White X'mas

posted on 05 Jun 2005 18:50 by nut009 in Short

White X'mas

 

.

 

ภายในร้านกาแฟที่ถูกประดับประดาด้วยสายรุ้งหลากสีเพื่อให้เข้ากับบรรยากาศของเทศกาลคริสมาส เข้ากันได้ดีกับกลิ่นหอมอ่อนๆของกาแฟสดที่ช่วงสร้างความอบอุ่นให้กับใครหลายๆคนในช่วงฤดูหนาวแบบนี้ ร่างบางกำลังนั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยขณะที่รอใครอีกคน นิ้วเรียวไล้วนไปบนแก้วกาแฟที่เย็นชืด คิดถึงใครบางคนที่เคยได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่เริ่มเข้ามาทำงานในบริษัทแห่งนี้..จอนนี่ จูเนียร์..แล้วความคิดก็ต้องสะดุดเมื่อรู้สึกว่ากำลังมีใครบางคนเดินมาประชิดที่โต๊ะที่ตนเองกำลังนั่งอยู่ ยิ้มรับให้เล็กน้อยเมื่อเห็นว่าผู้มาใหม่เป็นใคร พอคิดถึงก็มาอยู่ตรงหน้าเลย


"นั่งด้วยคนสิ" ร่างบางพยักหน้า เป็นการอนุญาต


"คาเมะมาคนเดียวหรอ" พยักหน้า..ไม่พูดอะไร


"คาเมะเวลาอยู่ในทำงานกับเวลาไม่ทำงานนี่ต่างกันลิบลับเลยเนอะ" แอบหัวเราะเบาๆ เวลาทำงานคาเมนาชิคนนี้ดูจะช่างพูดร่าเริงสนุกสนาน แต่พออยู่ด้วยกันแบบนี้แล้วกลับกลายเป็นคนเงียบๆไปซะได้ ไม่เคยเปลี่ยนเลย


"แล้ววันนี้ยามะพีมาคนเดียวหรอ" ยามะส่ายหัวยิกๆ


"รอคุณชายสายเสมออยู่ ไม่เคยมาตรงเวลาซักที" แอบบ่นพึมพำ นี่ก็นั่งรอจนกาแฟในแก้วเย็นชืดหมดแล้ว


"จิน..หรอ" พยักหน้าแทนคำตอบ ถ้ามองไม่ผิดเหมือนจะเห็นสีหน้าของคาเมะเศร้าลงแต่ก็แค่วูบเดียว


"เพื่อนสนิทนายนั่นแหละ นัดชั้นไว้ตอนบ่ายโมง นี่มันบ่ายโมงครึ่งแล้วก็ยังไม่มา" คาเมะยิ้มให้บาง ยังไม่ทันได้พูดอะไรเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาซะก่อน

"ครับ...คาเมะพูด"


"เออ..มาถึงแล้ว"


"รู้แล้วน่า..ถ้าพูดมากจะฟ้องคนนั้นด้วย" พูดด้วยสีหน้าเขินเล็กน้อย แต่ก็ทำให้ยามะสงสัยได้ คุยกับใครกันน้า ทำไมต้องเขินด้วย


"เออ..แค่นี้นะ ขอบคุณที่ช่วย ไอ้คุณประเสริฐ" แล้วก็กดตัดสายโทรศัพท์ไป ยามะมองอย่างอยากรู้อยากเห็น

"เพื่อนหน่ะ" ยามะพยักหน้าเข้าใจ แล้วเสียงโทรศัพท์ของตัวเองก็ดังขึ้นมา พอเบอร์ที่โทรเข้าก็รีบรับสายทันที

 

"บ้าจิน เมื่อไหร่จะมา รอนานแล้วนะ" แทบจะกลืนโทรศัพท์เข้าปาก


"ห๋า ไม่มาแล้วเพิ่งโทรมาบอกเนี่ยนะ ทำไมเป็นคนแบบนี้"


"ไม่รู้จะโกรธ ไม่คุยด้วยแล้ว แค่นี้นะ" ปล่อยให้รออยู่ได้ตั้งนานแล้วก็ไม่ยอมมา ดีนะที่คาเมะอยู่ด้วย ไม่งั้นต้องอารมณ์เสียกว่านี้แน่ๆ

"จินไม่มาหรอ" คาเมะอดอมยิ้มไม่ได้ เวลาอะไรไม่ได้อย่างใจก็แบบนี้ทุกที น่ารักไม่เคยเปลี่ยนนะยามะพี


"คาเมะจะไปไหนรึเปล่า" ส่ายหน้าแทนคำตอบ


"แล้วยามะพีจะไปไหนมั้ย" ในเมื่อจินไม่มา ก็ไม่รู้จะไปไหนเหมือนกัน


"ไม่รู้สิ..คาเมะไม่ไปไหนเหมือนกันนิ่ อยู่ด้วยกันมั้ย ไม่ได้อยู่กับคาเมะ 2 คน นานแล้วเนอะ" ยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงเมื่อก่อนที่เค้ากับคาเมะสนิทกันมากกว่าตอนนี้ แต่เวลาและหน้าที่การงานทำให้ห่างกันไป ถึงแม้จะอยู่บริษัทเดียวกันแต่ก็ไม่ได้เจอกันเหมือนเดิม ต่างคนต่างได้เจอกับคนอื่นอีกมากมาย เหมือนที่ยามะได้เจอจิน


"อื้ม นานมากเลย คิดถึงเมื่อก่อนจัง" เห็นรอยยิ้มของยามะก็ถึงกับยิ้มออกมาบ้าง เพราะอะไรรอยยิ้มของคนตรงหน้าถึงทำให้รู้สึกว่าโลกทั้งโลกสดใสขึ้นมาได้อย่างทันตา

"ดีเลย วันนี้จะอยู่กับคาเมะทั้งวัน แล้วก็จะโกรธจินไปอีกนานๆเลย" แล้วรอยยิ้มของคาเมะก็ค่อยๆจางไป..จินอีกแล้ว นี่ถ้าจินไม่ใช่เพื่อนชั้นเหมือนกันก็คงเกลียดขี้หน้าไปแล้ว คิดได้ไม่นานก็ต้องรีบสลัดความคิดนี้ออกจากหัว ไหนๆก็ได้อยู่กับยามะทั้งที ต้องใช้เวลาให้คุ้ม ใช่ว่าจะได้อยู่ด้วยกันบ่อยๆ


"ยามะพี..อยากไปไหนหล่ะ ชั้นไปไหนก็ได้..........ที่มีนาย" พูดคำสุดท้ายเพียงแผ่วเบา แต่ก็อดเขินไม่ได้ ถึงจะรู้ว่ายามะไม่ได้ยินก็ตาม


"งั้นไปหาอะไรทานกันเหอะ ตอนนี้หิวจะแย่อยู่แล้ว" วางเงินค่ากาแฟไว้กับโต๊ะแล้วรีบลากคาเมะออกจากร้านไปทันที

ท่ามกลางผู้คนมากมายที่ออกมาเดินจับจ่ายซื้อของกันในช่วงเทศกาลภายใต้ความหนาวของเดือนธันวาคน แต่ทั้งคู่กับรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ไม่ได้มาจากเสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่ แต่เป็นความอบอุ่นที่ส่งผ่านมือที่เกาะกุมกันเอาไว้ ความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาจากจิตใจ ทำไมถึงพึ่งรู้สึกว่าเวลาที่มีคาเมะอยู่ถึงแม้อากาศภายนอกจะหนาวซักเพียงใดแค่มีเพียงมืออุ่นๆของคาเมะที่คอยจับเอาไว้ ก็รู้สึกได้ว่าช่างเป็นช่วงเวลาที่แสนจะอบอุ่นและมีความสุขซะเหลือเกิน แต่ต้องรีบส่ายหัวกับความคิดของตัวเอง..นี่เค้ากำลังตกหลุมรักอดีตเพื่อนสนิทงั้นหรอ..ไม่หรอกมั้ง


"เป็นอะไร อยู่ดีๆก็ส่ายหัว" คาเมะหันมาถามร่างบางที่เดินอยู่ข้างกาย อยู่ดีๆก็ส่ายหัว..เป็นอะไร..คิดอะไรอยู่


"ไม่มีอะไรหน่ะ เดินสิหิวจะแย่แล้ว" รีบแก้ตัวก่อนที่คาเมะจะจับความรู้สึกได้ ยิ่งอยู่ใกล้ๆแบบนี้หัวใจก็ยิ่งเต้นเร็วขึ้น ทำไมเมื่อก่อนถึงไม่รู้สึกกับคาเมะแบบนี้นะ

ทั้ง 2 หยุดที่หน้าร้านอาหารที่แสนคุ้นเคย แต่นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้มาด้วยกัน 2 คนแบบนี้ ไม่สินานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้มาร้านนี้เลยต่างหาก เพราะตั้งแต่ที่ห่างกันไปก็ทั้งคู่ก็ไม่ได้มาที่ร้านนี้อีก เพราะอะไรก็ยังไม่รู้สาเหตุ หรือว่าอยากมากันแค่ 2 คน บรรยากาศภายในร้านก็ยังคงเหมือนเดิม ลูกค้าในร้านที่มีไม่มากมาย ส่วนใหญ่จะเป็นลูกค้าประจำที่คุ้นเคยกันที่แวะเวียนมาฝากท้องที่ร้านอาหารแห่งนี้


"อ้าว..ไอ้หนู 2 คนนี่เอง ไม่ได้เจอตั้งนานโตเป็นหนุ่มหล่อกันหมดแล้ว" เจ้าของร้านทักขึ้นเมื่อเห็นหน้าของลูกค้าประจำที่ห่างหายจากร้านไปนาน ยังจำได้ดีหนุ่มน้อย 2 คนที่มาทานอาหารด้วยกันอยู่เสมอๆ พร้อมกับรายการอาหารที่ไม่เคยเปลี่ยนไป ทั้งคาเมะและยามะโค้งหัวให้เล็กน้อย แอบดีใจที่เจ้าของร้ายจำได้ถึงแม้ครั้งสุดท้ายที่มามันก็นานมากแล้วก็ตาม
ไง 2 คน ทานเหมือนเดิมมั้ย ข้าวห่อไข่ กับข้าวหน้าหมูทอด ยิ้มให้ทั้งคู่อย่างเป็นมิตร


"ครับ ของผมข้าวห่อไข่เหมือนเดิม..คาเมะหล่ะ ข้าวหน้าหมูทอดเหมือนเดิมมั้ย" ยามะตอบกับเจ้าของร้านก่อนจะหันไปถามคาเมะ


"ครับ..เหมือนเดิม" ยิ้มบางๆให้กับเจ้าของร้านอีกที


เรื่องราวมากมายถูกถ่ายทอดออกมาจาก 2 คน ไม่รู้จักเบื่อที่จะฟังอีกฝ่ายเล่าถึงเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้น ทั้งที่สร้างความสุข หรือเรื่องที่ทำให้ทุกข์ใจ ก็ยินดีที่รับฟังอยู่เสมอ..ไม่เคยเปลี่ยนไป หรือตอนนี้อาจมีบางอย่างเปลี่ยนแปลงไป

เวลาผ่านเลยไปอย่างรวดเร็วพอทานอาหารเสร็จทั้งคู่ก็ตัดสินใจออกมาเดินเล่นไปตามถนนที่ถูกตกแต่งให้เข้ากับช่วงเทศกาลที่ทุกคนรอคอย เสียงพูดคุยกับรอยยิ้มของทั้ง 2 คนไม่จางหายไปจากไปหน้า ปล่อยเวลาให้ผ่านไปเรื่อยๆ จนมาหยุดที่สนามเด็กเล่นใกล้บ้านของยามะ ร่างบางนั่งลงบนชิงช้า ยกมือขึ้นเป่าลมใส่ฝ่ามือเพื่อลดความหนาว แล้วคาเมะก็ใช้มือทั้ง 2 ข้างกุมมือของยามะเอาไว้


"หนาวหรอ งั้นจับไว้แบบนี้จะได้ไม่หนาว" นั่งยองๆให้อยู่ระดับเดียวกับยามะ


"อืม ไม่หนาวแล้ว..ปล่อยก็ได้คาเมะ" ไม่ได้รังเกียจ แต่รู้สึกว่าถ้าจับนานไปกว่านี้จะต้องใจเต้นโครมครามจนคาเมะได้ยินแน่ๆ เพราะแค่ตอนนี้ก็รู้สึกว่าตัวเองจะต้องหน้าแดงมากแน่เลย


"ไม่เอาหรอก นานๆทีจะได้จับมือยามะพีแบบนิ่ อุ่นดีจัง" ที่จริงแล้วไม่อยากจะปล่อยมือจากร่างบางนี้แม้แต่วินาทีเดียวเลยต่างหาก


"จับไว้แบบนี้ ชั้นก็..เขินนะ.." พูดเบาๆแต่ก็รู้ว่าคาเมะได้ยินอยู่ดีนั่นแหละ คาเมะถึงกับยิ้มกว้าง เมื่อได้ยินคำพูดเมื่อครู่ ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนยามะก็ยังน่ารักเสมอสำหรับเค้า


"อยากอยู่กับยามะพีแค่ 2 คน..ตลอดไปจังเลย แล้วยามะพีหล่ะคิดเหมือนชั้นรึเปล่า" คำพูดที่สื่อความหมายกับแววตาอ่อนโยนที่ส่งมาทำเอายามะใจอ่อนยวบ อยากจะตอบซะเดี๋ยวนี้เลยว่าอยากอยู่แบบนี้เหมือนกัน แต่ก็ไม่มั่นใจ ไม่แน่ใจว่าสิ่งที่กำลังรู้สึกอยู่เค้าเพียงแค่รู้สึกหวั่นไหวเพราะคาเมะนั้นแสนอ่อนโยน หรือเป็นความรักที่ก่อตัวขึ้นอย่างไม่ทันได้รู้ตัวกันแน่
ชั้นก็ไม่รู้..รู้แค่ว่าตอนนี้มีความสุขจัง แบบนี้จะเรียกว่าอะไร..รัก หรือ หวั่นไหว


"อยากรู้ใช่มั้ยว่ารู้สึกยังไง..เดี๋ยวจะพิสูจน์ให้ดู" เลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ยามะขึ้นทุกทีๆ ร่างบางหลับตาลงช้าๆ แล้วก็รู้สึกถึงสัมผัสอ่อนนุ่ม บางเบา แต่ก็หวานจับใจ แลกเปลี่ยนความหวานซึ่งกันและกัน ความรู้สึกที่ถูกปกปิดมานานค่อยๆเปิดเผยออกมา ความรักถูกส่งผ่านไปพร้อมรสจูบหอมหวาน เพิ่งได้รับรู้ว่าจูบจากคาเมะนั้นหวานหอม อ่อนโยนจนรู้สึกว่าขาดไม่ได้ เมื่อได้สัมผัสแล้วก็ยังอยากได้อยู่อีก เข้าใจแล้วใช่มั้ยว่ารู้สึกยังไง


"รู้สึกยังไงบ้าง..รู้สึกดี รังเกียจ หรือว่า...อะไร" ถามขึ้นเมื่อถอนปากออก ภายใต้น้ำเสียงที่เรียบเฉยต้องข่มใจรอคอยคำตอบที่จากยามะอย่างใจจดใจจ่อ ถ้าคำตอบออกมาไม่เป็นอย่างที่คิด ก็คงต้องเสียทั้งเพื่อนที่แสนดีและคนที่แสนรักไปพร้อมๆกัน


"ชั้น..ก็รู้สึกดีนะ แต่ชั้นไม่มั่นใจ นี่หมายความว่ายังไงกัน" ไม่ใช่ว่าคิดไม่ออกเรื่องจูบเมื่อครู่ หรือแม้แต่ความอ่อนโยนคาเมะที่ดูจะมากเกินกว่าคำว่าเพื่อนมากมาย แต่ก็ไม่อยากจะคิดไปเองคนเดียว อยากให้คาเมะบอกให้มั่นใจว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่ก็คือต้องการจะบอกว่า..รัก..


"นี่ยังไม่มั่นใจอีกหรอ..สรุปว่าชั้นต้องพูดทั้งหมดเลยใช่มั้ยเนี่ย" สูดหายใจเข้าปอดลึกๆ รวบรวมความกล้า ยามะแอบอมยิ้มน้อยๆ มันต้องใช่ความกล้ามากขนาดนั้นเลยหรอ..แค่บอกรักเนี่ย..


"ชั้นรักนาย รักมานานแล้ว แล้วนายหล่ะ..คิดยังไงกับชั้นบ้าง" ยามะไม่พูดอะไรเพียงแต่เลื่อนหน้ามาหอมแก้มคาเมะเร็วๆ ก่อนจะหันหน้าหนีไป


"นี่แปลว่าตกลงใช่มั้ย" คาเมะเอ๋อหนักมากกว่าเดิม เมื่อกี้ ยามะหอมแก้ม..ใช่รึเปล่า


"คิดเอาเองสิ..ไม่พูดด้วยแล้วจะกลับบ้าน..หนาว" ลุกหนีไปทันที แต่คาเมะวิ่งตามมาติดๆ


"อะไรมาทิ้งคำถามชั้นไว้แบบนี้ แล้วตัวเองหนีกลับบ้านก็ขี้โกงหน่ะสิ" เริ่มเข้าใจแล้วว่ายามะรู้สึกยังไง..แต่เรื่องอะไรจะปล่อยให้โอกาสที่จะได้อยู่ด้วยกัน 2 ต่อ 2 หลุดมือไปหล่ะ ก็ต้องตามไปสิ


"ตามมาทำไม..คิดไม่ออกก็คิดต่อไปสิ จะกลับบ้าน" รีบเดินจ้ำหนีคาเมะที่ยังนัวเนียอยู่ไม่ห่าง จนมาถึงหน้าบ้าน กำลังล่วงมือหยิบกุญแจในกระเป๋าแต่โดนคาเมะรวบตัวมากอดเอาไว้ก่อน


"บอกมาซะดีๆ ไม่งันไม่ให้เข้าบ้านด้วย" มองเข้าไปในดวงตากลมสวย


"ก็..คาเมะอ่ะ..ไม่เอา..ปล่อยเถอะนะ นะ" เมื่อหนีแล้วไม่ได้ผลก็ต้องใช้ลูกอ้อนเข้าช่วย..คาเมะใจอ่อนใจตาย..จริงมั้ย


"คราวนี้ลูกอ้อนของนายใช้ไม่ได้หรอกนะ" ร่างที่ด้นขลุกขลักอยู่ในวงแขนเริ่มนิ่งลง คาเมะจึงคลายวงแขนออก แต่ก็ยังโอบเอวบางไว้ไม่ห่าง


"บอกก็ได้..รักเหมือนกัน..แต่เพิ่งรักวันนี้" ก้มหน้าลงมองปลายเท้าตัวเอง เขินจะแย่อยู่แล้ว คาเมะก็กอดไม่ปล่อยซะที


"ดีใจจัง..จะรักชั้นวันนี้หรือว่ารักเมื่อไหร่ก็ช่าง..แค่นายรักชั้นก็พอแล้ว" สูดดมความหอมจากแก้มนิ่มเบาๆ..


"เอ่อ..คาเมะ ปล่อยได้รึยัง จะเข้าบ้าน รู้สึกว่าจะอยู่หน้าบ้านนานไปแล้ว" อยู่ข้างนอกหนาวๆอย่างงี้เดี๋ยวก็ไม่สบายทั้งคู่พอดี หรือเพราะว่าเขินจนจะละลายก็ไม่รู้ คาเมะจึงยอมปล่อยมือออก..แต่ก็ยังคงยืนอยู่ไม่ไปไหน จนยามะเปิดประตูบ้านเสร็จ
คาเมะ..ยังไม่กลับหรอ มันเย็นมากแล้วนะ ใจจริงก็ไม่อยากให้กลับหรอก แต่มันใกล้ค่ำแล้ว อากาศก็หนาว กลัวคาเมะเป็นหวัด


"บ้านนายไม่มีคนอยู่หรอ..ว้า!!!แย่จัง คริสมาสอีฟทั้งที..ต้องอยู่คนเดียว งั้นชั้นอยู่เป็นเพื่อน..ทั้งคืนเลย" ทำเป็นไม่ได้ยินเสียง ให้กลับบ้านของยามะ เดินเข้ามาในบ้านของอีกฝ่าย กระซิบคำสุดท้ายที่ข้างหูยามะ


"บ้า..คิดอะไรอยู่อย่าคิดว่าไม่รู้นะคาเมะ" หน้าร้อนผ่าวกับคำพูดเมื่อครู่ทันที ทั้งคืน..แล้วจะรอดมือคาเมะหรอ


"รู้ก็ดีแล้วนิ่..อยากอยู่กับนายจังเลย..อยู่บ้านนะทั้งหนาว..ทั้งเหงา อยู่กับนายอุ่นกว่าตั้งเยอะ" โอบเอวบางเข้ามาใกล้ตัว ซุกไซร้จมูกลงบนไหล่บาง น้ำเสียงอ้อนๆที่เป็นใครก็คงไม่ปฏิเสธ


"ตามใจคาเมะแล้วกัน ชั้นจะไปอาบน้ำแล้ว" ถึงห้ามไปคาเมะก็คงไม่ยอมกลับบ้านอยู่ดี ปล่อยเลยตามเลยแล้วกัน
อาบด้วยคนได้มั้ย ตะโกนไล่หลังยามะพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์


"ไม่เอาหรอก คาเมะลามก" ตะโกนออกมาจากในห้องน้ำ เริ่มรู้สึกว่าจะได้เสียความบริสุทธิ์ที่เก็บรักษาไว้มาถึง 19 ปีก็วันนี้แหละ

ยามะออกมาพร้อมกับชุดนอนที่ใส่เป็นประจำ เสื้อเชิ๊ตตัวโคร่งที่ยาวคลุมเข่า คอเสื้อเปิดกว้างที่เผยให้เห็นลำคอขาวกับแผ่นอกเนียนทำเอาคาเมะใจสั่น จะยั่วกันไปถึงไหน


"นี่!!! คาเมะคิดอกุศลอยู่ใช่มั้ย ไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้เลย เดี๋ยวก็หนาวตายคาห้องน้ำหรอก" รู้สึกไม่ปลอดภัยเอาซะเลยอยู่กับคาเมะ 2 คนเนี่ย แต่ก็ช่างสิ ทุกอย่างมันก็ต้องมีครั้งแรกทั้งนั้นแหละ คาเมะพยักหน้ารับคำสั่ง ไม่นานก็ออกมา กวาดสายตามองหาร่างบางที่ตอนนี้นั่งเกาะหน้าต่างอยู่พร้อมกับรอยยิ้มหนาวๆที่ฉาบบนใบหน้าบอกให้รู้ว่ากำลังมีความสุขมากเพียงใด คาเมะเดินเข้ามาอย่างเงียบๆ กอดร่างบางจากด้านหลัง


"อุ้ย..คาเมะก็ ตกใจหมด ดูสิหิมะตกแล้ว" หันมายิ้มบางๆให้กับเจ้าของอ้อมกอดอุ่นๆ


"ดีจัง White x'mas สินะ" ยิ้มออกมาเหมือนกันเมื่อเห็นเกร็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า


"ได้ดูหิมะแรกกับคาเมะด้วย ดีใจจังเลย" คริสมาสปีนี้ต้องดีกว่าทุกปีที่ผ่านมาแน่ๆ คงเพราะว่าข้างกายมีคาเมะอยู่ข้างๆหล่ะมั้ง


"ใช่ดีที่สุดเลย..แต่หนาวจัง..หาอะไรอุ่นๆทำกันดีกว่าเนอะ..โทโมะจัง" ไม่รอให้ยามะปฏิเสธ ร่างของยามะก็ลอยขึ้นมาอยู่ในวงแขนของคาเมะเรียบร้อยแล้ว


"คาเมะ ปล่อยน้า~~~~" จะดิ้นก็กลัวตก แต่ถ้าไม่ดิ้นก็เสร็จคาเมะสิ


"ไม่ปล่อยหรอก..เราก็หาอะไรอุ่นๆทำกัน รอเคาท์ดาวน์วันคริสมาสไงที่รัก" หอมแก้มนิ่มแรงๆ..ก่อนจะเริ่มปฏิบัติการเติมความอบอุ่นให้ร่างกายแบบข้ามคืน

บรรยากาศภายนอกถูกปกคลุมด้วยหิมะสีขาว สร้างบรรยากาศให้วันคริสมาสได้เป็นอย่างดี เสียงระฆังดังขึ้นบอกเวลาของวันใหม่ ท่ามกลางความหนาวเย็น แต่ไม่ได้ทำให้คนทั้ง 2 รู้สึกหนาวแต่อย่างใด เพียงแค่สัมผัส ความอบอุ่นก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ถ่ายทอดความรักท่ามกลางสายลมหนาว ต่อจากนี้ไปคงไม่มีวันไหนที่รู้สึกเดียวดายอีกต่อไป

"โทโมะ..Merry X'masครับ" จูบลงบนผมสลวย


"Merry X'mas คาซึยะ........เอ่อ.......เรียกแบบนี้ได้ใช่มั้ย" ยิ้มเขินๆ ตั้งแต่รู้จักกันมาเพิ่งเคยเรียกชื่อคาเมะก็วันนี้แหละ
ได้อยู่แล้ว..ให้โทโมะจังเรียกคนเดียวเลย ฤดูหนาวปีนี้หรือว่าปีต่อๆไปก็คงไม่หนาวอีกต่อไปแล้ว เพราะมีคนที่รักอยู่ข้างกาย เพื่อนเก่าที่ไม่เคยถูกลบเลือนไปจากความทรงจำ แปรผันมาเป็นคนรักเพียงชั่วข้ามคืน แต่ความรู้สึกที่มอบให้กันจากนี้ไปจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง


..โทโมฮิสะ..ของขวัญที่ดีที่สุดตั้งแต่ที่เคยได้รับมา
..คาซึยะ..เพื่อนเก่าที่จะไม่เป็นเพียงแค่เพื่อนอีกต่อไป

 

.

 

 

คำให้การของ..คุณชายสายเสมอ

ผม อคานิชิ จิน รายงานตัวครับ สงสัยใช่มั้ยว่าผมมาเกี่ยวอะไรด้วย จะแถลงไขให้ทุกคนทราบ เพราะถ้าไม่มีผมเนี่ยนะ คาเมะกับยามะพีไม่ได้มารักกันแบบนี้หรอกจะบอกให้..ห๋า!!! ทำไมผมยกแฟนผมให้คนอื่น ใครแฟนผม??? คาเมะ เห้ย ไม่มั้งงงงงงงงง มันเป็นก็แค่เรื่องโปรโมท ผมกับคาเมะเนี่ยนะ แค่คิดก็..ปรื๋อว์...งั้นผมเป็นแฟนยามะพี ไปกันใหญ่แล้ว..ถ้าเป็นแบบนั้นผมก็โดนคาเมะฆ่าเอาสิ ไอ้เต่ามันรักของมันมาตั้งนาน แต่มันไม่ยอมบอก เมื่อก่อนก็ออกจะสนิทกัน แต่ตอนนี้ยามะสนิทกับผม มันเลยหาว่าผมพรากเพื่อนมันครับ..ดูสิ..ผมน่าสงสารจะตาย แล้วยังต้องให้คนหล่อๆอย่างเข้ามาช่วยอ่ะนะ ผมช่วยยังไงงั้นหรอ..มาดูกัน

"ครับ...คาเมะพูด"


* คาเมะแกไปถึงร้านรึยังวะ..ยามะพีอยู่ที่ร้านใช่มั้ย * จริงๆแล้วผมตั้งใจผิดนัดยามะพีแล้วให้ไอ้เต่าไปแทนไง..ปราชญ์เปรื่องมั้ย


"เออ..มาถึงแล้ว"


* อย่าให้พลาดนะเว้ย ชั้นเปิดโอกาสให้นายแล้วนะ จะได้ไม่ต้องมาหาว่าชั้นพรากเพื่อนอีก * ผมแอบไปบอกนักข่าวดีมั้ย เรื่อง 2 คนนี้หน่ะ ผมจะได้ไม่ต้องเป็นข่าวกับคาเมะอีก..แหะๆ ล้อเล่นครับ


"รู้แล้วน่า..ถ้าพูดมากจะฟ้องคนนั้นด้วย"


* ไม่กลัวหรอก เพราะจุนโนะรักชั้น อย่าลืมนะเว้ยคาเมะ อย่าปล่อยยามะพีให้หลุดมือนะเว้ย * ผมลืมบอกอะไรไปรึเปล่า..จุนโนะหน่ะที่รักผม..รู้จักใช่มั้ย จุนโนะที่สูงๆ ขาวๆ ตาตี่ๆ ยิ้มสวยๆอ่ะ


"เออ..แค่นี้นะ ขอบคุณที่ช่วย ไอ้คุณประเสริฐ" ผมยิ้มก่อนจะกดเบอร์หาใครอีกคน

"บ้าจิน เมื่อไหร่จะมา รอนานแล้วนะ"


* ยามะพี..ชั้นไปหานายไม่ได้นะ คือว่ามีธุระด่วนสุดๆเลย * คิดแล้วเชียวว่าต้องบ่นแบบนี้


"ห๋า ไม่มาแล้วเพิ่งโทรมาบอกเนี่ยนะ ทำไมเป็นคนแบบนี้"


* เอาน่าอย่าโกรธสิ เดี๋ยวไม่น่ารักนะ * ยามะพีนี่..ไม่เข้าใจอะไรเลยนะเนี่ย ถ้าผมบอกก่อนหน้านี้เค้าจะนั่งรออยู่ที่ร้านให้คาเมะไปเจอหรอ


"ไม่รู้จะโกรธ ไม่คุยด้วยแล้ว แค่นี้นะ" ดูเอาเถอะว่ายามะพีจะโกรธผมหรือว่าจะขอบคุณผมกันแน่ เห็นมั้ย ถ้าไม่มีผมนะ..2 คนนั้นคงไม่ได้ลงเอยแบบนี้จริงมั้ย..ผมไม่ได้พรากเพื่อนนะ..ผมเป็นกามเทพสื่อรักให้ 2 คนนั้นต่างหาก

 

 

FIN

 

 

 

 

edit @ 19 Oct 2007 15:24:46 by *-NuT-*

edit @ 19 Oct 2007 15:25:13 by *-NuT-*

Comment

Comment:

Tweet

ฮ่าๆน่ารักจังเลย พีจังน่ารักๆชอบจังเลยค่า...

#3 By Minkero on 2010-01-01 22:37

:
*
น่ารักมากๆเลยค่ะ ชอบเมะพีมากสุดใจ 555+

#2 By ฟอยด์*พีพี (124.157.240.164) on 2006-05-20 17:56

จินน่ารักจังเลย
มะพีกับคาเมะก็น่ารัก.....สนุกดีนะ...ชอบๆ...แล้วจะอ่านทุกเรื่องเลย

#1 By เนยจ้า (203.118.84.227) on 2006-05-10 11:00