกเช่นกัน คนนึงเป็นเจ้าของรอยยิ้มที่ทำให้โลกสดใส((เว่อ))ส่วนอีกคนเป็นเจ้าของแววตาเศร้าที่แสนจะน่าค้นหา ทั้งคู่ชินซะแล้วกับการตกเป็นเป้าสายตา ไหนยังจะพวกคนที่เข้ามาพยายามจะสร้างความสัมพันธ์ด้วย แต่ก็ชวดไปซะทุกราย ด้วยเหตุผลที่จุนโนะคิดขึ้นมาต่างๆนานาเพื่อช่วยตัวเองและเพื่อนร่างเล็กจากคนที่ตัวเองไม่คิดจะรัก

"ยามะจังดูเหม่อๆนะ คิดเรื่องจินอยู่หรอ" คงจะเป็นคนเดียวที่ยามะคิดถึงอยู่........จิน........ที่ยามะเคยเล่าว่ารักซะมากมาย แต่กลับจากไปโดยไม่มีคำล่ำลา จินที่ตัวจุนโนะเองก็ไม่เคยได้เห็นหน้า

"นิดหน่อยหน่ะ" รู้ดีว่าจุนโนะเป็นห่วง แต่ก็หยุดคิดถึงไม่ได้

"ยังไม่เห็นหน้าเด็กใหม่คนนั้นเลย แย่จัง" เบะปากเล็กน้อยพอน่าเอ็นดู

"คาเมนาชิ คาซึยะ.........ฉันเจอเค้าแล้ว" พูดเสียงแผ่วแต่ก็พอที่จะทำให้จุนโนะได้ยิน


"เจอกันแล้ว ที่ไหนอ่ะ ไม่เห็นรู้เรื่องเลย" ในเมื่อยามะอยู่กับเค้าตลอดแล้วไปเจอตอนไหน แอบหนีไปเจอคนเดียวได้ไง
ที่ห้องพยาบาล คนที่นอนอยู่อีกคน จุนโนะเลยเริ่มนึกออกคร่าวๆ แต่ก็ยังไม่ชัดเจน แต่ก็ยังไม่ทันจะคิดออก ร่างของคนที่ถูกพูดถึงก็มายืนประชิดอยู่ที่โต๊ะที่จุนโนะกับยามะนั่งอยู่แล้ว

"ขอนั่งด้วยคนได้มั้ยครับ" จุนโนะพยักหน้าแล้วยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

"เจอกันอีกแล้วนะครับ ยามะจัง" นั่งลงตรงข้ามกับยามะ สรรพนามที่เปลี่ยนไปทำเอายามะรู้สึกโกรธขึ้นมาตะหงิดๆ

"ใครอนุญาตให้นายเรียกฉันแบบนี้" ถามเสียงเรียบแต่ก็รับรู้ได้ถึงความไม่พอใจของร่างเล็ก

"เรียกแบบนี้ ดูสนิทกันดีออกนะครับ จริงมั้ย รุ่นพี่ เอ่อ......" หันไปขอความเห็นกับจุนโนะ

"ทางุจิ จุนโนะสุเกะ เรียกจุนโนะเฉยๆก็ได้"

"ครับจุนโนะ ผมคาเมนาชิ คาซึยะ เรียก คาเมะ" ยิ้มให้จุนโนะอย่างเป็นมิตร แล้วก็เงียบไปทั้ง 3 คน

"เอ่อ.....คาเมะมาเรียนวันแรกนิ่ เป็นไงบ้าง ดีกว่าโรงเรียนเก่ารึเปล่า" ในที่สุดจุนโนะก็เลือกที่จะทำลายความเงียบลง

"ตอนแรกคิดว่าคงจะน่าเบื่อ แต่ตอนนี้รู้สึกว่ามีอะไรที่น่าสนใจมากๆแล้วหล่ะครับ" เน้นเสียงคำว่า..น่าสนใจ..อย่างชัดเจน มองยามะอย่างไม่ละลายตา จนยามะรู้สึกอึดอัด

"