Psycho

posted on 05 Jun 2005 18:54 by nut009 in Short

Psycho [HBD YAMA P]

.

ณ ม้าหินใต้ต้นไม้ในมหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง ตอนนี้กลายเป็นแหล่งซ่องสุม(?)ของชายหนุ่มหน้าตาดี 2 คน หลายคนที่เดินผ่านไปมาก็ต้องมองมาที่ 2 หนุ่มที่กำลังคุยกันกระหนุงกระหนิง(?) ถึงจะเป็นเรื่องปกติที่ทั้ง 2 หนุ่มจะคุยกันด้วยท่าทางน่ารัก(?)แบบนี้ แต่ก็ไม่วายมีคนมาสนใจ สงสัยคงจะเป็นเพราะความหน้าตาดีของทั้งคู่เป็นแน่แท้

"ไอ้พี แกจะมาแย่งชั้นกินทำไม แฟนแกมันก็ไปซื้อให้แกอยู่อ่ะ" เสียงของหนุ่มหล่อนามอคานิชิ จินกำลังตะโกนใส่หูของเพื่อนสนิทที่น่ารัก


"ทำเป็นงกนะไอ้จิน กินนิดกินหน่อยไม่ได้ ก็มันหิวอ่ะ คาเมะมาช้านิ่" โบ้ยความผิดให้คนอื่นหน้าตาเฉย ยังไม่ทันจะให้นางเอก(?)ของเราบ่นต่อ บุคคลที่ถูกกล่าวถึงก็เดินมา ในมือถือขนมปังกับนมรสช็อคโกแลต


"คาซึยะมาแล้ว~~~~~หิวจังเลย ทำไมซื้อมาแค่นี้อ่ะ" ขมวดคิ้ว หิวจะตายให้กินแค่ขนมปังชิ้นเดียวกับนมช็อคโกแลตมันจะอิ่มเรอะ


"เมื่อวานแกบอกว่าจะไดเอทไม่ใช่รึไงไอ้พื คาเมะมันก็จัดให้ไง" อคานิชิผู้แสนดีก็ช่วยแก้ตัวแทนเพื่อนไปเรื่อย ก็เมื่อวานได้ยินอยู่กับหูว่าไอ้พีบอกว่าจะลดความอ้วน


"แล้วโทโมะอยากกินอะไร เดี๋ยวไปซื้อให้ใหม่" คาเมะยิ้มน้อยๆ ไม่ได้ว่าอะไร


"อยากกินแซนวิชสลัดไข่ แล้วก็อยากกินพุดดิ้งด้วย ซื้อให้หน่อยนะคาซึยะ" ยิ้มหวานให้คาเมะไปที ร่างสูงพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินไปยังโรงอาหารอีกรอบ


"คาเมะมันเป็นแฟนแกหรือว่ามันเป็นพ่อแกกันแน่ ห๋า! พี แกใช้มันอย่างกับทาสงั้นแหละ" นึกสงสารคาเมะขึ้นมาเหมือนกัน ไม่เห็นมีวันไหนที่ยามะใช้คาเมะ แล้วคาเมะก็ยอมให้ใช้ได้ทุกครั้งไปสิ


"อ้าวไอ้จิน แบบนี้มันยุให้คนเค้าแตกกันนี่หว่า ก็คาซึยะรักชั้นก็ยอมชั้นเป็นเรื่องธรรมดา" ยักไหล่ไม่ใส่ใจ ก็ถ้าคาเมะปฏิเสธเค้าก็ไม่ได้ว่าอะไรซักหน่อย คาเมะยอมเค้าเองนี่หน่า


"คาเมะมันยอมแก แล้วแกยอมมันไปรึยัง" มองหน้ายามะอย่างจริงจัง


"ยอมอะไรของแกจิน" ทำน้าเหรอหรา ยอมอะไร.......พูดจามีเลศนัยชะมัด


"ก็.......ยอมเป็นของมันไปรึยัง" มองซ้ายมองขวาก่อนจะกระซิบถามข้างหู แล้วก็โดนเอฟเฟ็คกลับแบบรวดเร็วทันใจ มือน้อยๆของยามะฟาดลงที่จ้นแขนจินดัง ผั่วะ!!!


"บ้า!! ไอ้ลามก ถามไรของแกวะ" จู่ๆมาถามแบบนี้ใครเค้าจะไปตอบ ไอ้เพื่อนบ้านิ่


"อ้าว แกคบกับคาเมะมาจะเป็นปีแล้วนะเว้ย แกก็ไปนอนบ้านมันออกจะบ่อย มันไม่ทำอะไรแกบ้างเลยรึไง" ยามะเงียบไปซะเฉยๆ ถ้าจะบอกว่าคาเมะไม่เคยทำอะไรเลยก็คงไม่ใช่ แต่จะให้ถูกต้องบอกว่าเค้าไม่ยอมให้คาเมะทำอะไรอย่างที่จินคิดต่างหาก

"จิน ถ้าแกโดนแฟนตบแกจะโกรธมั้ย" สายตาหลุบต่ำ เอ่ยถามเพื่อนสนิทน้ำเสียงเศร้า


"มันอยู่ที่ว่าตบเพราะอะไร ถ้าชั้นทำผิดแล้วเค้าตบก็คงไม่โกรธ แต่ถ้าไม่ได้ทำอะไรผิดแล้วมาตบเนี่ย มันก็น่าคิดนะ" ตอบไปตามความจริง ทำเอายามะรู้สึกผิดไปมากกว่าเดิมอีก


"แล้วถ้าแกกำลังจะมีอะไรกับแฟนแก แล้วเค้าตบแก แกจะโกรธรึเปล่า" กลั่นใจถามอีกรอบ เผื่อจะได้คำตอบที่ทำให้รู้สึกดีขึ้น


"คงไม่โกรธหรอก แต่คงน้อยใจ ไม่ก็สงสัย ว่าเรารักกันจริงรึเปล่า ทำไมไอ้พี อย่าบอกนะว่าแกตบคาเมะตอนมันจะกอดแกอ่ะ" ยามะหันมามองจินเศร้าๆ พยักหน้ารับ เศร้าจนจะร้องไห้อยู่แล้ว


"โธ่ไอ้พี ทำไมทำงั้นหล่ะ ไม่รักคาเมะรึไง" อยากจะเอาหัวโขกกับโต๊ะ ไม่รู้คาเมะทนไปได้ยังไง ขนาดเจอตบไปแบบนั้นยังคบกันอยู่ได้ ลองถ้าจินได้เป็นแฟนยามะคงจับหักคอตั้งแต่ 5 นาทีแรกแล้ว


"ก็มันไม่ทันได้ตั้งตัวนี่หว่า มารู้ตัวอีกทีคาเมะก็เดินออกนอกห้องไปแล้วอ่ะ" ยังจำเหตุการณ์ณ์วันนั้นได้ดี เมื่อประมาณเดือนก่อน ยามะไปนอนที่บ้านคาเมะ ไม่ใช่ครั้งแรกเพราะปกติยามะก็เป็นแขกประจำของบ้านคาเมนาชิอยู่แล้ว


หลังจากที่ดูนั่งดูทีวีร่วมกับครอบครัวคาเมนาชิจนดึก ยามะก็ชวนคาเมะไปนอนตามปกติ แต่เพียงแค่ประตูห้องปิดลง ร่างเล็กก็ตกอยู่ในอ้อมกอดแน่นหนาของคาเมะ ริมฝีปากอุ่นคลอเคลียอยู่ที่แก้มนิ่ม จับตัวยามะให้หันหน้าเข้าหาตัวเอง ก้มลงจูบหนักหน่วงลงบนริมฝีปากอิ่ม แต่ยามะกลับดันไหล่คาเมะออกไป ตามด้วยฝามือประทับรอยห้านิ้วลงบนหน้าหล่อๆของคาเมะแบบไม่ได้ตั้งใจ ยามะได้แต่ยืนพูดไม่ออก มารู้ตัวอีกทีคาเมะก็เดินออกจากห้องไปแล้ว


ถึงจะคบกันมานานแต่คาเมะก็ไม่เคยรุกยามะอย่างวันนี้นี่หน่า อย่างมากสุดก็แค่แอบหอมแก้มเฉยๆ แล้วอยู่ดีๆวันนี้กลับโดนจูบซะเฉยๆแบบไม่ทันได้ตั้งตัว เลยมือไวไปนิด..ตบคาเมะไปซะเต็มแรงเลย ก็อย่างที่บอก คนมันไม่เคยก็ต้องตกใจเป็นธรรมดา จริงมั้ย??? แต่นับจากวันนั้นมาคาเมะก็ไม่ได้พูดเรื่องนี้กับยามะอีกเลย

"แกทำอย่างนั้นแล้วคาเมะไม่โกรธแกเลยหรอ" หลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมด จินก็ได้แต่งง จะมีใครไม่โกรธบ้างมั้ย ที่อยู่ดีๆก็โดนตบเนี่ย


"ก็ไม่เห็นว่าอะไร แค่คืนนั้นคาซึยะไปนอนห้องน้องชาย เช้ามาก็คุยกันเหมือนปกติ" นึกสงสัยเหมือนกันว่าทำไมคาเมะถึงได้ไม่โกรธ......แต่มันก็ดีแล้วไม่ใช่หรอที่ไม่โดนโกรธ


"แล้วได้บอกคาเมะมั้ยว่าทำไมถึงตบมัน" ยามะส่ายหัวตอบช้าๆ ก็มันไม่กล้าบอกนิ่ มันอายอ่ะ


"แล้วก็ปล่อยเลยตามเลยแบบนี้เนี่ยนะ คาเมะมันทนแกได้ยังไงเนี่ยไอ้พี" เหนื่อยใจแทนแฟนไอ้หน้าสวยนี่จริงๆ นิสัยแต่ละอย่างยากที่จะรับมือทั้งนั้น แต่คาเมะกลับทนได้แบบไม่มีปริปากบ่นซักคำ ทำได้ยังไง


"ก็คาซึยะรักชั้นเว้ย ไอ้จินปากมาก ชั้นออกจะน่ารักน่าทนุถนอม มีแต่แกอ่ะที่เล่นแรงๆกับชั้น ไอ้บ้า" แต่ก่อนที่สงครามน้ำลายจะเริ่มต้นอีกครั้ง คาเมะก็เดินมาพอดี


"แซนวิช แล้วก็พุดดิ้งของโทโมะ แค่นี้พอแล้วใช่มั้ย" ยามะพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม ก็คาเมะตามใจขนาดนี้จะไม่รักได้ยังไง
คาซึยะ เดี๋ยววันศุกร์นี้ ไปนอนที่บ้านคาซึยะนะ ดูซิว่าจะจำได้รึเปล่าว่าวันที่ 9 วันอะไร ถ้าลืมนะ มีงอนจริงๆด้วย


"วันเสาร์วันเกิดโทโมะไม่ใช่หรอ ทำไมไม่อยู่กับที่บ้านหล่ะ" มือเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมของยามะไปทัดหู ยามะทำหน้ายู่ อยากอยู่ด้วยก็ไม่ได้


"ก็ไม่มีใครอยู่บ้านนิ่ คาซึยะไม่อยากอยู่กับโทโมะหรอ" ทำตาปริบๆ ก็คนที่บ้านใจร้ายทิ้งลูกชายสุดน่ารักในวันเกิดได้ลงคอ แล้วแฟนยังจะทิ้งอีกหรอ ใจร้ายที่สุดเลย


"ไม่ได้ว่าอะไรซักหน่อย ชั้นอยากอยู่กับโทโมะตลอดแหละ" พูดหวานใส่กันเข้าไป ลืมบุคคลที่ 3ไปเรียบร้อยแล้ว จินได้แต่บ่นงุบงิบ พอแฟนมันมานะ เพื่อนหน่ะลืมหมด

...............................................
................................
.....................

 

หลังจากยามะไปเรียนต่อภาคบ่ายก็เหลือแต่คาเมะกับจินนั่งอยู่ที่ม้าหินตัวเดิม จินนั่งมองหน้าด้านข้างของคาเมะสวมแว่นตาขอบบางใสที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองอยู่ นึกไปถึงเรื่องในอดีตก่อนที่คาเมะจะได้เจอกับยามะ เมื่อก่อนคาเมะก็ไม่ต่างอะไรกับจินซักเท่าไหร่ เปลี่ยนคู่ควงไปเรื่อย เบื่อก็เลิกรากันไป แต่ตอนนี้ทุกอย่างของคาเมะก็หยุดลงที่เจ้าเพื่อนหน้าหวานของตัวเอง ทั้งที่ดูแล้วทั้งคู่ดูไม่สมกันเลยซักนิด แต่กลับเข้ากันได้ดียิ่งกว่าใคร จากคาเมะที่ไม่เคยยอมใคร กลับต้องยอมหยุดที่ยามะ จากยามะที่แสนเอาใจยาก กลับกลายเป็นคนน่ารักของคาเมะไปซะได้

"มองไรจิน ชั้นไม่พิศวาสนายหรอกเว้ย" พูดขึ้นแต่สายตายังไม่ละไปจากงานของตัวเอง


"แกอยู่กับไอ้พีมากไปจนติดเชื้อกวนประสาทรึไง ชั้นคงพิศวาสแกหรอกนะไอ้เต่า" แฟนกันก็พูดจาไม่ได้ต่างกันเลย สมแล้วที่อยู่ด้วยกันได้

"แล้วตกลงแกมีอะไรอยากถามชั้นรึเปล่า" ถามแบบหน่ายๆ มัวแต่มองๆแล้วมันจะได้คำตอบมั้ย


"แกไม่เคยคิดจะทำเรื่องอย่างว่ากับไอ้พีเลยหรอวะ" เข้าประเด็นทันที ไม่มีอ้อมค้อม


"คิด แต่ไม่ได้ทำ" วางดินสอในมือลง เงยหน้ามองจินเล็กน้อย ดวงตาเรียวภายใต้กรอบแว่นสงบนิ่ง


"เพราะเรื่องที่ไอ้พีมันตบแกหรอ.......เอ่อ พีเล่าให้ฟังหน่ะ" เห็นคาเมะทำหน้าสงสัยเลยช่วยตอบ


"ก็คงอย่างนั้น โทโมะเค้ารังเกียจมั้ง" ทอดสายตาออกไปไกล ถึงรู้ว่ามันไม่ได้เป็นอย่างนั้นแต่ก็อดคิดไม่ได้อยู่ดี


"ไม่หรอกมั้ง พีมันหลงแกจะตาย" ช่วยแก้ตัวแทนเพื่อน คาเมะยักไหล่เล็กน้อย


"ช่างมันเหอะ เรื่องแบบนี้มันก็ไม่ได้จำเป็นนักหนา" จินส่ายหัวน้อยๆ นอกจากคาเมะจะกวนประสาทแล้วยังจะขี้ประชดอีก เพื่อนจินแต่ละคน ดีๆทั้งนั้น


"ทำเป็นพูดดีเป็นพระเอกไปได้ จริงๆก็อยากใช่มั้ยหล่ะ" คาเมะได้แต่คิด อยากสิ ใครจะไม่อยาก ยามะก็น่ารักขนาดนั้น ใครไม่อยากกอดก็โง่แล้ว แต่จะให้ทำยังไงในเมื่อเจ้าตัวไม่ยอม จะให้ขื่นใจรึยังไงกัน


"จะบอกให้ว่าพีมันไม่รังเกียจนายหรอก มันอาจจะตั้งรับไม่ทันก็ได้ ลองดูอีกทีสิ" ตบบ่าคาเมะเบาๆเป็นการปลอบใจ ถ้าสิ่งที่จินพูดเป็นความจริง...ก็ไม่เสียหายที่จะลอง...จริงมั้ย

...............................................................
................................................
................................

 

เย็นวันศุกร์.....คู่หวานของเราก็เดินจูงมือกันกลับบ้าน พูดจาภาษารักกันไปตลอดทาง โดยที่ยามะหารู้ไม่ว่าคาเมะกำลังคิดอะไรอยู่ ถ้ายามะยังบอกว่าตั้งตัวไม่ทันอยู่...คงได้มีเรื่องคุยกันยาวแน่ๆ


เมื่อกลับมาถึงบ้านคาเมะอาหารก็ถูกเตรียมเอาไว้บนโต๊ะอาหารเรียบร้อย โดยมากจะเป็นของโปรดยามะทั้งนั้น ก็แค่คาเมะบอกไปว่าวันเสาร์นี้จะวันเกิดยามะเท่านั้นแหละ คุณนายคาเมนาชิก็จัดเตรียมอาหารซะเยอะแยะเพื่อฉลองวันเกิดให้แขกขาประจำของบ้าน............ว่าที่ลูกสะใภ้คนโปรด

"แม่คาเมะใจดีที่สุดเลย ที่บ้านก็อบอุ่น ดีสุดๆเลยอ่ะ" ยามะพูดขึ้นขณะที่กำลังช่วยคาเมะล้างจานอยู่


"ทำอย่างกะแม่ตัวเองดุแย่เลยแหละ ที่บ้านนายไม่อบอุ่นรึไง" ขยี้หัวยามะเบาๆ ก็แม่ยามะเองก็ออกจะใจดี บางทีใจดีกว่าแม่คาเมะซะด้วยซ้ำ ที่บ้านก็ออกจะอบอุ่น พ่อแม่รักกันขนาดนั้น ไม่อบอุ่นก็แย่แล้ว


"ก็พ่อกับแม่ชอบลืมชั้นทุกทีอ่ะ ไปไหนก็ไปกัน 2 คน.......ลืมลูกทุกทีเลย" ยู่ปากเล็กน้อย ขนาดวันเกิดลูกยังหนีไปเที่ยวกัน 2 คนได้เลย...ใจร้ายที่สุด...


"คิดมากหน่ะ ไม่มีใครเค้าลืมลูกหรอก ยิ่งลูกน่ารักๆแบบโทโมะหน่ะ" จุมพิตหน้าผากยามะเบาๆ..ถึงบางทียามะจะดูงี่เง่าไปบาง แต่ก็เป็นคนงี่เง่าที่น่ารักที่สุดในโลกสำหรับคาเมะนั่นแหละ

.............................................................
..........................................
...............................

 

ยามะในชุดนอนของคาเมะกำลังนั่งรอคาเมะอยู่บนเตียง คิดถึงเรื่องจินพูดเมื่อตอนบ่ายแล้วก็กดคิดไม่ได้ คิดจนลืมไปว่าตัวเองสระผมแล้วยังไม่ได้เช็ดผมให้แห้งด้วยซ้ำ

"พี แกไม่ยอมๆคาเมะมันไปอ่ะ รักมันไม่ใช่หรอ" ยามะหันมามองหน้าจินเล็กน้อย....มันจะยุอะไรของมันอีกหล่ะ


"พูดจริงนะเว้ย คนมาชอบคาเมะของแกมีเยอะแยะ พวกน่ารักๆที่พร้อมจะให้คาเมะทั้งตัวทั้งใจอ่ะ ระวังไว้ให้ดีเหอะไอ้พี แล้วจะหาว่าไม่เตือน" หลังจากทิ้งระเบิดไว้เรียบร้อย อคานิชิเพื่อนผู้แสนดีก็เดินจากไปซะเฉยๆ ปล่อยให้ยามะจมอยู่กับคำพูดวนไปวนมาของจิน

คนน่ารักที่พร้อมให้คาเมะทั้งตัวทั้งหัวใจ

มาถึงตอนนี้ยามะก็ลืมตัวทุบลงบนเตียงดัง ปึ้ก!! ใครมันจะมาแย่งคาเมะไปจากยามะได้....ข้ามศพยามะไปก่อนเถอะ พอดีกับตอนที่คาเมะเดินออกมาจากห้องน้ำ เห็นยามะที่กำลังเหม่อเหมือนคิดอะไรอยู่ทุบลงบนเตียงอย่างแรง แอบมองอย่าง งงๆ แฟนเค้าเป็นอะไรไปเนี่ย แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร ไม่แปลกเท่าไหร่หรอกถ้ายามะจะมีอาการแปลกๆไปเป็นบางเวลา

"ทำไมไม่ยอมเช็ดผม เดี๋ยวก็เป็นไข้หรอก" วางผ้าขนหนูผืนเล็กลงบนเส้นผมของยามะ นั่งซ้อนร่างเล็กเอาไว้ พร้อมกับมือที่บรรจงเช็ดเส้นผมเปียกชื้นของยามะอย่างทนุถนอม ยามะเอนตัวลง แผ่นหลังแนบกับแผ่นอกของคาเมะ เงยหน้าจูบปลายคางคาเมะแผ่วเบา ออดอ้อน


"คาซึยะ มีคนมาชอบเยอะมากเลยหรอ" ดวงตากลมโตมองคาเมะตาไม่กระพริบ คาเมะนี่ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็หล่อเนอะ


"ถามทำไม หึงหรอ" จับตัวยามะให้หันหน้าเข้ามาหาตัวเอง ร่างเล็กก้มหน้าต่ำลง พยักหน้ารับเบาๆ ยามะเชื่อใจคาเมะเสมอ แต่ไม่เชื่อใจคนอื่นต่างหาก


"ชั้นไม่สนใจคนอื่นหรอก โทโมะก็รู้ จะคิดมากไปทำไม" กอดยามะเอาไว้หลวมๆ โยกตัวเล็กน้อยเหมือนกำลังปลอบเด็กอยู่


"ก็ ชั้น.............." พูดไม่ออกซะอย่างนั้น ใครมันจะไปพูดได้หล่ะว่าก็ชั้นไม่ยอมให้คาเมะกอด เลยกลัวคาเมะจะเบื่อ


"โทโมะทำไม หืม???" ยิ่นหน้าเข้ามาใกล้ยามะมากขึ้น ยามะหลับตาปี๋...อย่าถามแบบนี้สิคาเมะ มันตอบไม่ได้อ่ะ อย่ายื่นหน้าเข้ามาใกล้ขนาดนี้ด้วย.....ใจเต้นไม่เป็นจังหว่ะเลย หน้าร้อนไปหมดแล้ว


"หลับตาทำไมครับ" เห็นยามะเขินก็ได้ทีแกล้งต่อ กอดยามะแน่นขึ้น ซุกจมูกกับแก้มนิ่มของยามะ


"คาซึยะอย่าแกล้งสิ" ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดของคาเมะ คงจะหนีพ้นอยู่หรอก


"ไม่ได้แกล้งซักหน่อย จะบอกดีๆมั้ยว่าคิดอะไรอยู่" กดร่างของยามะลงกับเตียง มืออุ่นจี้ไปที่เอวทั้ง 2 ข้างของร่างเล็ก ก็ยามะบ้าจี้...ก็ต้องจี้ให้ตอบจนได้สิน่า


"คาซึยะ...ฮ่าฮ่า ไม่เอาน้า มันจั๊กจี้ ...ไม่เอา~~~~" หลังจากโดนแกล้งจนแทบหายใจไม่ออก คาเมะก็หยุดการกระทำนั้นลง แต่ร่างกายยังทาบทับอยู่บนตัวยามะ พร้อมกับความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวขึ้น ยามะเองก็รู้สึกได้เหมือนกัน


"โทโมะ รู้อะไรมั้ย ถ้าไม่ผลักชั้นออกไปตอนนี้ ชั้นจะไม่ปล่อยโทโมะทั้งคืนเลยนะ" ดวงตาเรียวของคาเมะมองยามะอย่างจริงจัง แววขี้เล่นที่มีอยู่ในทีแรกจางหายไป ตอนนี้มีแต่ความต้องการที่อยากปลดปล่อยออกมาเท่านั้น


"อย่ารุนแรงนะคาซึยะ" จูบที่ปากคาเมะเร็วๆ เท่านั้นความอดทนของคาเมะก็หมดลง คาเมะกดจูบร่างเล็กหนักหน่วง มืออุ่นสอดเข้าไปใต้ชุดนอนที่ยามะใส่อยู่ ลูบไล้ไปตามหน้าท้องแบนราบ เรื่อยไปถึงแผ่นอกเนียนบาง แลกรสจูบเร้าร้อนให้กันและกัน ร่างกายทั้งสองดำเนินไปตามท่วงทำนองความรักที่มอบให้แก่กันอย่างเนินนานและหวานหอม

หลังจากทำกิจกรรมเรียกเหงื่อกันไปจนเหนื่อยอ่อน ยามะก็ถึงกับหมดแรงศีรษะเกยอยู่กับแผ่นอกของคาเมะ หอบหายใจแผ่วๆ ถึงจะเจ็บอยู่บ้าง แต่มันก็.........คุ้ม........หล่ะมั้ง

"เรื่องที่โทโมะบอกไม่ได้คือเรื่องนี่รึเปล่า" คาเมะถามเสียงเบา ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมองคาเมะ ยิ้มเขินๆก่อนพยักหน้ารับ


"รู้สึกว่าเราสองคนจะมีเพื่อนผู้หวังดีไซโคจนได้เรื่องเลย" หัวเราะเบาๆในลำคอ แต่ยามะกลับรู้สึกเสียวสันหลังแทนจินซะอย่างนั้น ดูเหมือนว่าคาเมะคงได้เอาเรื่องจินคืนแน่นอน แต่ด้วยวิธีอะไร....ก็ไม่รู้เหมือนกัน


"เลยเที่ยงคืนแล้ว" ยามะเปรยออกมาเสียงแผ่ว แสดงว่านี่ก็วันเกิดเค้าแล้วหน่ะสิ คาเมะเอื้อมมือไปหยิบอะไรบางอย่างที่หัวเตียง ยันตัวขึ้นนั่งพิงหัวเตียงเอาไว้ พร้อมกับฉุดตัวยามะขึ้นมากกกอดเอาไว้


"Happy Birthday ครับ รักโทโมะนะ" จูบลงที่หูของร่างเล็กเบาๆ ยื่นกล่องของขวัญกล่องเล็กมาให้


"เกะเลยได้ใช่ป่าว" คาเมะพยักหน้าตอบ ยามะเกะกระดาษห่อออกอย่างบรรจง หยิบของที่บรรจุอยู่ออกมา เป็นสร้อยคอทองคำขาวเส้นบางสวย มีแหวนเงินวงเรียบ คาดด้วยสีดำคล้องอยู่กับสร้อย แค่เห็นยามะก็ยิ้มกว้างแล้ว


"สวยจังเลย" พลิกแหวนวงนั้นดูไปมา รู้สึกว่าตัวเองจะเคยแอบไปดูไว้กับจิน สงสัยหมอนั่นไปบอกคาเมะแหงๆ
มา เดี๋ยวใส่ให้นะ เอื้อมมือมาหยิบสร้อยไว้ในมือ...บรรจงใส่ให้ยามะอย่างทนุถนอม


"ฝากตัวอีกปีนะครับ......โทโมะรักคาซึยะนะ" หอมแก้มคาเมะเร็วๆแล้วก็ซุกตัวลงกับผ้านวมไปทันที คาเมะยิ้มบางๆ นอนลงกับเตียงพร้อมกับรั้งร่างเล็กเข้ามากอดเอาไว้แนบกาย เข้าสู่นิทราไปพร้อมๆกับ กับความคิดเดียวกันว่า.....

เห็นทีจะต้องไซโคเพื่อนที่แสนดีอย่างจินให้สมองปั่นไปด้วยคงจะดี

 


FIN

 

 

edit @ 19 Oct 2007 15:11:50 by *-NuT-*

Comment

Comment:

Tweet

กรี๊ดดดดดดดด
เอารางวัลไปเลยจินคุง ไซโคเพื่อนจนทำภารกิจสำเร็จ
ดีใจด้วยนะคาเมะ ในที่สุดก็ได้น้องแล้ว 55
พีจ๋า ยอมมันไปแหละดีแล้ว ซักวันก็ต้องโดนอยู่ดี
ขอบคุณมากนะคะ ชอบมากเลยค่ะ

#7 By avrila (61.90.84.3) on 2009-10-21 15:32

โอ้ย ชอบ เมะพี น่ารัก น่าหยิก โอ้ยๆๆๆๆๆ

#6 By กา (124.121.135.27) on 2006-11-11 18:43

น่ารักมากกเลยค่ะ

สนุกมากก

#5 By (58.8.136.85) on 2006-08-23 01:22

น่ารักดีอ่ะค่ะ

ชอบจังเลย เมะ*พี

เเต่พีโหดอ่ะดันไปตบเมะซะนิ

#4 By P-chan (210.203.178.246) on 2006-01-29 14:33

น่ารักอะ ชอบ เมะพีจัง

#3 By kp (61.91.126.163) on 2006-01-03 21:10

ตอนแรกเห็นชื่อเรื่องหลงคิดไปไกล...นึกว่าใครเป็นโรคจิตเสียอีก

#2 By pukpods (61.91.66.85) on 2005-11-27 23:03

ชอบมากๆๆเลยคะ น่ารักดีอะ

#1 By k-kwan (61.91.103.25) on 2005-10-01 21:54